Keepertrainer: luxe of noodzaak?

 

Deze week draaiden we de rollen eens om. Jan ten Caat kwam niet met een analyse of observatie, maar met een stelling:
Moet iedere vereniging verplicht worden om een keepertrainer in dienst te nemen? Mijn antwoord daarop is een volmondig ja. Sterker nog: niet alleen voor het eerste elftal, maar voor alle keepers vanaf de JO15. Want wie het keepersvak serieus neemt, kan niet anders dan concluderen dat gespecialiseerde begeleiding geen luxe is, maar pure noodzaak.

Een vak apart

Keepertrainer is geen functie die je er “even bij doet”. Toch gebeurt dat op talloze amateurvelden nog steeds. Trainers met alle goede bedoelingen laten de keeper meelopen in partijvormen of geven een paar eenvoudige vang- en duikoefeningen. Dat is vergelijkbaar met mij vragen wat er zich onder de motorkap van mijn auto afspeelt: het antwoord is simpel,ik heb geen idee.

En dat is niet erg. Niemand kan alles weten. Maar juist daarom bestaan er specialisten. Mensen die het keepersvak begrijpen, beheersen en kunnen overbrengen. Clubs zouden daar structureel in moeten investeren, net zoals ze dat doen in hoofdtrainers, conditietrainers en assistenten.

Bewezen effect

Redelijk dichtbij mij ken ik iemand die keepers aantoonbaar beter heeft gemaakt. Dat is geen mening, dat is vastgesteld en bevestigd. Keepers die door gerichte trainingen vooruitgang boekten, die andere oefeningen kregen dan “schoten tegenhouden” en die begeleid werden door een trainer die óók aanwezig was bij wedstrijden.

Want keeperstraining stopt niet op dinsdag- of donderdagavond. Coaching, positionering, keuzes in wedstrijdsituaties, dat leer je pas écht als iemand meekijkt, corrigeert en uitlegt. Dat vraagt kennis én betrokkenheid.

Terugkijkend met jaloezie

Met terugwerkende kracht ben ik jaloers. Zestig jaar geleden keepte ik mijn eerste wedstrijd. Keeperstrainingen bestonden simpelweg niet. Je leerde het vak jezelf aan. Beelden van topkeepers waren schaars, oefenstof vrijwel onvindbaar. Je keek, probeerde en hoopte dat het goed ging. Zestig jaar later is alles veranderd. Met één druk op de knop verschijnen honderden oefeningen op je scherm. Analysevideo’s, trainingsvormen, methodieken, alles is beschikbaar. De kennis is er. De middelen zijn er.

De vraag is alleen: wat doen we er als vereniging mee?

Te vaak onvoldoende

Soms doen clubs genoeg. Maar veel vaker doen ze te weinig. En dat is vreemd. Voor veldspelers worden trainers betaald. Voor looplijnen, positiespel, kracht en conditie. Niemand twijfelt aan het belang daarvan.

Maar voor keepers,terwijl dat een totaal ander vak is, blijkt er ineens geen geld te zijn. Dan moet het “erbij”, of wordt het overgelaten aan een assistent zonder specifieke opleiding. Dat is niet alleen onlogisch, het is ook onrechtvaardig. Want een keeper kan wedstrijden beslissen. Positief én negatief. En fouten van een keeper zijn altijd zichtbaar.

Begin op tijd

Juist daarom moet keeperstraining niet pas beginnen bij het eerste elftal. Vanaf de JO15 worden fysieke, mentale en technische verschillen groter. Hier worden patronen aangeleerd ,goed of fout. Wat je daar mist, haal je later nauwelijks meer in.

Goede begeleiding in deze fase voorkomt blessures, vergroot zelfvertrouwen en zorgt voor een betere technische basis. Het maakt keepers completer en weerbaarder.

Investeren loont

Clubs die investeren in keeperstrainers investeren in kwaliteit, continuïteit en ontwikkeling. Ze creëren een herkenbare lijn binnen de vereniging. Ze laten zien dat iedere positie serieus genomen wordt.

En misschien nog wel belangrijker: ze geven keepers het gevoel dat ze ertoe doen.

Dus ja, wat mij betreft wordt iedere vereniging verplicht gesteld om een keepertrainer in dienst te nemen. Niet omdat het mooi klinkt, maar omdat het logisch is. Omdat het eerlijk is. En omdat het voetbal er beter van wordt.

Want keeper zijn is geen bijzaak. Het is een vak. En vakmanschap vraagt om begeleiding.