Stelling van de week: Ouders moeten er zelf voor zorgen dat hun kind bij uitwedstrijden op tijd en op het juiste sportpark aanwezig is.
De stelling van Jan ten Caat voor deze week luidt als volgt: Ouders moeten er zelf voor zorgen dat hun kind bij uitwedstrijden op tijd en op het juiste sportpark aanwezig is.
Wanneer je deze stelling voor het eerst leest, voelt die eigenlijk heel logisch. Sterker nog: voor veel mensen zal het een vanzelfsprekendheid zijn. Toch blijkt in de praktijk dat dit lang niet altijd zo werkt. Iedereen die betrokken is (geweest) bij een jeugdteam herkent het beeld: een team dat klaarstaat voor vertrek, terwijl er nog gewacht wordt op die ene speler, en dus ook op die ene ouder. Het zijn vaak dezelfde namen die terugkomen, en dat zorgt vroeg of laat voor irritatie binnen het team en zeker ook binnen de ‘oudersclub’.
Voor iemand die is opgegroeid met het idee dat “als je niet vijf minuten voor tijd aanwezig bent, ben je eigenlijk al te laat”, is dat wachten een bron van ergernis. Tijd is tijd, afspraken zijn afspraken. En in teamverband is dat misschien nog wel belangrijker dan individueel. Want één persoon die te laat is, heeft direct invloed op de rest. Vanuit dat perspectief is de stelling van Jan goed te begrijpen. Toch is er wat mij betreft ruimte voor een kleine nuance. Het gaat namelijk niet alleen om op tijd zijn, maar ook om duidelijkheid in afspraken. Daarom ben ik van mening dat bij uitwedstrijden één regel centraal moet staan: de vertrektijd is de vertrektijd. Niet het moment waarop je nog rustig komt aanlopen, maar het moment waarop de auto’s daadwerkelijk wegrijden.
Concreet betekent dit dat de vertrektijd wordt bepaald door de reistijd plus drie kwartier extra. Die extra 45 minuten zijn essentieel: ze bieden ruimte voor omkleden, een korte voorbereiding en een warming-up. Zaken die bijdragen aan zowel de prestaties als het plezier van de spelers. Door deze marge standaard in te bouwen, voorkom je stress en gehaast vlak voor de wedstrijd. Maar wat als iemand te laat is? Daar moet je als team helder en consequent in zijn. Wie te laat komt, reist het team simpelweg achterna. Geen discussie, geen uitzonderingen. Dat is niet hard, maar duidelijk. En duidelijkheid voorkomt frustratie. In het verlengde daarvan ligt ook een verantwoordelijkheid bij de ouders. Zij zijn immers degene die het vervoer regelen en daarmee een cruciale rol spelen in het nakomen van de afspraken.
Als een ouder er vervolgens voor kiest om niet na te reizen, dan heeft dat consequenties voor het kind. In dat geval zou een schorsing voor die wedstrijd wat mij betreft een logische uitkomst zijn. Dat klinkt misschien streng, maar het gaat hier om het aanleren van verantwoordelijkheid. Niet alleen voor het kind, maar zeker ook voor de ouder. Want laten we eerlijk zijn: een kind is in deze situatie afhankelijk van de planning en inzet van de ouder.
Het neerleggen van de verantwoordelijkheid bij de ouders is daarom niet alleen terecht, maar ook noodzakelijk. Teams functioneren het beste wanneer iedereen zijn rol serieus neemt. Trainers en leiders investeren hun tijd in de voorbereiding, spelers zetten zich in op het veld, en ouders zorgen ervoor dat hun kind op tijd en klaar voor vertrek aanwezig is. Het is een gezamenlijke inspanning waarin iedereen een schakel vormt.
Bovendien voorkomt deze aanpak dat de frustratie zich opstapelt. Want niets is zo funest voor de sfeer binnen een team als steeds terugkerende irritaties. Wachten op dezelfde mensen, telkens weer concessies doen en afspraken laten vieren,het lijkt misschien onschuldig, maar het tast het groepsgevoel aan. Door duidelijke regels te stellen en die ook daadwerkelijk te handhaven, creëer je rust en gelijkheid.
Uiteindelijk komt het neer op een simpele gedachte: neem je verantwoordelijkheid. Ben je te laat? Dan maak je zelf de keuze. Reis je het team achterna, of accepteer je dat je zoon of dochter deze wedstrijd niet speelt? Heel eerlijk: die keuze zou niet moeilijk moeten zijn.
Door dit soort afspraken helder te formuleren en consequent toe te passen, help je niet alleen het team, maar ook de ontwikkeling van de spelers. Ze leren omgaan met discipline, verantwoordelijkheid en het belang van samenwerken. En dat zijn waarden die verder reiken dan alleen het voetbalveld. Dus ja, laat iedereen vooral zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Het maakt het leven een stuk eenvoudiger, en het voetbal een stuk leuker.
