Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren in je gedachten kan blijven hangen. Soms zijn het de doelpuntenmakers die de meeste indruk maken. Soms is het de felle controleur op het middenveld die geen duel uit de weg gaat, de verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen de bal en de tegenstander gooit, of de doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg met een paar geweldige saves overeind houdt. Het zijn allemaal spelers die op hun eigen manier van grote waarde kunnen zijn voor een team. Maar soms is er een voetballer die je aandacht trekt met iets heel anders. Met een actie, een beweging of een traptechniek die je nog lang na afloop van de wedstrijd voor je blijft zien. Afgelopen zaterdag was mijn ‘man van de wedstrijd’ iemand met een fluwelen traptechniek.



Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn ‘man van de wedstrijd’ in het duel tussen Winsum en Be Quick in actie zag. Dat was destijds in de zaal, waar hij voor Futsal Winsum uitkwam. Daar liet hij samen met zijn oom, Marcel Pannekoek, een prachtig technisch hoogstandje zien. Het was zo’n moment waarop je als liefhebber even extra goed oplet. Want hoewel voetbal natuurlijk een teamsport is, zijn het juist die individuele momenten van pure techniek en voetbalgevoel die de sport zo mooi maken. Momenten waarop een speler iets laat zien wat niet iedereen zomaar kan. De naam van die voetballer is Ruben ten Hof. Waar hij vorig seizoen al sporadisch aansloot bij de eerste selectie van vv Winsum, is hij dit seizoen uitgegroeid tot een volwaardige selectiespeler. Een mooie stap voor een jonge voetballer die de kans krijgt om zich op een hoger niveau te laten zien. En Ruben laat die kans niet onbenut. Met twee competitietreffers en twee doelpunten in het bekertoernooi behoort hij tot de productiefste spelers van de Winsumers. Cijfers die er mogen zijn, zeker wanneer je bedenkt dat het niet alleen gaat om het aantal doelpunten, maar ook om de manier waarop ze tot stand komen. Want juist daarin onderscheidt Ruben zich. Zijn doelpunten zijn niet zomaar treffers die achteraf in de statistieken verdwijnen. Het zijn doelpunten met een verhaal, doelpunten die je als toeschouwer bijblijven omdat er iets bijzonders aan voorafgaat. Van drie van zijn goals staan de beelden nog altijd helder op mijn netvlies. En wie die momenten heeft gezien, begrijpt waarom ik zaterdag juist hem uitkoos als mijn man van de wedstrijd.

Twee keer kwam Ruben dit seizoen in een competitieduel vanaf de linkerkant naar binnen en twee keer wist hij de bal met een prachtige trap in de verre hoek te plaatsen. Het lijkt misschien eenvoudig wanneer je het zo beschrijft. Je ziet een speler aanleggen, de bal vertrekken en vervolgens tegen het net belanden. Maar wie zelf weleens een bal heeft getrapt, weet dat er heel wat bij komt kijken om dat op de juiste manier uit te voeren. De juiste lichaamshouding, het goede raakpunt, de controle over de richting en precies genoeg gevoel om de bal buiten bereik van de doelman te plaatsen. Het zijn details die het verschil maken tussen een poging en een doelpunt. Bij Ruben lijkt dat gevoel hem van nature goed af te gaan. Zijn traptechniek is een machtig wapen, waarmee hij een wedstrijd op een beslissend moment kleur kan geven. En dan was er zaterdag de corner vanaf de linkerkant. Met zijn rechtervoet draaide hij de bal richting het doel, waarna die, misschien een beetje geholpen door de wind, in één keer in de verre hoek verdween. Een doelpunt rechtstreeks uit een hoekschop, waarbij de bal een prachtige vlucht maakte en uiteindelijk precies belandde waar iedere aanvallende ploeg hem graag ziet: in het doel. Natuurlijk speelt geluk in het voetbal soms een rol. Een bal die door de wind net iets anders wordt meegenomen, een doelman die een fractie te laat reageert of een poging die via de paal binnenvalt. Het hoort allemaal bij het spel. Maar wanneer je meerdere van zulke treffers op je naam hebt staan, mag je gerust concluderen dat er meer aan de hand is dan alleen geluk. Dan is er sprake van kwaliteit. Van gevoel in de voet, van techniek en van het vermogen om op het juiste moment de juiste keuze te maken. En precies daarom was Ruben ten Hof zaterdag mijn man van de wedstrijd. Niet alleen vanwege zijn bijdrage aan het spel, maar vooral vanwege die bijzondere traptechniek waarmee hij het verschil kan maken. Toch was het mooiste moment van de zaterdag voor mij niet eens een trap op doel, een bal die in de kruising verdween of een juichmoment langs de lijn. Nee, dat moment kwam na afloop van de wedstrijd. Toen liep daar een trotse oma. Een oma die haar kleinzoon ongetwijfeld met bijzondere aandacht had gevolgd en voor wie Ruben waarschijnlijk eveneens de man van de wedstrijd was. Misschien keek zij heel anders naar de wedstrijd dan ik. Waar ik vooral oog had voor die verfijnde traptechniek, de fraaie doelpunten en het voetbalvermogen van de jonge Winsumer, zag zij waarschijnlijk veel meer. Zij zag haar kleinzoon op het veld staan, zag hem zijn kwaliteiten tonen en kon na afloop met trots terugkijken op wat hij had laten zien. Voor haar was het doelpunt rechtstreeks uit een corner ongetwijfeld extra bijzonder, simpelweg omdat het werd gemaakt door iemand die haar zo dierbaar is. En juist dat maakt voetbal zo’n prachtige sport. Het gaat om doelpunten, overwinningen en prestaties, maar minstens zo goed om de verhalen die zich rondom het veld afspelen. Om de jonge speler die zijn kans grijpt, de supporters die meeleven en de familie die trots langs de lijn staat. Soms blijft een wedstrijd hangen door een beslissende redding of een schitterend doelpunt. En soms is het de glimlach van een trotse oma die het verhaal compleet maakt.