Een assistent-scheidsrechter die de regels aan zijn laars lapt, hoort niet langs de lijn!
Er zijn van die verhalen waarvan je hoopt dat ze niet waar zijn. Verhalen die je als voetballiefhebber met gefronste wenkbrauwen leest en waarbij je je afvraagt hoe iemand het in zijn hoofd haalt om zo openlijk te vertellen dat hij de regels naar zijn eigen hand zet. Maar soms staat het er zwart op wit. En dan is de vraag niet alleen wat we van zo'n uitspraak moeten vinden, maar vooral wat de consequenties ervan moeten zijn.
Vanmorgen las ik op sociale media een citaat uit een artikel dat in het Brabants Dagblad had gestaan. Een assistent-scheidsrechter, actief bij WSC en SVG, vertelde daarin hoe hij naar eigen zeggen regelmatig een loopje nam met de regels. Over zijn periode bij Reeshof, waar hij naar eigen zeggen betrokken was bij drie promoties op rij, zei hij: „Ja, daar had ik ook een aandeel in. Een grensrechter zorgt ervoor dat er punten worden gepakt, zo is dat nu eenmaal in het amateurvoetbal.” Laat die woorden eens goed tot je doordringen. Een grensrechter die niet alleen beweert dat hij invloed heeft op wedstrijden, maar die invloed ook nog eens lijkt te presenteren als iets wat er nu eenmaal bij hoort. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om door bewust verkeerd te vlaggen een wedstrijd een bepaalde richting op te sturen. Nou, beste voetballiefhebbers, als dit de gedachtegang is van iemand die langs de lijn staat om het spel eerlijk te helpen verlopen, dan hebben we een serieus probleem.
Want sinds wanneer is het de taak van een assistent-scheidsrechter om punten voor zijn eigen club te regelen?
WSC grijpt in, maar daarmee zijn we er niet. Bij WSC uit Waalwijk zijn de uitspraken kennelijk in het verkeerde keelgat geschoten. De club heeft de betreffende assistent-scheidsrechter per direct op non-actief gezet. Dat is een begrijpelijke reactie wanneer iemand zich op deze manier over zijn taak uitlaat. Wie verantwoordelijk is voor een eerlijke wedstrijd, moet zich realiseren dat zijn geloofwaardigheid minstens zo belangrijk is als zijn aanwezigheid langs de lijn. Maar toen ik las dat de man op non-actief was gezet, kwam bij mij onmiddellijk een andere vraag naar boven. Eentje die wat mij betreft veel belangrijker is dan de maatregel die nu is genomen. Hoelang liep deze assistent-scheidsrechter eigenlijk al rond bij WSC? Is hij pas dit seizoen bij de club begonnen? Of stond hij vorig seizoen ook al regelmatig langs de lijn? En misschien zelfs daarvoor?
Na negentien jaar langs de lijn weet je wel het een en ander
Inmiddels loop ik al negentien jaar als verslaggever rond op sportcomplexen. Negentien jaar waarin ik heel wat wedstrijden heb gezien, met mooie momenten, discutabele beslissingen, frustraties en discussies die soms nog dagenlang doorgaan.En wie zo lang meeloopt, weet dat het probleem niet altijd beperkt blijft tot één persoon of één vereniging. Ik heb assistent-scheidsrechters gezien bij wie je soms het gevoel kreeg dat de buitenspelsituatie op wonderbaarlijke wijze steeds in het voordeel van de eigen ploeg werd beoordeeld. Ik heb situaties meegemaakt waarbij je je afvroeg of dezelfde vlag omhoog was gegaan wanneer de aanvallende speler een shirt in een andere kleur had gedragen. Natuurlijk kan een assistent-scheidsrechter zich vergissen. Dat hoort bij voetbal. Een speler mist een kans, een keeper laat een bal los en een scheidsrechter neemt soms een beslissing die achteraf anders had moeten uitvallen. Assistent-scheidsrechters hebben bovendien lang niet altijd een goed zicht op iedere situatie. Een menselijke fout is echter iets heel anders dan bewust de regels naar je hand zetten. Daar ligt voor mij de grens. En die grens mag nooit worden overschreden. Laten we niet doen alsof dit onderwerp volledig onbekend is binnen het amateurvoetbal. Onder voetballers, trainers en supporters worden regelmatig vraagtekens gezet bij de onafhankelijkheid van clubassistenten. Soms terecht, soms onterecht. Want een beschuldiging is nog geen bewijs en een verkeerde beslissing maakt iemand nog geen fraudeur. Toch zou het naïef zijn om te denken dat iedere assistent-scheidsrechter altijd volledig vrijstaat van clubbelang.
