Stelling Douchen na de training zorgt voor meningsverschil
Het begon, zoals zoveel discussies in het amateurvoetbal beginnen, ogenschijnlijk klein. Een appje. Een opmerking over “dat verplichte douchen”. Maar al snel bleek dat het onderwerp veel groter was dan warm water, gasprijzen of natte handdoeken. Het ging over normen en waarden, over verantwoordelijkheid, over cultuur, kosten en ,misschien wel het meest, over wat een club wil zijn..
Jan Ten Caat trapte het gesprek af. Hij kwam “nog even terug op gisteren” en had zijn bezwaren netjes geordend: drie redenen waarom hij moeite heeft met verplicht douchen na de training. Geen geschreeuw, geen grote woorden, maar een weloverwogen lijstje. Het soort lijstje dat je alleen maakt als je er al vaker over hebt nagedacht.
Zijn eerste punt raakt meteen de kern van het vrijwilligersbestaan in het amateurvoetbal: toezicht. Douchen betekent blijven. Blijven terwijl je training officieel al voorbij is. Blijven terwijl je misschien nog werk hebt, een gezin thuis, of simpelweg leeg bent na een lange dag. “Je bent zomaar een halfuur extra onder de pannen,” stelt Jan. En dat is geen overdrijving. Voor veel trainers en leiders is tijd het schaarsteproduct, geen geld.
Het tweede punt is scherper, en schuurt bewust. Jan wijst op het douchen in ondergoed, een gebruik dat volgens hem door Noord-Afrikaanse en Midden-Aziatische spelers is ingebracht. In zijn ogen leidt dat tot een onhygiënische situatie: damp, urine, zweet en bacillen die je ongewild inademt. Hij benoemt het ongezonde karakter ervan, en daarmee raakt hij een gevoelig snijvlak van cultuur, hygiëne en ongemak. Het is geen aanval, maar ook geen verhullende taal.
Dan het derde punt: kosten. Volgens Jan kost een gezamenlijke douchebeurt zo’n zes tot tien euro. Op jaarbasis een flinke kostenpost voor een club die elke euro moet omdraaien. Ik veeg dat laatste argument vrijwel direct van tafel en waar ik vanuit principes denk. “Kostenpost vind ik niet relevant Dat was vroeger niet anders.”
Dat verschil typeert de hele discussie. Ik ben van de lijn: zo doen we dat en zo hoort het. Douchen hoort erbij. Altijd al gedaan, altijd zo blijven doen. Ik erkent dat het eerste punt, toezicht , een praktisch probleem kan zijn, maar geen principieel bezwaar. Ik wist dat wanneer ik trainde van 18.00 tot 19.00 uur, ik niet eerder dan 19.45 thuis zou zijn. Met andere woorden: dit hoort bij het vak. Of beter gezegd, bij de rol.
Ik ben van mening, toezicht simpelweg bij trainer of leider zijn. Net zoals discipline aanleren, normen stellen en consequent zijn. Ik ga zelfs verder: verplicht douchen haalt juist géén hiërarchie weg, maar bevestigt die. De kleedkamer is een plek waar structuur ontstaat. Waar iedereen gelijk is, maar niet vrijblijvend. Wie meteen de auto van mamma in springt en wegracet gebeurde bij mij niet. “
Voor mij is douchen geen detail, maar een opvoedkundig instrument. Samen afsluiten. Het is onderdeel van teamgevoel. En dat teamgevoel is, in mijn ogen, belangrijker dan een extra halfuur of een paar euro gas. Geeft de club van 50 man maar een donatie in plaats van een tv voor de kantine.”
Jan pareert niet fel. Hij herinnert zich hoe tijdens de energiecrisis toen gas ‘vijf euro per kuub’ kostte, ineens iedereen wél bij de club onder de douche stond. Het relativeert, maar onderstreept ook zijn punt: gedrag is veranderlijk, principes soms flexibel als het uitkomt.
Het gesprek blijft vervolgens respectvol. We erkennen dat we er anders tegenaan kijken. “Mag ook een keer,” zegt Jan. “Moet ook,” antwoord ik terug en er is geen winnaar, geen verliezer. Wel twee werelden die elkaar raken: de wereld van ruim zien en de wereld van principes.
Wat deze discussie zo herkenbaar maakt, is dat hij niet alleen over douchen gaat. Hij gaat over hoe clubs omgaan met veranderende tijden. Met nieuwe culturen, hogere kosten, minder vrijwilligers. Over de vraag hoeveel je mag vragen van trainers die al veel geven. En over hoe ver je moet gaan in het vasthouden aan ‘hoe het vroeger was’.