Wanneer je deze stelling voor het eerst leest, voelt die eigenlijk heel logisch. Sterker nog: voor veel mensen zal het een vanzelfsprekendheid zijn. Toch blijkt in de praktijk dat dit lang niet altijd zo werkt. Iedereen die betrokken is (geweest) bij een jeugdteam herkent het beeld: een team dat klaarstaat voor vertrek, terwijl er nog gewacht wordt op die ene speler, en dus ook op die ene ouder. Het zijn vaak dezelfde namen die terugkomen, en dat zorgt vroeg of laat voor irritatie binnen het team en zeker ook binnen de ‘oudersclub’.
Voor iemand die is opgegroeid met het idee dat “als je niet vijf minuten voor tijd aanwezig bent, ben je eigenlijk al te laat”, is dat wachten een bron van ergernis. Tijd is tijd, afspraken zijn afspraken. En in teamverband is dat misschien nog wel belangrijker dan individueel. Want één persoon die te laat is, heeft direct invloed op de rest. Vanuit dat perspectief is de stelling van Jan goed te begrijpen. Toch is er wat mij betreft ruimte voor een kleine nuance. Het gaat namelijk niet alleen om op tijd zijn, maar ook om duidelijkheid in afspraken. Daarom ben ik van mening dat bij uitwedstrijden één regel centraal moet staan: de vertrektijd is de vertrektijd. Niet het moment waarop je nog rustig komt aanlopen, maar het moment waarop de auto’s daadwerkelijk wegrijden.
Concreet betekent dit dat de vertrektijd wordt bepaald door de reistijd plus drie kwartier extra. Die extra 45 minuten zijn essentieel: ze bieden ruimte voor omkleden, een korte voorbereiding en een warming-up. Zaken die bijdragen aan zowel de prestaties als het plezier van de spelers. Door deze marge standaard in te bouwen, voorkom je stress en gehaast vlak voor de wedstrijd. Maar wat als iemand te laat is? Daar moet je als team helder en consequent in zijn. Wie te laat komt, reist het team simpelweg achterna. Geen discussie, geen uitzonderingen. Dat is niet hard, maar duidelijk. En duidelijkheid voorkomt frustratie. In het verlengde daarvan ligt ook een verantwoordelijkheid bij de ouders. Zij zijn immers degene die het vervoer regelen en daarmee een cruciale rol spelen in het nakomen van de afspraken.
Als een ouder er vervolgens voor kiest om niet na te reizen, dan heeft dat consequenties voor het kind. In dat geval zou een schorsing voor die wedstrijd wat mij betreft een logische uitkomst zijn. Dat klinkt misschien streng, maar het gaat hier om het aanleren van verantwoordelijkheid. Niet alleen voor het kind, maar zeker ook voor de ouder. Want laten we eerlijk zijn: een kind is in deze situatie afhankelijk van de planning en inzet van de ouder.
Het neerleggen van de verantwoordelijkheid bij de ouders is daarom niet alleen terecht, maar ook noodzakelijk. Teams functioneren het beste wanneer iedereen zijn rol serieus neemt. Trainers en leiders investeren hun tijd in de voorbereiding, spelers zetten zich in op het veld, en ouders zorgen ervoor dat hun kind op tijd en klaar voor vertrek aanwezig is. Het is een gezamenlijke inspanning waarin iedereen een schakel vormt.
Bovendien voorkomt deze aanpak dat de frustratie zich opstapelt. Want niets is zo funest voor de sfeer binnen een team als steeds terugkerende irritaties. Wachten op dezelfde mensen, telkens weer concessies doen en afspraken laten vieren,het lijkt misschien onschuldig, maar het tast het groepsgevoel aan. Door duidelijke regels te stellen en die ook daadwerkelijk te handhaven, creëer je rust en gelijkheid.
Uiteindelijk komt het neer op een simpele gedachte: neem je verantwoordelijkheid. Ben je te laat? Dan maak je zelf de keuze. Reis je het team achterna, of accepteer je dat je zoon of dochter deze wedstrijd niet speelt? Heel eerlijk: die keuze zou niet moeilijk moeten zijn.
Door dit soort afspraken helder te formuleren en consequent toe te passen, help je niet alleen het team, maar ook de ontwikkeling van de spelers. Ze leren omgaan met discipline, verantwoordelijkheid en het belang van samenwerken. En dat zijn waarden die verder reiken dan alleen het voetbalveld. Dus ja, laat iedereen vooral zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Het maakt het leven een stuk eenvoudiger, en het voetbal een stuk leuker.
