Richting het einde van weer een jaar betrap ik mezelf er altijd op dat ik even terugkijk. Niet om de balans op te maken aan de hand van bezoekersaantallen, statistieken, verkiezingen  of de goede doelen die ik namens Puurvoetbal heb mogen steunen. Ook niet om te vertellen over zaken die voor mij persoonlijk zijn en die ik bewust buiten de schijnwerpers houd. Nee, ik kijk vooral terug naar wat Puurvoetbal voor mij betekent. En misschien nog wel belangrijker: wat de website mij brengt op momenten dat het leven niet altijd even gemakkelijk is.


Want laten we eerlijk zijn, er is nu een periode in mijn leven waarin de nodige onzekerheid een rol speelt. Juist dan is het fijn om iets te hebben waar je je gedachten in kwijt kunt. Iets waar je energie uit haalt, waar je met plezier mee bezig bent en waar je even helemaal in kunt verdwijnen. Voor mij is dat onder andere Puurvoetbal. Daarnaast zijn er de bezoekjes aan de sportschool en natuurlijk de zaterdagse momenten langs de lijn bij een voetbalwedstrijd. Het zijn misschien voor anderen gewone bezigheden, maar voor mij betekenen ze heel veel.

Puurvoetbal is in dat opzicht veel meer dan een website. Het is een stukje van mezelf geworden. Een plek waar mijn liefde voor het amateurvoetbal samenkomt met mijn behoefte om verhalen te vertellen, mensen een podium te geven en soms ook zaken aan de kaak te stellen. Want wie mij een beetje kent, weet dat ik niet iemand ben die graag om de hete brij heen draait.

Dat werd deze week opnieuw duidelijk. Het was namelijk weer eens een rumoerige week. Een week waarin bleek dat een uitgesproken mening geven niet door iedereen wordt gewaardeerd. En dat mag. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening en iedereen mag daar ook op reageren. Kritiek hoort erbij wanneer je met een website naar buiten treedt en je niet verschuilt achter vrijblijvende teksten. Maar kritiek krijgen betekent niet automatisch dat je je mening moet aanpassen.

Sterker nog, wanneer ik iets signaleer, wanneer ik iets met mijn eigen ogen zie gebeuren en daar vervolgens niets over schrijf, waarom zou ik dan nog met Puurvoetbal bezig zijn? Dan zou ik mezelf tekortdoen en vooral ook de gedachte achter mijn website verloochenen. Ik heb nooit de pretentie gehad dat ik altijd gelijk heb. Dat zou ook behoorlijk arrogant zijn. Maar ik wil wel kunnen schrijven wat ik zie, wat ik hoor en wat mij bezighoudt.

Daarbij hoort dat mensen het niet met mij eens zijn. Dat iemand een andere kijk op een bepaalde situatie heeft, vind ik prima. Een discussie kan zelfs heel waardevol zijn. Maar wanneer een uitgesproken mening ertoe leidt dat mensen niet met je willen praten, dan is dat jammer. Natuurlijk vind ik dat niet leuk. Ik ben immers iemand die graag contact heeft met mensen binnen het amateurvoetbal. Maar mijn mening veranderen om iedereen tevreden te houden? Dat gaat niet gebeuren.

Ook wanneer je schrijft over een situatie waarvan binnen het voetbalwereldje al langer bekend is dat er iets staat te gebeuren, moet je niet verbaasd zijn wanneer de reacties loskomen. Dat hoort erbij. Bij het ene onderwerp kreeg ik de gelegenheid om mijn uitgesproken kijk op de wereld van het Walking Football te geven. Al moet ik eerlijk zeggen dat die gelegenheid niet helemaal was zoals ik die voor ogen had. Bij een ander artikel verliep dat weer anders. Ook dat mag en kan. Niet iedereen hoeft dezelfde ruimte of dezelfde mening te hebben. Als we elkaar maar blijven respecteren.

Toch wil ik vooral niet dat Puurvoetbal alleen maar een plek wordt waar discussies worden gevoerd. Daarvoor is mijn liefde voor het amateurvoetbal veel te groot. Ik volg het voetbal omdat ik er plezier aan beleef. Omdat ik geniet van de mensen langs de lijn, de vrijwilligers die zich week in week uit inzetten, de trainers en de spelers die iedere zaterdag weer met enthousiasme het veld op stappen.

