De honderd tegentreffers komen in zicht: een trieste realiteit in zaterdag 5E

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Moet je als club ‘kanonnenvoer’ willen zijn.







plaats

club

gespeeld

punten

Doelpunten voor

Doelpunten tegen

11

OKVC

9

6

16

50

12

Stedum

9

3

19

46

13

Eenrum

8

0

5

36

14

Ezinge

9

0

4

60




              IMG 20261117 WA0011 1

Er zijn van die cijfers in het amateurvoetbal waar je als voetballiefhebber eigenlijk liever niet te lang bij stilstaat. Cijfers die iets vertellen over de stand van zaken binnen een competitie, maar tegelijkertijd ook een verhaal blootleggen dat veel verder gaat dan de ranglijst alleen. De onderkant van zaterdag 5E is daar dit seizoen een pijnlijk voorbeeld van.

We zijn inmiddels ongeveer een derde van de competitie onderweg. In een seizoen waarin iedere ploeg 26 wedstrijden moet afwerken, begint zich aan de onderkant een beeld af te tekenen dat weinig vrolijk stemt. OKVC, Stedum, Eenrum en Ezinge hebben inmiddels zoveel tegentreffers moeten incasseren dat een rekensommetje weinig goeds voorspelt. Wanneer we het huidige aantal tegendoelpunten simpelweg met drie vermenigvuldigen, komen we uit op 150 voor OKVC, 138 voor Stedum, 108 voor Eenrum en maar liefst 180 voor Ezinge.

Natuurlijk, voetbal laat zich niet in een rekensommetje vangen. Een competitie bestaat uit meer dan gemiddelden en voorspellingen. Er kunnen blessures verdwijnen, spelers terugkeren, de vorm kan veranderen en soms gebeurt er iets waardoor een ploeg ineens boven zichzelf uitstijgt. Maar toch vertellen deze cijfers een verhaal. Een verhaal waarin vier verenigingen voor de overige tien ploegen in zaterdag 5E steeds vaker de tegenstanders zijn waarbij het doelsaldo flink opgepoetst kan worden.

Voor Stedum, Eenrum en Ezinge is dat helaas geen nieuw verschijnsel. Deze verenigingen worstelen al meerdere seizoenen met de positie van hun eerste elftal. Dit seizoen heeft OKVC zich bij dat rijtje aangesloten. En dat is voor alle vier een ontwikkeling die je ze als voetballiefhebber niet gunt.

Want achter die forse nederlagen en hoge aantallen tegendoelpunten zitten natuurlijk gewoon verenigingen. Clubs met vrijwilligers, supporters, mensen die iedere zaterdag hun best doen om er iets van te maken en spelers die, net als iedereen, graag met een goed gevoel het voetbalveld verlaten. Niemand begint aan een seizoen met de gedachte dat hij aan het einde van de rit misschien wel tegen de honderd of zelfs honderdvijftig tegentreffers aankijkt.

Toch is het de realiteit. En misschien nog wel zorgelijker: het is een realiteit waarvan je je kunt afvragen of die op korte termijn nog te veranderen is.

Sinds april 2008 heb ik als verslaggever bij richting de duizend wedstrijden langs de lijn mogen staan. Dat betekent dat ik in al die jaren heel wat heb gezien. Mooie overwinningen, teleurstellende nederlagen, promoties, degradaties, kampioenschappen en wedstrijden waarin het amateurvoetbal op zijn best was. Maar ik heb ook een ontwikkeling waargenomen die me steeds meer zorgen baart.

Steeds vaker hoorde ik geluiden dat verenigingen het moeilijker krijgen om hun eerste elftal op een behoorlijk niveau te laten spelen. En steeds vaker zag ik met eigen ogen dat die geluiden niet zomaar uit de lucht kwamen vallen.

Het wordt voor kleinere verenigingen steeds lastiger om voldoende spelers aan zich te binden. Jongeren vertrekken, kiezen voor een andere vereniging of stoppen helemaal met voetballen. Andere spelers hebben hun prioriteiten elders liggen. Werk, gezin, sociale activiteiten en andere verplichtingen maken dat de zaterdagmiddag niet voor iedereen meer vanzelfsprekend in het teken van het voetbal staat.

Daar komt bij dat de spoeling dunner wordt. Wanneer een vereniging enkele spelers kwijtraakt, kan dat op een beperkte spelersgroep meteen grote gevolgen hebben. Waar grotere clubs nog mogelijkheden hebben om vanuit een tweede elftal of jeugdopleiding aan te vullen, is dat voor kleinere verenigingen vaak een stuk ingewikkelder.

Ruim tien jaar geleden sprak ik een inmiddels gestopte trainer die een opmerkelijke voorspelling deed. Hij zei tegen mij: 'Johan, over tien jaar spelen bijna alle verenigingen in het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant in de vierde klasse of lager.'

Destijds klonk dat misschien wat somber, maar achteraf moet je constateren dat hij behoorlijk goed heeft gezien welke kant het op zou gaan.

Kijk maar naar de huidige situatie. Alleen Winsum en Bedum, allebei verenigingen met rond de duizend leden, en Loppersum, dat ieder seizoen opnieuw een wereldprestatie levert, spelen nog op een hoger niveau. Voor de rest is het voetbal op een lager niveau steeds meer de norm geworden.

Dat hoeft op zichzelf helemaal geen probleem te zijn. Amateurvoetbal draait immers niet uitsluitend om prestaties, klassenniveaus en kampioenschappen. Het gaat ook om gezelligheid, saamhorigheid, plezier en het verenigingsleven. Een club in de vijfde klasse kan minstens zoveel betekenen voor een dorp als een vereniging die op een veel hoger niveau actief is.

Maar er is wel een verschil tussen bewust op een lager niveau voetballen en simpelweg niet meer in staat zijn om voldoende spelers op de been te brengen om een beetje mee te kunnen komen. En precies daar wringt de voetbalschoen bij de vier verenigingen in zaterdag 5E.

Het is gemakkelijk om naar de ranglijst te kijken, de doelpuntenaantallen te benoemen en vervolgens te constateren dat er weinig eer te behalen valt. Maar daarmee doe je de mensen binnen die verenigingen tekort. Zij proberen hun club overeind te houden in een tijd waarin dat bepaald niet eenvoudiger wordt.

Tegelijkertijd moeten we ook eerlijk zijn. Wanneer ploegen structureel met grote cijfers verliezen, wordt het voor iedereen steeds minder aantrekkelijk. Voor de spelers die iedere zaterdag opnieuw het veld op moeten, maar ook voor de tegenstanders die soms al voor rust weten dat de wedstrijd beslist is. En uiteindelijk kan dat een neerwaartse spiraal veroorzaken waaruit ontsnappen bijzonder moeilijk wordt.

Terug naar die vier verenigingen. OKVC, Stedum, Eenrum en Ezinge. Vier namen die dit seizoen in zaterdag 5E vooral opvallen door het aantal tegentreffers. Ik hoop oprecht dat de werkelijkheid aan het einde van het seizoen wat gunstiger uitpakt dan de huidige rekensommetjes voorspellen.

Maar misschien moeten ze zich ook eens een andere vraag durven stellen. Niet hoeveel doelpunten deze clubs nog gaan incasseren, maar wat er nodig is om ervoor te zorgen dat dit soort verenigingen ook over vijf of tien jaar nog met een representatief eerste elftal op zaterdagmiddag op het veld staan. Want uiteindelijk verliezen we met iedere vereniging die sportief afhaakt een stukje van het regionale voetbal.

En wat die vier clubs betreft? Ik zou het wel weten, maar dat mogen ze zelf bedenken.