Dit was het weekend is op zondagavond een vast item op ESPN, waarin Kenneth Perez en een wisselende collega-analist de afgelopen speelronde in de Eredivisie onder de loep nemen. Met scherpe analyses, opvallende uitspraken en soms een flinke dosis verbazing kijken zij terug op wat er allemaal op de Nederlandse voetbalvelden is gebeurd. Maar Dit was het weekend is ook een terugkerend item op Puurvoetbalonline, waarin ik terugkijk op het achter ons liggende voetbalweekend. Een weekend waarin het niet alleen om doelpunten, uitslagen en scheidsrechterlijke beslissingen draait, maar ook om alles wat er rondom de velden gebeurt. Want wie regelmatig op de sportcomplexen rondloopt, weet dat het amateurvoetbal genoeg verhalen oplevert. Verhalen die soms voor vermaak zorgen, soms voor verbazing en soms voor een lichte ergernis. En heel af en toe moet je je afvragen of je het allemaal wel goed hebt gehoord. Afgelopen weekend was opnieuw zo'n weekend.

Het weer wist het ook niet meer

Het begon allemaal met een zaterdagmorgen waarop het weer zich van zijn beste kant liet zien. Een heerlijk zonnetje, aangename temperaturen en omstandigheden waarbij je eigenlijk maar één ding wilde: naar buiten en genieten. Je zou verwachten dat de sportcomplexen vol zouden staan met voetballers, trainers, leiders en ouders die zich opmaakten voor een nieuwe voetbalzaterdag. Maar nee hoor. De sportcomplexen bleven in onze regio voornamelijk leeg.

Het leek wel alsof iedereen had besloten dat voetbal even niet bestond. De zon scheen, de omstandigheden waren prima, maar op de velden was het stil.

En alsof het weer ons nog even wilde laten weten wie er uiteindelijk de baas is, kwamen er later op de zaterdagmiddag stevige regenbuien voorbij. Buien waarbij je even naar buiten keek en je afvroeg of er überhaupt nog gevoetbald kon worden. Zo zie je maar weer: het Nederlandse weer blijft een onvoorspelbare tegenstander. Daar valt nauwelijks tegenop te voetballen. De ene helft van de dag lijkt het zomer, de andere helft vraag je je af of je niet beter een waterpoloteam had kunnen oprichten. Maar goed, over het weer kunnen we lang praten. Uiteindelijk zijn er andere zaken die mij dit weekend minstens zoveel verbazing opleverden.

Afmelden na half twaalf: voetbal of nachtwerk?

Want daar was ineens het verhaal van een tweede team dat het nodig vond om op donderdag 8 oktober, na 23.30 uur, te melden dat het op zaterdag 10 oktober niet kwam voetballen.

Je hoort zoiets en denkt eerst dat je het verkeerd hebt begrepen. Misschien stond er een typefout in het bericht. . Of misschien had men na een lange avond plotseling ontdekt dat er zaterdag toch nog iets anders op de agenda stond en was de boodschap duidelijk: er werd niet gevoetbald. En dat werd dus na half twaalf 's avonds gemeld.

Je zult maar wedstrijdsecretaris zijn van de betreffende vereniging. Je hebt de dag achter de rug, zit misschien net op de bank of ligt al in bed en denkt dat de voetbalzaken voor die dag zijn afgehandeld. Dan gaat plotseling je telefoon. 23.31 uur. Je schrikt je waarschijnlijk een ongeluk en denkt dat er iets ernstigs aan de hand is. Blijkt het een afmelding voor een voetbalwedstrijd te zijn. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik hoop toch dat er in zo'n geval een bijzonder goede reden achter zit. Een noodgeval, een onverwachte gebeurtenis of iets anders dat werkelijk niet kon wachten. Want als je om dat tijdstip nog even laat weten dat je zaterdag niet komt voetballen, dan heb je kennelijk een heel eigen kijk op communicatie en fatsoen. En eerlijk gezegd vermoed ik dat er niet eens gebeld is. Waarschijnlijk is er een appje naar de thuisspelende vereniging gestuurd. Berichtje verzonden, vinkje erbij en klaar. Het idee zal ongeveer zijn geweest: wij hebben het gemeld, dus ons werk zit erop. Dat de tegenstander vervolgens nog met de gevolgen zit, is blijkbaar een detail waarover men zich later wel druk kan maken. Misschien moeten we bij sommige teams een nieuwe regel invoeren: afmelden na 23.00 uur mag uitsluitend wanneer je tegelijkertijd een geldige verklaring, een bloemetje voor de wedstrijdsecretaris en een kop koffie voor de tegenstander aanbiedt. Of dat helpt, weet ik niet. Maar het levert in ieder geval een leuk gesprek op bij de volgende bestuursvergadering.

