Maak er maar 10-0 van – wanneer winnen verliest van gezond verstand
Soms lees je een reactie onder een artikel die meer zegt dan tien beleidsstukken van de KNVB bij elkaar. De reactie onder het stuk over het mini-zaaltoernooi voor JO7 op Puurvoetbalonline is er zo één. Een reactie die schuurt, raakt en bij sommige lezers ongetwijfeld voor die bekende ‘vlekken in de nek’ zorgt. En terecht.
De situatie was even simpel als schrijnend. Een JO7-team stapt op een ijskoude zaterdag in november van het veld. Vijf van de zeven spelertjes huilen van de kou. Kleine kinderen, zes jaar oud, die zouden moeten lachen, rennen en plezier maken met een bal, staan te bibberen van de kou. De reactie van de tegenstander? “Dan verlies je de wedstrijd met 3-0.”
Laat die zin even op je inwerken.
3-0. Alsof dat ook maar íets mag betekenen in de wereld van zesjarigen.
Gelukkig was daar een leider met gezond verstand. Geen ‘watjeskweker’, geen paniekzaaier, maar iemand die snapt waar jeugdvoetbal over hoort te gaan. Zijn antwoord was glashelder en eigenlijk beschamend logisch: “Maak er maar 10-0 van. Onze spelers zijn koud, wij gaan douchen. Veel plezier verder.”
Dat is leiderschap. Dat is verantwoordelijkheid nemen. Dat is jeugdvoetbal zoals het bedoeld is.
Want laten we eerlijk zijn: waar haalt een leider van een club het in zijn hoofd vandaan om een team, waarvan het merendeel van de spelers letterlijk staat te huilen van de kou, te ‘belonen’ met een reglementaire 3-0 overwinning? Wat is die overwinning waard? Een denkbeeldig vinkje in een administratie die niemand bijhoudt? Of simpelweg het onvermogen om verder te kijken dan regels en uitslagen?
Een beker warme chocolademelk had in dit geval meer waarde gehad dan die ‘gestolen’ 3-0 zege. Het had laten zien dat je kinderen ziet, geen pionnen. Dat je begrijpt dat JO7 geen miniatuurversie van de Champions League is, maar een speelplaats waar plezier altijd boven prestatie moet staan.
De reactie van deze ouder/leider sluit naadloos aan bij een stelling die steeds vaker klinkt: een lange winterstop voor de onderbouw is geen luxe, maar noodzaak. Of, zoals in dit geval, creatieve oplossingen zoals zaalvoetbal in toernooivorm. Warm, veilig, overzichtelijk en vooral: leuk. Vanuit Corenos werd dat idee opgepakt. Contacten werden gelegd, eerst binnen de SJO ’t Hogeland, daarna richting Eenrum. Dat leverde een samenwerking op tussen drie verenigingen. Kleiner dan gehoopt, maar groot genoeg om het belangrijkste doel te bereiken: kinderen die met plezier voetballen. En dan is daar De Heracliden. Ook benaderd. Ook uitgenodigd. Maar vanuit Uithuizermeeden bleef het stil. Geen reactie. Geen afzegging. Gewoon niets.
Dat is misschien nog wel schrijnender dan die 3-0 in Delfzijl. Want hier gaat het niet om een moment in de kou, maar om een gemiste kans. Een gemiste kans om zesjarigen eens in de veertien dagen een fijne zaterdagochtend te bezorgen. Om ze binnen, met rode wangen van inspanning in plaats van kou, te laten spelen. Om ze meer ‘vriendjes met de bal’ te laten worden. En ja, ook om ouders te laten zien dat een club verder kijkt dan schema’s en verplichtingen. Dat er vanuit De Heracliden niet eens gereageerd werd, is moeilijk te begrijpen. Zeker voor een vereniging met een naam en traditie in het Groninger voetbal. Hopelijk leest de leider in Delfzijl, die zijn ploeg met 3-0 liet winnen terwijl de tegenstander stond te huilen van de kou, dit stuk nog eens rustig terug. En hopelijk kijkt ook de jeugdafdeling in Uithuizermeeden in de spiegel en vraagt zich af: waar doen we dit eigenlijk voor? Niet voor de uitslag., Niet voor de stand, Maar voor het plezier van kinderen van zes. Want als je dat uit het oog verliest, kun je inderdaad beter zeggen: maak er maar 10-0 van. Dan hebben de kinderen het tenminste warm onder de douche.
Natuurlijk weet ik dat ik als opa van Tim, speler van De Heracliden JO7, niet helemaal objectief ben. Maar helaas doet het mij, terugdenkend aan 25 jaar geleden, als oud-jeugdtrainer ‘pijn’ hoe er tegenwoordig omgegaan wordt met het plezier binnen het jeugdvoetbal. Plezier wat, althans dat is mijn mening, altijd leidend moet zijn en wat ze, in het geval van dit mini-toernooi, binnen Corenos, SJO ’t Hogeland en Eenrum prima hebben begrepen.
