Duw- en trekwerk is geen reden tot staken, maar wel tot opvoeden

Dat er binnen het jeugdvoetbal trainers en leiders rondlopen met uiteenlopende opvattingen over regels en spelbeleving, is niets nieuws. Iedereen kijkt immers door zijn eigen bril. Toch zijn er momenten waarop je je serieus moet afvragen of het gezonde verstand nog wel de boventoon voert. Wat zich onlangs afspeelde bij een jeugdwedstrijd is daar een treffend voorbeeld van.




Zoals zo vaak ging het om een standaardsituatie: een corner. En zoals al jaren gebruikelijk is, ging dat gepaard met het bekende duw- en trekwerk in het strafschopgebied. Geen fraai gezicht, maar wel iets wat in het voetbal op elk niveau voorkomt. De scheidsrechter in kwestie koos voor een aanpak die je alleen maar kunt toejuichen. Hij sprak spelers persoonlijk aan en gaf een duidelijke waarschuwing: nog een keer en je kunt gaan douchen. Heldere communicatie, preventief optreden en de regie houden over de wedstrijd, precies zoals je het wilt zien.

Opmerkelijk genoeg vonden de begeleiders van het uitspelende team deze aanpak niet voldoende. Zij waren van mening dat de scheidsrechter het duel had moeten staken bij aanhoudend duw- en trekwerk. En daar begint het te piepen.

Want laten we eerlijk zijn: als je wedstrijden moet gaan staken vanwege wat fysiek contact bij corners, dan blijft er weinig over van het voetbal zoals we dat kennen. Voetbal is een contactsport. Binnen de regels is er ruimte voor fysiek duel, voor strijd om positie, voor het bespelen van een tegenstander. Natuurlijk zijn er grenzen, en die moeten bewaakt worden. Maar dat gebeurt via waarschuwingen, vrije trappen, gele kaarten en als het echt uit de hand loopt, rode kaarten. Niet door een wedstrijd stil te leggen.

De vraag dringt zich dan ook op: waar komt deze gedachte vandaan? Hebben deze begeleiders zelf ooit gevoetbald? Of baseren zij hun opvattingen op een geïdealiseerd beeld van hoe het spel gespeeld zou moeten worden? Want wie ook maar een beetje voetbal kijkt, weet dat duw- en trekwerk bij corners van alle tijden is. Van de laagste jeugdelftallen tot het hoogste profniveau.

Dat betekent overigens niet dat we het moeten accepteren als “het hoort er nu eenmaal bij”. Integendeel. Juist in het jeugdvoetbal ligt er een verantwoordelijkheid om spelers bewust te maken van sportiviteit en respect voor de regels. Maar dat bereik je niet door wedstrijden te staken. Dat bereik je door consequent op te treden, door gedrag te corrigeren en door spelers te leren waar de grens ligt.

De scheidsrechter in dit geval deed precies dat. Hij gaf een duidelijke waarschuwing en maakte de consequenties inzichtelijk. Daarmee gaf hij spelers de kans om hun gedrag aan te passen. Dat is opvoeden binnen het spel. Dat is begeleiden. En dat is precies wat jeugdvoetbal nodig heeft.

Het voorstel om een wedstrijd te staken bij dit soort situaties is niet alleen overdreven, maar ook schadelijk. Je legt de nadruk op incidenten in plaats van op ontwikkeling. Bovendien geef je spelers daarmee een verkeerd signaal: dat elk conflict of elke overtreding leidt tot het stilleggen van het spel. Terwijl voetbal juist gaat over omgaan met weerstand, met emoties en met fysieke duels.

Wat ook niet helpt, is de invloed van het profvoetbal. Jongeren zien op televisie hoe spelers elkaar vasthouden, duwen en soms zelfs provoceren. Dat gedrag wordt, ondanks alle regels, niet altijd direct bestraft. Het risico is dat jeugdspelers dit kopiëren. Juist daarom is het zo belangrijk dat begeleiders en scheidsrechters op amateurniveau het goede voorbeeld geven en duidelijk maken wat wel en niet acceptabel is.

Maar dat vraagt om realisme. Niet om doorgeslagen maatregelen. Een wedstrijd staken vanwege duw- en trekwerk is geen oplossing, maar iets wat het probleem eerder vergroot dan verkleint.

Misschien ligt de kern van het probleem wel bij de rol van begeleiders zelf. Want waar spelers nog leren, zouden begeleiders moeten sturen. En dat betekent ook dat je soms moet zeggen: “dit hoort erbij, maar binnen grenzen.” Of nog beter: “jongens, handen thuis en focus op het spel.” Daarmee help je spelers verder. Met roepen om het staken van een wedstrijd niet.

Uiteindelijk draait jeugdvoetbal om ontwikkeling, plezier en leren omgaan met het spel in al zijn facetten. Daar hoort ook fysiek spel bij. De taak is niet om dat volledig uit te bannen, maar om het in goede banen te leiden.

En als een scheidsrechter dat op een duidelijke en consequente manier doet, dan verdient dat steun, geen kritiek.

Dus nee, een jeugdwedstrijd staken vanwege wat duw- en trekwerk bij een corner? Dat is niet de weg. De oplossing is veel eenvoudiger: duidelijke regels, consequent optreden en, als het nodig is, eerder douchen dan je teamgenoten. Dat begrijpt iedereen.