Een waterzak is geen luxeartikel

Alsof de late afmelding nog niet genoeg was, kwam er ook een verhaal voorbij over een ontbrekende waterzak. Een waterzak met daarin een spons en een waterfles. Misschien klinkt dat voor sommigen als een onbelangrijk detail, maar ik vind het bij ieder jeugdteam een absolute vereiste. Voetbal bestaat nu eenmaal niet alleen uit het neerzetten van elf spelers, het aantrekken van een shirt en hopen dat de tegenstander minder doelpunten maakt. Er hoort ook een stukje verzorging bij. Zeker bij jeugdvoetbal, waar je als vereniging en begeleiding verantwoordelijkheid draagt voor de kinderen die aan je zijn toevertrouwd. Een waterzak is daarbij geen overbodige luxe. Het is een eenvoudig hulpmiddel dat bij de basisuitrusting hoort. Je hoeft er geen bouwvergunning voor aan te vragen, geen ingewikkeld projectplan voor op te stellen en ook geen sponsorcommissie voor bij elkaar te roepen. Een waterzak, een spons en een fles water. Meer is het niet. En toch lukt het kennelijk niet altijd om dat geregeld te krijgen. Dan vraag ik mij werkelijk af hoe dat kan. We kunnen tegenwoordig complete wedstrijdschema's digitaal beheren, wedstrijdbeelden terugkijken, statistieken verzamelen en via allerlei apps met elkaar communiceren. Maar een waterzak meenemen naar een jeugdwedstrijd blijkt soms een grotere uitdaging dan het uitvoeren van een tactisch strijdplan tegen de koploper. Daar valt toch moeilijk een excuus voor te bedenken. Voor de vereniging die hier niet voor heeft gezorgd, blijft dan ook maar één beoordeling over: een zware onvoldoende van mijn kant. Niet omdat er zonder waterzak geen wedstrijd gespeeld kan worden, maar omdat het om iets gaat dat gewoon geregeld hoort te zijn. Je kunt als vereniging nog zulke mooie plannen hebben, maar uiteindelijk zit het hem vaak in de kleine dingen. En juist die kleine dingen laten zien of je de organisatie serieus neemt.

Op naar het volgende weekend

Zo werd het opnieuw een bijzonder voetbalweekend. Eentje waarin het weer alle kanten op ging, de sportcomplexen op onverwachte momenten leeg bleven en de verbazing over sommige voetbalgewoontes weer eens flink werd aangewakkerd. Een team dat na half twaalf 's avonds laat weten dat het zaterdag niet komt opdagen. Een wedstrijdsecretaris die mogelijk met een bonkend hart naar zijn telefoon grijpt. En een jeugdteam dat het zonder waterzak moet stellen. Het zijn geen onderwerpen waarover Kenneth Perez uitgebreid aan tafel bij ESPN zal discussiëren. Daar gaat het doorgaans over tactiek, gemiste kansen, trainers en spelers die wel of niet presteren. Maar ook dit hoort bij het voetbal. Misschien niet bij het voetbal dat op televisie wordt uitgezonden, maar wel bij het voetbal dat iedere week door duizenden vrijwilligers mogelijk wordt gemaakt. Natuurlijk gaat er weleens iets mis. Niemand is perfect en ook binnen een voetbalvereniging kan niet alles altijd vlekkeloos verlopen. Maar sommige zaken zijn zo eenvoudig te voorkomen dat je je afvraagt waarom ze überhaupt gebeuren. Dus laten we proberen om de volgende voetbalzaterdag iets beter voorbereid te beginnen. Meld je op tijd af als dat echt noodzakelijk is, zorg dat de tegenstander niet onnodig met de problemen blijft zitten en vergeet vooral die waterzak niet.

En daarom kijk ik nu alweer uit naar het volgende weekend. Niet alleen vanwege de doelpunten, de mooie acties en de verrassende uitslagen, maar ook omdat er ongetwijfeld weer iets gebeurt waarvan je denkt: dit verzin je toch niet?