Stelling van de week: de nacompetitie in het amateurvoetbal moet worden afgeschaft,
De stelling waar Jan ten Caat deze week mee kwam, de nacompetitie in het amateurvoetbal moet worden afgeschaft, is er één die op het eerste gezicht misschien simpel lijkt, maar bij nadere beschouwing veel nuance vraagt. Het is zo’n onderwerp waar je niet te snel een mening over moet vormen, omdat er twee kanten aan het verhaal zitten. Juist daarom is het goed om er wat langer bij stil te staan.
Aan de ene kant is de nacompetitie een prachtige beloning voor ploegen die het goed hebben gedaan gedurende het seizoen. Teams die een periodetitel winnen, worden daarvoor beloond met een kans op promotie. Dat geldt ook voor ploegen die via de ranglijst in aanmerking komen voor een vervangende periodetitel. Voor veel clubs zijn die wedstrijden letterlijk de kers op de taart. Het zorgt voor spanning, beleving en vaak ook voor extra publiek langs de lijn. De nacompetitie brengt een vorm van euforie met zich mee die je in een “normale” competitieopzet minder snel ziet.
Daarnaast biedt de nacompetitie ook een soort vangnet voor teams die het een klasse hoger moeilijk hebben gehad. Een ploeg die onderin bungelt, krijgt via deze route alsnog de kans om zich te handhaven. Dat maakt dat er tot het einde van het seizoen iets op het spel staat, ook voor teams die anders misschien al vroegtijdig uitgespeeld zouden zijn.
Zet je daar tegenover dat het systeem ook nadelen kent. Wanneer je de nacompetitie zou afschaffen, wordt het een stuk overzichtelijker: de kampioen promoveert, eventueel aangevuld met de nummers twee en drie, en de onderste ploegen twee of drie teams degraderen rechtstreeks. Dat is duidelijk, eerlijk en gebaseerd op prestaties over een heel seizoen. Het voorkomt dat een ploeg die misschien maar een korte goede periode heeft gehad, alsnog promoveert.
En daar zit ook een belangrijk punt van kritiek. Want hoe vaak zien we niet dat een team via de nacompetitie promoveert, om het een seizoen later bijzonder lastig te krijgen? Kijk bijvoorbeeld naar recente promovendi: in de derde klasse heeft Corenos het moeilijk en in de vierde klasse geldt dat voor De Fivel. Dat zijn geen uitzonderingen. Het laat zien dat het niveauverschil tussen klassen groot kan zijn en dat promotie via een korte piek niet altijd een goede afspiegeling is van de werkelijke kwaliteit van een ploeg.
Zeker wanneer een team “per ongeluk” in de nacompetitie terechtkomt,bijvoorbeeld door het overnemen van een periodetitel, kan het verschil met de nieuwe klasse te groot blijken. In zo’n geval kun je je afvragen of het systeem wel recht doet aan de sterkteverhoudingen. Vanuit dat perspectief is het argument ,laat de sterkste promoveren, goed te begrijpen. Over een heel seizoen bekeken, komt kwaliteit immers bovendrijven.
Als we bijvoorbeeld kijken naar een competitie als de zaterdag 5E, waar de onderlinge verschillen aanzienlijk zijn, kan een ploeg die net in een goede flow zit misschien ineens een heel eind komen in de nacompetitie. Dat levert mooie verhalen op, maar roept ook de vraag op of dat sportief gezien wenselijk is.
Toch is het te kort door de bocht om op basis van deze argumenten de nacompetitie volledig af te schaffen. Want daarmee haal je ook een belangrijk element van spanning en onvoorspelbaarheid uit het amateurvoetbal weg. Juist die laatste speelronden, waarin periodetitels worden beslist en teams zich plaatsen voor de nacompetitie, zorgen voor extra beleving. Zonder dat element bestaat het risico dat competities eerder “dood” vallen, omdat er voor veel ploegen niets meer op het spel staat.
Bovendien is voetbal niet alleen een kwestie van de sterkste wint altijd. Het gaat ook om momenten, vorm, beleving en soms een beetje geluk. De nacompetitie brengt al die elementen samen. Het zorgt voor finalesfeer, voor onverwachte helden en voor verhalen die nog lang worden naverteld in de kantine.
