Man van de wedstrijd Marnik Bolhuis(RZB) Een buitenspeler met scorend vermogen
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een duel – op de fiets terug naar huis, door de gure wind over het Hogeland, of in de auto over slingerende dorpswegen – wordt de wedstrijd nog eens rustig ontleed. Wie speelde goed? Wat had anders gemoeten? En dan komt die ene vraag, die in elk team en op iedere tribune opduikt: wie was de man van de wedstrijd?
Soms is het een spits die één moment van genialiteit nodig heeft om een duel te beslissen. Soms een verdediger die met drie cruciale ingrepen de nul weet te houden. Of een middenvelder die het ritme bepaalt, de lijnen uitzet en een wedstrijd naar zijn hand zet. En natuurlijk de keeper die op een belangrijk moment een onmogelijke bal uit de kruising ranselt. Maar in deze rubriek op Puurvoetbalonline is het altijd mijn keuze. En zoals de vaste lezers inmiddels weten, zorgt die keuze nog weleens voor de nodige discussies langs de lijn of in de kantine.
Afgelopen zaterdag was ik aanwezig bij het duel tussen koploper Rood Zwart Baflo en middenmoter Kloosterburen. Een wedstrijd die op papier interessant leek, maar op het veld nooit echt loskwam. Het was geen affiche vol sprankelend spel, geen middag waarop tien uitblinkers zich aandienden. Toch gebeurde er onderweg naar huis richting Ezinge iets dat iedere voetballiefhebber herkent: er was één speler die bleef hangen, één naam die in gedachten telkens weer terugkeerde.
Het was de naam van Marnik Bolhuis.
Een week eerder speelde de vleugelspeler bij Rood Zwart Baflo op de rechterflank. Nu stond hij, passend bij het rugnummer 11, te voetballen op de linkervleugel. In beide gevallen met het juiste nummer op de rug – 7 rechts, 11 links ,maar vooral met hetzelfde doel voor ogen: dreiging brengen. Een goede vleugelaanvaller is in het hedendaagse amateurvoetbal geen vanzelfsprekendheid meer. De klassieke buitenspeler die een man durft te passeren, snelheid koppelt aan overzicht en bovendien een fatsoenlijke voorzet kan afleveren, is schaars. Zeker in de vijfde klasse.
Maar Marnik Bolhuis beschikt wél over die eigenschappen. En dat alleen maakt hem al een speler waar het leuk naar kijken is.
Wat hem echter extra bijzonder maakt, is zijn scorend vermogen. Dat is bij buitenspelers vaak het ontbrekende puzzelstukje, maar bij de jonge aanvaller van RZB niet. Marnik scoorde dit seizoen in alle duels in totaal al acht keer en staat daarmee zelfs één treffer voor op clubtopscoorder Reinout Geuze. Het geeft aan dat hij niet alleen een aangever is, maar ook iemand die zelf gevaarlijk wordt zodra hij in of rond de zestien verschijnt.
Ook tegen Kloosterburen liet hij dat zien. In dit duel was Marnik één van de weinige spelers die steeds opnieuw initiatief toonde. Zijn actie in de 1-tegen-1, zijn bereidheid om zowel binnen- als buitenom te gaan gaven de thuisclub elke keer weer een sprankje dreiging.
En natuurlijk was daar zijn doelpunt. Geen wonderschot of acrobatische volley, maar wel een typische Marnik-treffer: alert, op de juiste plek en met de overtuiging van een speler die weet dat hij een rol heeft in het aanvalsplan. Hij stond niet alleen op het scoreformulier, maar ook aan de basis van meerdere kansen. In een wedstrijd waarin weinig spelers boven zichzelf uitstegen, was hij voor mij een speler die dat wel deed.
Daarom was de keuze deze week opvallend eenvoudig. De man van de wedstrijd tussen Rood Zwart Baflo en Kloosterburen was voor mij Marnik Bolhuis. Een vleugelflitser die zijn positie eer aan doet, soms ongrijpbaar is voor tegenstanders, en die laat zien dat echte buitenspelers nog altijd van grote waarde zijn.