De situatie was even simpel als schrijnend. Een JO7-team stapt op een ijskoude zaterdag in november van het veld. Vijf van de zeven spelertjes huilen van de kou. Kleine kinderen, zes jaar oud, die zouden moeten lachen, rennen en plezier maken met een bal, staan te bibberen van de kou. De reactie van de tegenstander? “Dan verlies je de wedstrijd met 3-0.”
Laat die zin even op je inwerken.
3-0. Alsof dat ook maar íets mag betekenen in de wereld van zesjarigen.
Gelukkig was daar een leider met gezond verstand. Geen ‘watjeskweker’, geen paniekzaaier, maar iemand die snapt waar jeugdvoetbal over hoort te gaan. Zijn antwoord was glashelder en eigenlijk beschamend logisch: “Maak er maar 10-0 van. Onze spelers zijn koud, wij gaan douchen. Veel plezier verder.”
Dat is leiderschap. Dat is verantwoordelijkheid nemen. Dat is jeugdvoetbal zoals het bedoeld is.
Want laten we eerlijk zijn: waar haalt een leider van een club het in zijn hoofd vandaan om een team, waarvan het merendeel van de spelers letterlijk staat te huilen van de kou, te ‘belonen’ met een reglementaire 3-0 overwinning? Wat is die overwinning waard? Een denkbeeldig vinkje in een administratie die niemand bijhoudt? Of simpelweg het onvermogen om verder te kijken dan regels en uitslagen?
Een beker warme chocolademelk had in dit geval meer waarde gehad dan die ‘gestolen’ 3-0 zege. Het had laten zien dat je kinderen ziet, geen pionnen. Dat je begrijpt dat JO7 geen miniatuurversie van de Champions League is, maar een speelplaats waar plezier altijd boven prestatie moet staan.
De reactie van deze ouder/leider sluit naadloos aan bij een stelling die steeds vaker klinkt: een lange winterstop voor de onderbouw is geen luxe, maar noodzaak. Of, zoals in dit geval, creatieve oplossingen zoals zaalvoetbal in toernooivorm. Warm, veilig, overzichtelijk en vooral: leuk. Vanuit Corenos werd dat idee opgepakt. Contacten werden gelegd, eerst binnen de SJO ’t Hogeland, daarna richting Eenrum. Dat leverde een samenwerking op tussen drie verenigingen. Kleiner dan gehoopt, maar groot genoeg om het belangrijkste doel te bereiken: kinderen die met plezier voetballen. En dan is daar De Heracliden. Ook benaderd. Ook uitgenodigd. Maar vanuit Uithuizermeeden bleef het stil. Geen reactie. Geen afzegging. Gewoon niets.
Dat is misschien nog wel schrijnender dan die 3-0 in Delfzijl. Want hier gaat het niet om een moment in de kou, maar om een gemiste kans. Een gemiste kans om zesjarigen eens in de veertien dagen een fijne zaterdagochtend te bezorgen. Om ze binnen, met rode wangen van inspanning in plaats van kou, te laten spelen. Om ze meer ‘vriendjes met de bal’ te laten worden. En ja, ook om ouders te laten zien dat een club verder kijkt dan schema’s en verplichtingen. Dat er vanuit De Heracliden niet eens gereageerd werd, is moeilijk te begrijpen. Zeker voor een vereniging met een naam en traditie in het Groninger voetbal. Hopelijk leest de leider in Delfzijl, die zijn ploeg met 3-0 liet winnen terwijl de tegenstander stond te huilen van de kou, dit stuk nog eens rustig terug. En hopelijk kijkt ook de jeugdafdeling in Uithuizermeeden in de spiegel en vraagt zich af: waar doen we dit eigenlijk voor? Niet voor de uitslag., Niet voor de stand, Maar voor het plezier van kinderen van zes. Want als je dat uit het oog verliest, kun je inderdaad beter zeggen: maak er maar 10-0 van. Dan hebben de kinderen het tenminste warm onder de douche.
Natuurlijk weet ik dat ik als opa van Tim, speler van De Heracliden JO7, niet helemaal objectief ben. Maar helaas doet het mij, terugdenkend aan 25 jaar geleden, als oud-jeugdtrainer ‘pijn’ hoe er tegenwoordig omgegaan wordt met het plezier binnen het jeugdvoetbal. Plezier wat, althans dat is mijn mening, altijd leidend moet zijn en wat ze, in het geval van dit mini-toernooi, binnen Corenos, SJO ’t Hogeland en Eenrum prima hebben begrepen.