Mijn conclusie is dan ook dat de nacompetitie zeker bestaansrecht heeft en wat mij betreft behouden moet blijven. Het volledig afschaffen zou een verarming zijn van het amateurvoetbal. Want uiteindelijk draait het niet alleen om wie er promoveert of degradeert, maar ook om de weg ernaartoe. En juist die weg wordt met de nacompetitie een stuk mooier, spannender en memorabeler.
Aan de ene kant is de nacompetitie een prachtige beloning voor ploegen die het goed hebben gedaan gedurende het seizoen. Teams die een periodetitel winnen, worden daarvoor beloond met een kans op promotie. Dat geldt ook voor ploegen die via de ranglijst in aanmerking komen voor een vervangende periodetitel. Voor veel clubs zijn die wedstrijden letterlijk de kers op de taart. Het zorgt voor spanning, beleving en vaak ook voor extra publiek langs de lijn. De nacompetitie brengt een vorm van euforie met zich mee die je in een “normale” competitieopzet minder snel ziet.
Daarnaast biedt de nacompetitie ook een soort vangnet voor teams die het een klasse hoger moeilijk hebben gehad. Een ploeg die onderin bungelt, krijgt via deze route alsnog de kans om zich te handhaven. Dat maakt dat er tot het einde van het seizoen iets op het spel staat, ook voor teams die anders misschien al vroegtijdig uitgespeeld zouden zijn.
Zet je daar tegenover dat het systeem ook nadelen kent. Wanneer je de nacompetitie zou afschaffen, wordt het een stuk overzichtelijker: de kampioen promoveert, eventueel aangevuld met de nummers twee en drie, en de onderste ploegen twee of drie teams degraderen rechtstreeks. Dat is duidelijk, eerlijk en gebaseerd op prestaties over een heel seizoen. Het voorkomt dat een ploeg die misschien maar een korte goede periode heeft gehad, alsnog promoveert.
En daar zit ook een belangrijk punt van kritiek. Want hoe vaak zien we niet dat een team via de nacompetitie promoveert, om het een seizoen later bijzonder lastig te krijgen? Kijk bijvoorbeeld naar recente promovendi: in de derde klasse heeft Corenos het moeilijk en in de vierde klasse geldt dat voor De Fivel. Dat zijn geen uitzonderingen. Het laat zien dat het niveauverschil tussen klassen groot kan zijn en dat promotie via een korte piek niet altijd een goede afspiegeling is van de werkelijke kwaliteit van een ploeg.
Zeker wanneer een team “per ongeluk” in de nacompetitie terechtkomt,bijvoorbeeld door het overnemen van een periodetitel, kan het verschil met de nieuwe klasse te groot blijken. In zo’n geval kun je je afvragen of het systeem wel recht doet aan de sterkteverhoudingen. Vanuit dat perspectief is het argument ,laat de sterkste promoveren, goed te begrijpen. Over een heel seizoen bekeken, komt kwaliteit immers bovendrijven.
Als we bijvoorbeeld kijken naar een competitie als de zaterdag 5E, waar de onderlinge verschillen aanzienlijk zijn, kan een ploeg die net in een goede flow zit misschien ineens een heel eind komen in de nacompetitie. Dat levert mooie verhalen op, maar roept ook de vraag op of dat sportief gezien wenselijk is.
Toch is het te kort door de bocht om op basis van deze argumenten de nacompetitie volledig af te schaffen. Want daarmee haal je ook een belangrijk element van spanning en onvoorspelbaarheid uit het amateurvoetbal weg. Juist die laatste speelronden, waarin periodetitels worden beslist en teams zich plaatsen voor de nacompetitie, zorgen voor extra beleving. Zonder dat element bestaat het risico dat competities eerder “dood” vallen, omdat er voor veel ploegen niets meer op het spel staat.
Bovendien is voetbal niet alleen een kwestie van de sterkste wint altijd. Het gaat ook om momenten, vorm, beleving en soms een beetje geluk. De nacompetitie brengt al die elementen samen. Het zorgt voor finalesfeer, voor onverwachte helden en voor verhalen die nog lang worden naverteld in de kantine.
Mijn conclusie is dan ook dat de nacompetitie zeker bestaansrecht heeft en wat mij betreft behouden moet blijven. Het volledig afschaffen zou een verarming zijn van het amateurvoetbal. Want uiteindelijk draait het niet alleen om wie er promoveert of degradeert, maar ook om de weg ernaartoe. En juist die weg wordt met de nacompetitie een stuk mooier, spannender en memorabeler.
