waarom een onderling JO7-toernooi in de winter zoveel winst oplevert
Toen de artikelen over het niet laten deelnemen van JO7-teams aan de derde fase verschenen, had ik verwacht dat ze zoveel zouden losmaken. Toch gebeurde precies dat: ouders uit de regio trokken aan de bel. Het was alsof Eenrum met zijn keuze een deur had geopend die al langer op een kier stond. Want plotseling stelden meer mensen dezelfde vraag: waarom laten we jonge kinderen in januari, februari en maart buiten voetballen in een competitie die weinig logisch is?
En inderdaad, wie goed kijkt, ziet dat de officiële indeling voor JO7-teams in de winter amper nog iets te maken heeft met regionale logica. De JO7 van De Heracliden kwam in de tweede fase tegenstanders tegen als DVC uit Appingedam, STEO, Noordwolde, GVAV Rapiditas en Engelbert. En dat omdat er in onze regio slechts een handvol verenigingen überhaupt een JO7-team heeft: Eenrum, Zeester, SJO Hogeland, De Heracliden, Noordpool, Winsum, Noordwolde, Corenos en STEO. Van onderlinge, korte reisafstanden is in die wintermaanden dus amper sprake.
Maar: wat hebben ze in januari tot en met maart écht nodig om plezier te houden in het spel?
Een voorbeeld?
Een JO7-duel tussen Zeester en Eenrum past prima in de gymzaal van Zoutkamp of in de gymzaal in Eenrum zelf. Een week later kan Winsum tegen Eenrum of Zoutkamp op dezelfde manier plaatsvinden. Laagdrempelig, warm, veilig en vooral leuk. En als er wél een grotere zaal beschikbaar is, kan het natuurlijk in toernooivorm. En zo kunnen alle clubs die een JO7-team hebben – Eenrum, Zeester, SJO Hogeland, De Heracliden, Noordpool, Winsum, Noordwolde, Corenos en STEO – in die paar wintermaanden gezamenlijk iets opzetten waar kinderen écht iets aan hebben.
Leiders, ga met elkaar om de tafel. Wees creatief. Kijk wat er wél kan. En durf te kiezen voor het kind, net zoals Eenrum dat deed.
De wintermaanden zijn niet kindvriendelijk
En juist dát maakt het besluit van Eenrum zo begrijpelijk ,en eerlijk gezegd ook dapper. Want wie met JO7-kinderen werkt, weet hoe kwetsbaar deze leeftijdsgroep is. Ze zijn enthousiast, nieuwsgierig en leren razendsnel, maar ze zijn ook gevoelig voor kou, regen, harde wind en alles wat wintervoetbal extra zwaar maakt. In die omstandigheden is het plezier vaak als eerste de dupe. En laten we eerlijk zijn: plezier is op die leeftijd alles. Niet een stand, niet een programma, niet een fase-indeling, maar het lachende gezicht van een kind dat met een bal speelt, bepaalt of iemand over vijf jaar nog steeds voetbalt. Daarom is de vraag niet langer: moeten kinderen deelnemen aan de derde fase?Maar: wat hebben ze in januari tot en met maart écht nodig om plezier te houden in het spel?
Een simpel, maar sterk alternatief: een onderling JO7-wintertoernooi
Het antwoord ligt eigenlijk voor de hand: clubs in dezelfde regio zouden in de wintermaanden zelf een onderling toernooiformat kunnen organiseren. Geen ingewikkelde opzet, geen verplichte KNVB-rondes, gewoon lokaal, simpel en kindvriendelijk. Precies zoals het vroeger vaak gebeurde. En let wel: dit hoeft helemaal niet in sporthallen waar je maanden van tevoren voor moet reserveren. Sterker nog, het kan heel kleinschalig.Een voorbeeld?
Een JO7-duel tussen Zeester en Eenrum past prima in de gymzaal van Zoutkamp of in de gymzaal in Eenrum zelf. Een week later kan Winsum tegen Eenrum of Zoutkamp op dezelfde manier plaatsvinden. Laagdrempelig, warm, veilig en vooral leuk. En als er wél een grotere zaal beschikbaar is, kan het natuurlijk in toernooivorm. En zo kunnen alle clubs die een JO7-team hebben – Eenrum, Zeester, SJO Hogeland, De Heracliden, Noordpool, Winsum, Noordwolde, Corenos en STEO – in die paar wintermaanden gezamenlijk iets opzetten waar kinderen écht iets aan hebben.
Het vraagt alleen lef – en samenwerking
Het mooie is: er is geen enkel regelboek dat verbiedt om de derde fase over te slaan. Eenrum bewees dat al. Wat nodig is, is durf. Durf om bij de KNVB duidelijk te zeggen: “Wij kiezen nu even voor het kind.” En durf van leiders om samen te gaan zitten en te vragen: “Hoe kunnen we dit plezierig maken?’ Want in essentie draait het hier niet om competitie of om ‘officiële’ wedstrijden. Het gaat om ontwikkeling. JO7-kinderen moeten bewegen, lachen, spelen en vooral veel balcontact hebben. Dat is in de zaal, hoe eenvoudig die zaal ook is ,veel gemakkelijker te organiseren dan op een koud, nat en leeg veld op een zaterdagochtend in februari.Het echte doel: plezier én vriendjes maken met de bal
Een onderling JO7-wintertoernooi heeft nog een ander groot voordeel: kinderen worden er sociale spelers van. Ze maken vriendjes, voelen zich veilig, durven nieuwe dingen te proberen. Het speltempo ligt hoger, de bal rolt altijd, niemand staat te blauwbekken langs de lijn, en leiders kunnen op korte afstand coachen zonder te schreeuwen tegen de wind in. Dit is de leeftijd waarop kinderen ‘vriendjes moeten worden met de bal’. Dat gebeurt niet in een competitie waar ze nauwelijks aan spelen toekomen door de kou. Dat gebeurt in een warme zaal, met kleine veldjes, veel herhalingen en veel plezier.De uitnodiging
Daarom is de oproep simpel:Leiders, ga met elkaar om de tafel. Wees creatief. Kijk wat er wél kan. En durf te kiezen voor het kind, net zoals Eenrum dat deed.
