Seniorenvoetbal B-categorie: een competitie zonder verplichtingen, maar mét ergernissen!
Helemaal mee eens. Één poppenkast is het. Competities worden nooit meer uitgespeeld.
Johan, het wordt alleen maar erger!1 telefoontje of zelf digitaal aflasten van wedstrijden is tegenwoordig mode.

Soms hoef je helemaal geen uitgebreid verhaal te schrijven om duidelijk te maken hoe het met het seniorenvoetbal in de B-categorie is gesteld. Soms zeggen twee reacties onder een artikel meer dan duizend woorden. Dat was ook het geval bij mijn column https://ap.lc/uLreU over de inmiddels lachwekkende opeenstapeling van wedstrijden die nog gespeeld moeten worden in het seniorenvoetbal van de B-categorie.
Twee reacties, geschreven door mannen die weten waarover ze praten. Mannen die het amateurvoetbal hebben meegemaakt in een tijd waarin lid zijn van een voetbalvereniging nog iets betekende. Waarin je niet alleen lid was van een elftal, maar van een vereniging. Waarin je niet bij iedere tegenvaller de telefoon pakte om te kijken of je zaterdag misschien iets anders kon gaan doen. En precies daar zit volgens mij een groot deel van het probleem.
Natuurlijk zijn er mensen die mijn bemoeienissen met de B-categorie binnen het amateurvoetbal irritant vinden. Die vinden dat ik me er niet mee moet bemoeien, dat ik te kritisch ben of dat ik me druk maak om zaken die mij niet aangaan. Dat mag allemaal. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening. Maar laten we één ding niet vergeten: ik schrijf niet omdat ik het amateurvoetbal graag afbreek. Ik schrijf juist over het seniorenvoetbal in de B-categorie omdat ik het jammer vind wat er van geworden is. Want laten we eerlijk zijn: wat zich momenteel in een aantal competities van de senioren B-categorie afspeelt, begint steeds meer op een slechte grap te lijken.
Twintig wedstrijden die nog ingehaald moeten worden in één competitie. Teams die zeven wedstrijden hebben gespeeld tegenover ploegen die er pas vier achter hun naam hebben staan. Wedstrijden die verdwijnen, opnieuw worden ingepland en vervolgens weer van het programma verdwijnen. En ondertussen mogen de voetballers die wel willen spelen maar afwachten wanneer ze eindelijk weer eens een normale zaterdagmiddag kunnen beleven.
Een competitie is toch bedoeld om te voetballen? Of heb ik dat al die jaren verkeerd begrepen?
Het wordt helemaal bijzonder wanneer één telefoontje of een digitaal berichtje voldoende lijkt om een wedstrijd niet door te laten gaan. Natuurlijk, er zijn omstandigheden waarin afgelasten noodzakelijk is. Dat zal niemand ontkennen. Maar wanneer een afzegging steeds gemakkelijker wordt, moet je je afvragen waar de grens ligt.
Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat er ook wedstrijdsecretarissen zijn die na een telefoontje niet zomaar akkoord gaan met een afzegging. Die eerst willen weten wat de reden is en niet onmiddellijk meegaan in het verzoek van een tegenstander. Kijk, dat vind ik een gezonde houding. Want een wedstrijd afzeggen is geen vrijblijvende mededeling waarmee je een verplichting van je afschuift. Je hebt als vereniging ook verantwoordelijkheden tegenover de tegenstander, de scheidsrechter, de competitie en vooral je eigen leden. En daar zit voor mij een veel duidelijker punt.
We moeten als club veel harder worden tegenover onze eigen leden, hoor ik regelmatig. Daar ben ik het volledig mee eens. Wie zich aanmeldt voor een competitie, moet ook beseffen dat daar verplichtingen bij horen. Je kunt niet alleen de leuke dingen van een vereniging willen hebben en bij de eerste organisatorische tegenvaller afhaken. Maar misschien moeten we nog een stap verder gaan.
