De KNVB en de kunst van het volstrekt overbodige
In een weekend waarin het veldvoetbal even plaatsmaakt voor de grote zaalvoetbaltoernooien ,die heerlijke oases waarin vrijwilligers, spelers en scheidsrechters vooral bezig zijn met fluiten, voetballen en plezier maken, slaagt de KNVB er toch weer in om zich ongevraagd in de kijker te spelen. Niet met een op voorhand mislukt plan, maar met iets dat zó onnodig is dat je er op een vroege zaterdagochtend spontaan hardop om moet lachen.
Ik ken de KNVB inmiddels vrij goed. Niet persoonlijk natuurlijk, zover reikt de betrokkenheid van de bond niet, maar als organisatie. Als log apparaat dat al jaren dezelfde patronen herhaalt. Een bond die:
- niet voor zijn leden lijkt te zijn,
- mails structureel niet beantwoordt,
- je wél moeiteloos weet te vinden voor commerciële WK-reizen naar Amerika, Canada en Mexico,
- grossiert in grootse plannen, pilots en projecten waar je na een paar maanden nooit meer iets van hoort.
Vanmorgen, al scrollend door mijn telefoon, verscheen daar “bovenstaande foto”. Een grafisch hoogstandje, vermoedelijk met zorg samengesteld door iemand met liefde voor Excel. In één oogopslag werden de prestaties van een scheidsrechter over de eerste helft van het seizoen 2025–2026 gepresenteerd. Niet in een persoonlijk notitieboekje, niet als hulpmiddel voor zelfreflectie, maar keurig per mail aangeleverd door de KNVB zelf.
Professioneel vormgegeven. Overzichtelijk. Strak. En totaal zinloos. Wat stond erop? Nou, alles wat er blijkbaar écht toe doet.
Het aantal wedstrijden dat de arbiter had gefloten.
Het aantal wissels dat hij had toegestaan.
Het aantal doelpunten dat er in “zijn” wedstrijden was gevallen.
En, tromgeroffel voor de financiële afdeling ,het aantal gele en rode kaarten.
32 gele kaarten.
2 rode kaarten.
Samen goed voor een totaalbedrag van 697 euro aan inkomsten voor de KNVB.
Zeshonderdzevenennegentig euro.
Van één scheidsrechter.
In een halve competitie waarbij de arbiter op zaterdag en zondag actief was en die nota bene bekend staat als een arbiter die niet snel naar zijn borstzak grijpt.
En toen kwam de echte vraag. Niet cynisch bedoeld, maar oprecht:
waar slaat dit in vredesnaam op?
Sinds wanneer is een scheidsrechter een soort omzetgenerator die periodiek een financiële opbrengstrapportage toegestuurd krijgt? Wat is de volgende stap? Een bonuskaart? “Bij 100 gele kaarten een nieuw tenue of misschien met een beker aan het eind van het seizoen voor de hoogste kaartopbrengst?
Het is niet dat scheidsrechters niet snappen wat er gebeurt. Iedere enigszins bevlogen arbiter weet hoeveel wedstrijden hij fluit. Die weten hoeveel kaarten ze geven. Die weten hoeveel goals er vallen. Sommigen houden het bij in een app, anderen in een schriftje, weer anderen gewoon in hun hoofd. Dat heet betrokkenheid bij je vak.
Maar nee. Bij de KNVB dacht iemand: dit moeten wij gaan mailen.
Iemand heeft hier tijd voor vrijgemaakt.
Iemand heeft data verzameld.
Iemand heeft een systeem ingericht..
Iemand heeft gedacht: ja, dit is relevant.
En iemand heeft vervolgens op “verzenden” gedrukt.
Dat is misschien nog wel het meest verbijsterende van alles.
Want terwijl een simpele, nette mail van een vrijwilliger, scheidsrechter of vereniging soms weken , of voor altijd, onbeantwoord blijft, lukt het wél om een volstrekt overbodige statistische samenvatting rond te sturen. Efficiëntie is blijkbaar geen probleem, zolang het maar over de verkeerde dingen gaat.
Je vraagt je dan oprecht af wat ze op de burelen van de KNVB precies doen. Nou, dit dus. Excelletjes vullen. Grafiekjes maken. Getalletjes stapelen. Mails versturen die niemand heeft gevraagd, niemand nodig heeft en niemand wijzer maken.
Het zegt alles over de cultuur. Over een bond die liever meet, telt en administreert dan luistert. Die denkt dat betrokkenheid ontstaat door cijfers toe te sturen in plaats van door mensen serieus te nemen. Die denkt dat transparantie gelijkstaat aan het tonen van statistieken, terwijl de echte vragen structureel onbeantwoord blijven.
Hoe ondersteunen we scheidsrechters beter?
Hoe zorgen we voor minder uitstroom?
Hoe maken we het vak leuker, veiliger en aantrekkelijker?
Hoe zorgen we dat mensen zich gezien en gewaardeerd voelen?
Maar nee. Hier is uw kaartentotaal.
En kijk eens. Dit heeft u ons opgeleverd.
Het arrogante zit ’m niet eens zozeer in de inhoud, maar in het idee erachter. Alsof de KNVB zegt: kijk eens wat jij voor ons hebt verdiend. Alsof de scheidsrechter in dienst staat van de begroting, in plaats van van het spel. Alsof handhaving en spelbegeleiding verworden zijn tot een financiële bijzaak met een opbrengststaat.
Alle gekheid op een tak van de kerstboom: dit is symptomatisch. Het laat zien hoe ver de bond verwijderd is geraakt van de praktijk. Hoe men zich bezighoudt met randzaken en onzin, terwijl de kern, voetbal voor IEDEREEN mogelijk maken ,steeds verder uit beeld raakt.
Misschien moet de KNVB eens een andere mail versturen.
Eentje zonder cijfers. Zonder grafieken. Zonder eurotekens.
Gewoon een mail met één zin: “Dank je wel dat je er staat.” Maar ja. Dat zal wel te veel gevraagd zijn.