Misschien is de waarheid, zoals zo vaak, niet zwart-wit. Misschien is verplicht douchen soms terecht, soms niet. Misschien vraagt het maatwerk, duidelijke regels én wederzijds begrip.
Maar toch, ik als ‘baas’ van dit platform blijf het zeggen, douchen op de club moeten ze altijd verplichten!
Jan Ten Caat trapte het gesprek af. Hij kwam “nog even terug op gisteren” en had zijn bezwaren netjes geordend: drie redenen waarom hij moeite heeft met verplicht douchen na de training. Geen geschreeuw, geen grote woorden, maar een weloverwogen lijstje. Het soort lijstje dat je alleen maakt als je er al vaker over hebt nagedacht.
Zijn eerste punt raakt meteen de kern van het vrijwilligersbestaan in het amateurvoetbal: toezicht. Douchen betekent blijven. Blijven terwijl je training officieel al voorbij is. Blijven terwijl je misschien nog werk hebt, een gezin thuis, of simpelweg leeg bent na een lange dag. “Je bent zomaar een halfuur extra onder de pannen,” stelt Jan. En dat is geen overdrijving. Voor veel trainers en leiders is tijd het schaarsteproduct, geen geld.
Het tweede punt is scherper, en schuurt bewust. Jan wijst op het douchen in ondergoed, een gebruik dat volgens hem door Noord-Afrikaanse en Midden-Aziatische spelers is ingebracht. In zijn ogen leidt dat tot een onhygiënische situatie: damp, urine, zweet en bacillen die je ongewild inademt. Hij benoemt het ongezonde karakter ervan, en daarmee raakt hij een gevoelig snijvlak van cultuur, hygiëne en ongemak. Het is geen aanval, maar ook geen verhullende taal.
Dan het derde punt: kosten. Volgens Jan kost een gezamenlijke douchebeurt zo’n zes tot tien euro. Op jaarbasis een flinke kostenpost voor een club die elke euro moet omdraaien. Ik veeg dat laatste argument vrijwel direct van tafel en waar ik vanuit principes denk. “Kostenpost vind ik niet relevant Dat was vroeger niet anders.”
Dat verschil typeert de hele discussie. Ik ben van de lijn: zo doen we dat en zo hoort het. Douchen hoort erbij. Altijd al gedaan, altijd zo blijven doen. Ik erkent dat het eerste punt, toezicht , een praktisch probleem kan zijn, maar geen principieel bezwaar. Ik wist dat wanneer ik trainde van 18.00 tot 19.00 uur, ik niet eerder dan 19.45 thuis zou zijn. Met andere woorden: dit hoort bij het vak. Of beter gezegd, bij de rol.
Ik ben van mening, toezicht simpelweg bij trainer of leider zijn. Net zoals discipline aanleren, normen stellen en consequent zijn. Ik ga zelfs verder: verplicht douchen haalt juist géén hiërarchie weg, maar bevestigt die. De kleedkamer is een plek waar structuur ontstaat. Waar iedereen gelijk is, maar niet vrijblijvend. Wie meteen de auto van mamma in springt en wegracet gebeurde bij mij niet. “
Voor mij is douchen geen detail, maar een opvoedkundig instrument. Samen afsluiten. Het is onderdeel van teamgevoel. En dat teamgevoel is, in mijn ogen, belangrijker dan een extra halfuur of een paar euro gas. Geeft de club van 50 man maar een donatie in plaats van een tv voor de kantine.”
Jan pareert niet fel. Hij herinnert zich hoe tijdens de energiecrisis toen gas ‘vijf euro per kuub’ kostte, ineens iedereen wél bij de club onder de douche stond. Het relativeert, maar onderstreept ook zijn punt: gedrag is veranderlijk, principes soms flexibel als het uitkomt.
Het gesprek blijft vervolgens respectvol. We erkennen dat we er anders tegenaan kijken. “Mag ook een keer,” zegt Jan. “Moet ook,” antwoord ik terug en er is geen winnaar, geen verliezer. Wel twee werelden die elkaar raken: de wereld van ruim zien en de wereld van principes.
Wat deze discussie zo herkenbaar maakt, is dat hij niet alleen over douchen gaat. Hij gaat over hoe clubs omgaan met veranderende tijden. Met nieuwe culturen, hogere kosten, minder vrijwilligers. Over de vraag hoeveel je mag vragen van trainers die al veel geven. En over hoe ver je moet gaan in het vasthouden aan ‘hoe het vroeger was’.
Misschien is de waarheid, zoals zo vaak, niet zwart-wit. Misschien is verplicht douchen soms terecht, soms niet. Misschien vraagt het maatwerk, duidelijke regels én wederzijds begrip.
Maar toch, ik als ‘baas’ van dit platform blijf het zeggen, douchen op de club moeten ze altijd verplichten!