Maar een vlag in handen krijgen betekent niet dat je je club aan punten moet helpen. Je krijgt een taak waarmee je de scheidsrechter ondersteunt en bijdraagt aan een eerlijk verloop van de wedstrijd. Dat is de afspraak. Niet meer en niet minder. En wie die afspraak niet kan of wil nakomen, moet zichzelf afvragen of hij wel op de juiste plek staat. Geen geschikte grensrechter? Dan maar iemand anders . Ik hoor de tegenwerping al: 'Maar er is niemand anders die het wil doen!'
Dat is een bekend argument. Verenigingen hebben moeite om vrijwilligers te vinden en trainers moeten soms al blij zijn wanneer er überhaupt iemand bereid is een vlag vast te houden. Maar is dat een reden om iemand langs de lijn te laten staan wanneer zijn integriteit ter discussie staat? Mijn antwoord is: nee.
Als vereniging heb je dan een probleem. Een vervelend probleem, misschien zelfs een organisatorisch probleem. Maar het is wel een probleem dat je moet oplossen, in plaats van het weg te wuiven omdat er toevallig niemand anders beschikbaar is. Desnoods wijs je nummer zestien op het wedstrijdformulier aan om die taak op zich te nemen, voor zover de wedstrijdregels en afspraken dat toelaten. Misschien heeft die speler nog nooit eerder met een vlag in zijn handen gestaan. Dan moet je hem uitleggen wat er van hem wordt verwacht en duidelijk maken dat eerlijkheid belangrijker is dan het clubbelang. Ook hij zal fouten maken. Dat kan gebeuren. Maar liever een onervaren assistent-scheidsrechter die oprecht probeert de juiste beslissing te nemen, dan iemand die bewust verkeerde beslissingen neemt om zijn eigen ploeg te bevoordelen. Dat lijkt mij geen ingewikkelde afweging.
Vanmorgen las ik op sociale media een citaat uit een artikel dat in het Brabants Dagblad had gestaan. Een assistent-scheidsrechter, actief bij WSC en SVG, vertelde daarin hoe hij naar eigen zeggen regelmatig een loopje nam met de regels. Over zijn periode bij Reeshof, waar hij naar eigen zeggen betrokken was bij drie promoties op rij, zei hij: „Ja, daar had ik ook een aandeel in. Een grensrechter zorgt ervoor dat er punten worden gepakt, zo is dat nu eenmaal in het amateurvoetbal.” Laat die woorden eens goed tot je doordringen. Een grensrechter die niet alleen beweert dat hij invloed heeft op wedstrijden, maar die invloed ook nog eens lijkt te presenteren als iets wat er nu eenmaal bij hoort. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om door bewust verkeerd te vlaggen een wedstrijd een bepaalde richting op te sturen. Nou, beste voetballiefhebbers, als dit de gedachtegang is van iemand die langs de lijn staat om het spel eerlijk te helpen verlopen, dan hebben we een serieus probleem.
Want sinds wanneer is het de taak van een assistent-scheidsrechter om punten voor zijn eigen club te regelen?
WSC grijpt in, maar daarmee zijn we er niet. Bij WSC uit Waalwijk zijn de uitspraken kennelijk in het verkeerde keelgat geschoten. De club heeft de betreffende assistent-scheidsrechter per direct op non-actief gezet. Dat is een begrijpelijke reactie wanneer iemand zich op deze manier over zijn taak uitlaat. Wie verantwoordelijk is voor een eerlijke wedstrijd, moet zich realiseren dat zijn geloofwaardigheid minstens zo belangrijk is als zijn aanwezigheid langs de lijn. Maar toen ik las dat de man op non-actief was gezet, kwam bij mij onmiddellijk een andere vraag naar boven. Eentje die wat mij betreft veel belangrijker is dan de maatregel die nu is genomen. Hoelang liep deze assistent-scheidsrechter eigenlijk al rond bij WSC? Is hij pas dit seizoen bij de club begonnen? Of stond hij vorig seizoen ook al regelmatig langs de lijn? En misschien zelfs daarvoor?
