Man van de Wedstrijd: Ivar van der Ark (VVSV’09) Een actie waar alles inzat
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles weg kopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.
Het was op de middag van paasmaandag, bij het duel tussen VVSV’09 en Stedum. Een wedstrijd zoals er zovelen zijn in het amateurvoetbal: een lekker zonnetje, publiek langs de lijn en twee ploegen die er vol voor wilden gaan. Maar opeens is daar zo’n moment. Een actie die alles even stilzet. Een beweging die je doet opveren, die je bijblijft en waar je later nog een paar keer aan denkt. Die actie kwam van de voet van VVSV’09-speler Ivar van der Ark. In één vloeiende beweging stuurde hij twee tegenstanders van Stedum het bos in, figuurlijk dan, maar iedereen langs de lijn begreep precies wat er gebeurde. Het was zo’n actie waarbij techniek, overzicht en lef samenkomen. Je ziet het gebeuren, maar je gelooft het pas echt als het voorbij is. Naast mij stond toevallig de opa van Ivar. Zijn lach zei alles. Trots, plezier, verwondering, het zat er allemaal in. En eerlijk is eerlijk: als opa begrijp je dat als geen ander. Want wat is er mooier dan je kleinkind zien schitteren op het voetbalveld?
En schitteren deed Ivar die middag.
Zijn komst naar Ulrum dit seizoen, samen met vier vrienden, heeft VVSV’09 zichtbaar goed gedaan. Op initiatief van vriend Jochem Kooi besloot de vriendengroep de overstap te maken, en dat heeft het elftal een duidelijke kwaliteitsimpuls gegeven. Het is zo’n verhaal waar het amateurvoetbal op draait: vriendschap, plezier en samen willen voetballen . In Ulrum valt dat nu allemaal mooi samen. VVSV’09 beleeft daardoor een sterk seizoen en krijgt niet voor niets lof voor het vertoonde spel. Het voetbal oogt verzorgd, het tempo ligt hoog en er zit creativiteit in de ploeg. Ivar van der Ark is daarin een belangrijke schakel. Op het middenveld vormt hij samen met Thijs Boer een duo dat de lijnen uitzet. Ze voelen elkaar goed aan, weten wanneer ze moeten versnellen en wanneer ze rust moeten brengen. Het zijn geen spelers die alleen voor eigen succes gaan, maar juist hun medespelers beter laten voetballen. Dat is misschien wel de grootste kwaliteit van Ivar. Hij speelt met overzicht, met rust en met lef. Hij durft oplossingen te zoeken waar anderen de veilige weg kiezen. En juist dat maakt hem zo waardevol voor zijn team.Trainer Auke Doornbosch was voorafgaand aan het seizoen nog voorzichtig. Eerst zien, dan geloven, een logische houding wanneer er een groep nieuwe spelers binnenkomt. Maar al snel werd duidelijk dat deze jongens iets extra’s meebrachten. Niet alleen kwaliteit, maar ook energie en spelplezier. Ingrediënten die een elftal kunnen laten groeien. Op paasmaandag kwam dat allemaal samen. Vooral in de eerste helft liet VVSV’09 zien waartoe het in staat is. Goed positiespel, combinaties die kloppen en een ploeg die met vertrouwen speelt. Ivar was daarin een van de uitblinkers. Altijd aanspeelbaar, altijd in beweging en steeds op zoek naar de juiste oplossing. Maar uiteindelijk is het vaak dat ene moment dat blijft hangen. En dat moment kwam in de tweede helft. Die actie, waarin hij twee tegenstanders te kijk zette, was er één om in te lijsten. Het soort actie dat je later nog eens terughaalt in je gedachten.
Voetbal draait om meer dan alleen winnen of verliezen. Het gaat om beleving, om herinneringen, om momenten die je raken. En precies dat bracht Ivar van der Ark op deze paasmaandag. Daarom is hij voor mij de man van de wedstrijd VVSV’09-Stedum. Niet alleen vanwege zijn belangrijke rol op het middenveld, niet alleen vanwege zijn bijdrage aan het sterke spel van VVSV’09, maar vooral vanwege dat ene moment van pure klasse. Een actie die het publiek even stil kreeg en daarna liet genieten. En ergens langs de lijn stond een trotse opa. Soms zegt dat alles.
