Het hokje van Hunsingo is onderweg – van dreigende sloop naar nieuw leven
Het is al een aantal maanden geleden dat ik schreef over het ‘hokje van Hunsingo’. Een ogenschijnlijk onbeduidend bouwwerkje, maar voor wie het Noord-Groninger amateurvoetbal een beetje kent weet dat het veel meer was dan dat. Het was het hokje van de zondagclub uit Winsum, het vertrouwde verkooppunt waar jarenlang de toegangskaartjes werden verkocht voor wedstrijden van Hunsingo. Een hokje dat doordrenkt was van verhalen, herinneringen en voetbalromantiek.
foto: Jan Gerrit Vos
Toch hing er donkere bewolking boven dit stukje historie. Het hokje dreigde te verdwijnen, omdat men op het Geert Reinders Sportpark geen passende bestemming voor het bouwwerk kon vinden. En dat mag gerust vreemd genoemd worden. Bij een entree van een sportpark die groter is dan de helft van een voetbalveld, bleek simpelweg geen plek voor het hokje te zijn.
Was het hokje van vlees en bloed geweest, dan had het waarschijnlijk een bedankje gekregen voor bewezen diensten, een handdruk en daarna de uitgang gewezen. Einde verhaal. Maar het ‘hokje van Hunsingo’ is geen vrijwilliger die je met een bloemetje uitzwaait. Het is een tastbaar symbool van een tijd waarin voetbal nog draaide om eenvoud, om samenkomen, om een kaartje kopen bij een man die je kende en daarna langs de lijn verhalen uitwisselen.
Toen duidelijk werd dat het hokje op de nominatie stond om te verdwijnen ,met zelfs een enkele reis richting vuilverwerkingsbedrijf in het vooruitzicht, leek het lot bezegeld. En dat zou zonde zijn geweest. Niet alleen voor Winsum, maar voor het regionale voetbalgevoel in zijn geheel.
Maar soms is er iemand die opstaat op het moment dat het nodig is. Iemand die verder kijkt dan praktische bezwaren en ruimte ziet waar anderen die niet meer zien. In dit verhaal is dat zonder twijfel Kees Buma. Hij was degene die reageerde toen de wolken zich samenpakten boven het hokje. Degene die niet dacht in problemen, maar in mogelijkheden. En daarvoor verdient hij alle credits.
Dankzij zijn initiatief krijgt het hokje een tweede kans. Geen stille aftocht, geen sloop, maar een nieuw hoofdstuk. Inmiddels is het ‘hokje van Hunsingo’ veilig en wel gearriveerd in Rasquert. Een verhuizing die niet onbenoemd mag blijven, want ook daar kwam de hulp uit onverwachte hoek. Grondverwerkingsbedrijf Beukema uit Onderdendam nam het transport voor zijn rekening en deed dat belangeloos: gratis en voor niets. Een gebaar dat perfect past bij de mentaliteit die het amateurvoetbal groot heeft gemaakt.
In Rasquert wacht het hokje nu op restauratie. Men is voornemens het bouwwerk met zorg en respect op te knappen, om het vervolgens een prominente plek te geven bij de ingang van het sportpark. Een sportpark dat, eerlijk is eerlijk, zelf ook wel een positieve metamorfose kan gebruiken. Het hokje zal daar niet alleen fungeren als praktisch object, maar ook als blikvanger. Een stukje historie dat laat zien waar het voetbal vandaan komt.
Het contrast is pijnlijk en mooi tegelijk. Pijnlijk omdat vv Winsum hiermee een kans laat liggen om een uniek stukje clubhistorie te behouden. Mooi omdat het hokje dankzij doortastend handelen en liefde voor het spel toch een toekomst krijgt. Niet op de plek waar het is ontstaan, maar wel op een plek waar het gewaardeerd wordt.
Misschien is dat wel de belangrijkste les van dit verhaal. Erfgoed in het amateurvoetbal is kwetsbaar. Het staat zelden op de balans, levert geen punten op en past niet altijd in moderne plannen en herinrichtingen. Maar het zijn juist deze kleine dingen, een hokje, een bordje, een tribune , die de ziel van een club vormen.
Het ‘hokje van Hunsingo’ is gered. Niet door beleid of procedures, maar door mensen. Door iemand die het belang inzag, door een bedrijf dat wilde helpen en door een club die ruimte bood. Zo hoort het eigenlijk ook. Voetbal is tenslotte meer dan negentig minuten op zater of zondagmiddag.
En straks, wanneer het hokje in Baflo weer dienstdoet bij de ingang van het sportpark, zal het daar staan. Met een verleden in Winsum, een heden in Baflo en een toekomst die laat zien dat voetbalcultuur niet zomaar verdwijnt, zolang er mensen zijn die haar willen bewaren. En dat verdiend alle lof!!!