En als ik ergens extra warm voor loop, dan is het tegenwoordig toch wel het jeugdvoetbal. Dat heeft natuurlijk alles te maken met mijn kleinzoons Morris en Tim, die als speler van VSV Velserbroek O10 en de O8 van De Heracliden voetballer zijn. Wanneer je als opa langs de lijn staat of de verhalen hoort en ziet hoeveel plezier ze aan het spel beleven, begrijp je opnieuw waarom voetbal zoveel meer is dan alleen die bal die tussen twee doelpalen moet verdwijnen.

Het gaat om samen spelen, plezier maken, leren winnen en verliezen, vriendjes maken en ontdekken wat het betekent om onderdeel te zijn van een team. Dat zijn zaken die een kind de rest van zijn leven kunnen bijblijven. En juist daarom maak ik me steeds vaker zorgen over de manier waarop we met het jeugdvoetbal omgaan.

Want wat ik zie en hoor, stemt mij niet altijd vrolijk. Te weinig beleid, te weinig vooruitdenken en soms een gebrek aan besef van wat er werkelijk nodig is om kinderen met plezier te laten voetballen. We praten graag over de toekomst van onze verenigingen, maar die toekomst staat iedere zaterdag op onze voetbalvelden. Het zijn de jongens en meisjes die nu hun eerste wedstrijden spelen. Zij verdienen aandacht, goede begeleiding en vooral een omgeving waarin voetbal leuk blijft.

Natuurlijk begrijp ik dat verenigingen met uitdagingen te maken hebben. Vrijwilligers zijn schaars, trainers zijn niet altijd gemakkelijk te vinden en de organisatie van een club vraagt steeds meer. Maar juist daarom moeten we verder kijken dan de wedstrijd van komende zaterdag. Wie het jeugdvoetbal serieus neemt, moet ook serieus nadenken over de jaren die volgen. Anders lopen we het risico dat we straks met elkaar constateren dat het te laat is. En dat zou toch een bijzonder trieste ontwikkeling zijn.

Misschien is dat ook wel de reden waarom ik met Puurvoetbal blijf schrijven. Niet omdat ik denk dat ik de wereld van het amateurvoetbal kan veranderen. Die gedachte zou mij veel te veel eer geven. Maar als ik met een artikel mensen aan het denken kan zetten, een discussie op gang kan brengen of een vereniging kan laten nadenken over bepaalde keuzes, dan heeft het schrijven al waarde gehad.

En ondertussen blijf ik vooral die liefhebber. De man die op zaterdag graag ergens langs de lijn staat, die geniet van een mooi voetbalverhaal en die het prachtig vindt wanneer een jeugdspeler zijn eerste doelpunt maakt. De man die soms kritisch is, soms uitgesproken en ongetwijfeld ook weleens ongelijk heeft. Maar bovenal iemand die het amateurvoetbal een warm hart toedraagt.

Dus ja, ook na een rumoerige week blijf ik gewoon doorgaan. Met Puurvoetbal, met mijn eigen kijk op de voetbalwereld en met de overtuiging dat een website als deze vooral moet blijven doen waarvoor hij ooit bedoeld was. En mocht iemand het niet altijd met mij eens zijn, dan is dat prima. Het zou pas vreemd worden wanneer iedereen dezelfde mening had.

Zolang ik plezier haal uit het schrijven, zolang ik op zaterdag met belangstelling langs de lijn kan staan en zolang er verhalen zijn die verteld moeten worden, blijft Puurvoetbal bestaan. Niet voor de cijfers, niet voor de schouderklopjes en zeker niet om iedereen naar de mond te praten. Maar gewoon omdat ik van het amateurvoetbal houd. En omdat Puurvoetbal, zeker in deze periode van mijn leven, voor mij zoveel meer is dan alleen maar een website. Het is mijn passie, mijn uitlaatklep en in deze echt wel lastige periode een stukje van mezelf en wat ik mij door niemand af laat nemen.