Misschien moeten we eindelijk eens onder ogen zien dat een aantal verenigingen simpelweg te klein is geworden om op een gezonde manier seniorenvoetbal te organiseren. Verenigingen die ieder seizoen opnieuw moeten leuren om voldoende spelers bij elkaar te krijgen. Clubs waar het regelen van een elftal inmiddels een grotere prestatie is dan het winnen van een wedstrijd. Dan kun je blijven doormodderen, maar wat schiet je daarmee op?
In mijn ogen zouden er in bepaalde regio's, bijvoorbeeld in de regio waar ik woon, nog veel meer verenigingen serieus naar een fusie moeten kijken. Niet omdat een fusie altijd de oplossing is, maar omdat je soms moet erkennen dat de oude situatie niet meer werkt. Liever samen twee elftallen die iedere zaterdag kunnen voetballen dan afzonderlijk blijven bestaan met teams die bij voorbaat al moeite hebben om elf spelers voor een team op de been te brengen.
Maar nee, we blijven liever vasthouden aan onze eigen naam, onze eigen clubkleuren en onze eigen geschiedenis. Allemaal begrijpelijk, maar ondertussen groeit de ergernis over spelers die niet beschikbaar zijn, teams die niet compleet zijn en tegenstanders die vervolgens met de problemen worden opgezadeld. En ondertussen wijzen we naar de KNVB.
Begrijp me goed: ook daar valt meer dan genoeg op aan te merken. De competitie-indelingen, de enorme verschillen in gespeelde wedstrijden en de manier waarop het inhaalprogramma zich opstapelt, verdienen stevige kritiek. Maar de KNVB kan niet verantwoordelijk worden gemaakt voor iedere vereniging die haar eigen organisatie niet op orde heeft. Ook daar ligt een verantwoordelijkheid bij de clubs zelf.
Het grootste probleem is misschien wel dat het verenigingsgevoel langzaam maar zeker aan het verdwijnen is. Vroeger was je lid van een vereniging. Je hielp elkaar, je voelde je betrokken en je wist dat er naast rechten ook plichten bestonden. Tegenwoordig lijkt het soms alsof een deel van de voetballers uitsluitend lid is van een team. Past het even niet, dan haak je af. Komt een wedstrijd niet uit, dan wordt er afgezegd. En als het allemaal wat lastiger wordt, moet de vereniging het maar oplossen. Dat is geen verenigingsleven. Dat is consumentengedrag met voetbalschoenen aan.
De twee reacties onder mijn vorige artikel begrepen precies waar mijn ergernis vandaan komt. Het zijn reacties van mannen die zijn opgegroeid met een andere voetbalcultuur. Een cultuur waarin je niet iedere week hoefde te onderhandelen over de vraag of er wel voldoende spelers waren om een wedstrijd te spelen. Ik weet dat er veel meer mensen zo over denken. Mensen die zich eveneens ergeren aan de manier waarop het seniorenvoetbal in de B-categorie steeds verder afglijdt.
En nee, ik verwacht niet dat iedereen het met mij eens is. Dat hoeft ook helemaal niet. Maar laten we ophouden met doen alsof dit allemaal normaal is.
Een competitie waarin teams structureel veel minder wedstrijden spelen dan andere teams, waarin afzeggen soms gemakkelijker lijkt dan opkomen verdient die naam eigenlijk niet meer.
Misschien klinkt het hard, maar het moet maar eens gezegd worden: als je je als vereniging inschrijft voor een competitie, moet je ook de verantwoordelijkheid nemen om die competitie serieus te spelen. En als dat niet meer lukt, moet je de moed hebben om naar andere oplossingen te kijken.
Blijven doormodderen en ondertussen de ergernis laten groeien, brengt niemand verder. Ik ben opgegroeid in een tijd waarin je lid was van een vereniging en niet alleen van een elftal. Waarin zondag de voetbaldag was en niet een optie in een agenda die je naar believen kon schrappen. Die tijd komt in de senioren B-categorie helaas nooit meer terug. En misschien is dat nog wel het treurigste van alles.