Na negentien jaar langs de lijn weet je wel het een en ander
Inmiddels loop ik al negentien jaar als verslaggever rond op sportcomplexen. Negentien jaar waarin ik heel wat wedstrijden heb gezien, met mooie momenten, discutabele beslissingen, frustraties en discussies die soms nog dagenlang doorgaan.En wie zo lang meeloopt, weet dat het probleem niet altijd beperkt blijft tot één persoon of één vereniging. Ik heb assistent-scheidsrechters gezien bij wie je soms het gevoel kreeg dat de buitenspelsituatie op wonderbaarlijke wijze steeds in het voordeel van de eigen ploeg werd beoordeeld. Ik heb situaties meegemaakt waarbij je je afvroeg of dezelfde vlag omhoog was gegaan wanneer de aanvallende speler een shirt in een andere kleur had gedragen. Natuurlijk kan een assistent-scheidsrechter zich vergissen. Dat hoort bij voetbal. Een speler mist een kans, een keeper laat een bal los en een scheidsrechter neemt soms een beslissing die achteraf anders had moeten uitvallen. Assistent-scheidsrechters hebben bovendien lang niet altijd een goed zicht op iedere situatie. Een menselijke fout is echter iets heel anders dan bewust de regels naar je hand zetten. Daar ligt voor mij de grens. En die grens mag nooit worden overschreden. Laten we niet doen alsof dit onderwerp volledig onbekend is binnen het amateurvoetbal. Onder voetballers, trainers en supporters worden regelmatig vraagtekens gezet bij de onafhankelijkheid van clubassistenten. Soms terecht, soms onterecht. Want een beschuldiging is nog geen bewijs en een verkeerde beslissing maakt iemand nog geen fraudeur. Toch zou het naïef zijn om te denken dat iedere assistent-scheidsrechter altijd volledig vrijstaat van clubbelang.
Maar een vlag in handen krijgen betekent niet dat je je club aan punten moet helpen. Je krijgt een taak waarmee je de scheidsrechter ondersteunt en bijdraagt aan een eerlijk verloop van de wedstrijd. Dat is de afspraak. Niet meer en niet minder. En wie die afspraak niet kan of wil nakomen, moet zichzelf afvragen of hij wel op de juiste plek staat. Geen geschikte grensrechter? Dan maar iemand anders . Ik hoor de tegenwerping al: 'Maar er is niemand anders die het wil doen!'
Dat is een bekend argument. Verenigingen hebben moeite om vrijwilligers te vinden en trainers moeten soms al blij zijn wanneer er überhaupt iemand bereid is een vlag vast te houden. Maar is dat een reden om iemand langs de lijn te laten staan wanneer zijn integriteit ter discussie staat? Mijn antwoord is: nee.
Als vereniging heb je dan een probleem. Een vervelend probleem, misschien zelfs een organisatorisch probleem. Maar het is wel een probleem dat je moet oplossen, in plaats van het weg te wuiven omdat er toevallig niemand anders beschikbaar is. Desnoods wijs je nummer zestien op het wedstrijdformulier aan om die taak op zich te nemen, voor zover de wedstrijdregels en afspraken dat toelaten. Misschien heeft die speler nog nooit eerder met een vlag in zijn handen gestaan. Dan moet je hem uitleggen wat er van hem wordt verwacht en duidelijk maken dat eerlijkheid belangrijker is dan het clubbelang. Ook hij zal fouten maken. Dat kan gebeuren. Maar liever een onervaren assistent-scheidsrechter die oprecht probeert de juiste beslissing te nemen, dan iemand die bewust verkeerde beslissingen neemt om zijn eigen ploeg te bevoordelen. Dat lijkt mij geen ingewikkelde afweging.