Het was op de middag van paasmaandag, bij het duel tussen VVSV’09 en Stedum. Een wedstrijd zoals er zovelen zijn in het amateurvoetbal: een lekker zonnetje, publiek langs de lijn en twee ploegen die er vol voor wilden gaan. Maar opeens is daar zo’n moment. Een actie die alles even stilzet. Een beweging die je doet opveren, die je bijblijft en waar je later nog een paar keer aan denkt. Die actie kwam van de voet van VVSV’09-speler Ivar van der Ark. In één vloeiende beweging stuurde hij twee tegenstanders van Stedum het bos in, figuurlijk dan, maar iedereen langs de lijn begreep precies wat er gebeurde. Het was zo’n actie waarbij techniek, overzicht en lef samenkomen. Je ziet het gebeuren, maar je gelooft het pas echt als het voorbij is. Naast mij stond toevallig de opa van Ivar. Zijn lach zei alles. Trots, plezier, verwondering, het zat er allemaal in. En eerlijk is eerlijk: als opa begrijp je dat als geen ander. Want wat is er mooier dan je kleinkind zien schitteren op het voetbalveld?
En schitteren deed Ivar die middag.
Zijn komst naar Ulrum dit seizoen, samen met vier vrienden, heeft VVSV’09 zichtbaar goed gedaan. Op initiatief van vriend Jochem Kooi besloot de vriendengroep de overstap te maken, en dat heeft het elftal een duidelijke kwaliteitsimpuls gegeven. Het is zo’n verhaal waar het amateurvoetbal op draait: vriendschap, plezier en samen willen voetballen . In Ulrum valt dat nu allemaal mooi samen. VVSV’09 beleeft daardoor een sterk seizoen en krijgt niet voor niets lof voor het vertoonde spel. Het voetbal oogt verzorgd, het tempo ligt hoog en er zit creativiteit in de ploeg. Ivar van der Ark is daarin een belangrijke schakel. Op het middenveld vormt hij samen met Thijs Boer een duo dat de lijnen uitzet. Ze voelen elkaar goed aan, weten wanneer ze moeten versnellen en wanneer ze rust moeten brengen. Het zijn geen spelers die alleen voor eigen succes gaan, maar juist hun medespelers beter laten voetballen. Dat is misschien wel de grootste kwaliteit van Ivar. Hij speelt met overzicht, met rust en met lef. Hij durft oplossingen te zoeken waar anderen de veilige weg kiezen. En juist dat maakt hem zo waardevol voor zijn team.Trainer Auke Doornbosch was voorafgaand aan het seizoen nog voorzichtig. Eerst zien, dan geloven, een logische houding wanneer er een groep nieuwe spelers binnenkomt. Maar al snel werd duidelijk dat deze jongens iets extra’s meebrachten. Niet alleen kwaliteit, maar ook energie en spelplezier. Ingrediënten die een elftal kunnen laten groeien. Op paasmaandag kwam dat allemaal samen. Vooral in de eerste helft liet VVSV’09 zien waartoe het in staat is. Goed positiespel, combinaties die kloppen en een ploeg die met vertrouwen speelt. Ivar was daarin een van de uitblinkers. Altijd aanspeelbaar, altijd in beweging en steeds op zoek naar de juiste oplossing. Maar uiteindelijk is het vaak dat ene moment dat blijft hangen. En dat moment kwam in de tweede helft. Die actie, waarin hij twee tegenstanders te kijk zette, was er één om in te lijsten. Het soort actie dat je later nog eens terughaalt in je gedachten.
Voetbal draait om meer dan alleen winnen of verliezen. Het gaat om beleving, om herinneringen, om momenten die je raken. En precies dat bracht Ivar van der Ark op deze paasmaandag. Daarom is hij voor mij de man van de wedstrijd VVSV’09-Stedum. Niet alleen vanwege zijn belangrijke rol op het middenveld, niet alleen vanwege zijn bijdrage aan het sterke spel van VVSV’09, maar vooral vanwege dat ene moment van pure klasse. Een actie die het publiek even stil kreeg en daarna liet genieten. En ergens langs de lijn stond een trotse opa. Soms zegt dat alles.