En zoals traditie voorschrijft, zal ook deze keuze ongetwijfeld weer reacties opleveren. Maar dat hoort erbij. Het voetbal zou immers het voetbal niet zijn zonder discussie, maar ook niet zonder spelers zoals Marnik Bolhuis.
Soms is het een spits die één moment van genialiteit nodig heeft om een duel te beslissen. Soms een verdediger die met drie cruciale ingrepen de nul weet te houden. Of een middenvelder die het ritme bepaalt, de lijnen uitzet en een wedstrijd naar zijn hand zet. En natuurlijk de keeper die op een belangrijk moment een onmogelijke bal uit de kruising ranselt. Maar in deze rubriek op Puurvoetbalonline is het altijd mijn keuze. En zoals de vaste lezers inmiddels weten, zorgt die keuze nog weleens voor de nodige discussies langs de lijn of in de kantine.
Afgelopen zaterdag was ik aanwezig bij het duel tussen koploper Rood Zwart Baflo en middenmoter Kloosterburen. Een wedstrijd die op papier interessant leek, maar op het veld nooit echt loskwam. Het was geen affiche vol sprankelend spel, geen middag waarop tien uitblinkers zich aandienden. Toch gebeurde er onderweg naar huis richting Ezinge iets dat iedere voetballiefhebber herkent: er was één speler die bleef hangen, één naam die in gedachten telkens weer terugkeerde.
Het was de naam van Marnik Bolhuis.
Een week eerder speelde de vleugelspeler bij Rood Zwart Baflo op de rechterflank. Nu stond hij, passend bij het rugnummer 11, te voetballen op de linkervleugel. In beide gevallen met het juiste nummer op de rug – 7 rechts, 11 links ,maar vooral met hetzelfde doel voor ogen: dreiging brengen. Een goede vleugelaanvaller is in het hedendaagse amateurvoetbal geen vanzelfsprekendheid meer. De klassieke buitenspeler die een man durft te passeren, snelheid koppelt aan overzicht en bovendien een fatsoenlijke voorzet kan afleveren, is schaars. Zeker in de vijfde klasse.
Maar Marnik Bolhuis beschikt wél over die eigenschappen. En dat alleen maakt hem al een speler waar het leuk naar kijken is.
Wat hem echter extra bijzonder maakt, is zijn scorend vermogen. Dat is bij buitenspelers vaak het ontbrekende puzzelstukje, maar bij de jonge aanvaller van RZB niet. Marnik scoorde dit seizoen in alle duels in totaal al acht keer en staat daarmee zelfs één treffer voor op clubtopscoorder Reinout Geuze. Het geeft aan dat hij niet alleen een aangever is, maar ook iemand die zelf gevaarlijk wordt zodra hij in of rond de zestien verschijnt.
Ook tegen Kloosterburen liet hij dat zien. In dit duel was Marnik één van de weinige spelers die steeds opnieuw initiatief toonde. Zijn actie in de 1-tegen-1, zijn bereidheid om zowel binnen- als buitenom te gaan gaven de thuisclub elke keer weer een sprankje dreiging.
En natuurlijk was daar zijn doelpunt. Geen wonderschot of acrobatische volley, maar wel een typische Marnik-treffer: alert, op de juiste plek en met de overtuiging van een speler die weet dat hij een rol heeft in het aanvalsplan. Hij stond niet alleen op het scoreformulier, maar ook aan de basis van meerdere kansen. In een wedstrijd waarin weinig spelers boven zichzelf uitstegen, was hij voor mij een speler die dat wel deed.
Daarom was de keuze deze week opvallend eenvoudig. De man van de wedstrijd tussen Rood Zwart Baflo en Kloosterburen was voor mij Marnik Bolhuis. Een vleugelflitser die zijn positie eer aan doet, soms ongrijpbaar is voor tegenstanders, en die laat zien dat echte buitenspelers nog altijd van grote waarde zijn.
En zoals traditie voorschrijft, zal ook deze keuze ongetwijfeld weer reacties opleveren. Maar dat hoort erbij. Het voetbal zou immers het voetbal niet zijn zonder discussie, maar ook niet zonder spelers zoals Marnik Bolhuis.
