Er zijn van die gesprekken die je als voetballiefhebber nog even bijblijven. Niet omdat er iets wereldschokkends wordt verteld, maar omdat iemand met een paar zinnen precies blootlegt wat er mis is met het amateurvoetbal. Gisteren hoorde ik in de sportschool zo'n verhaal. De strekking? We hebben tot nu toe nog maar een wedstrijd gespeeld en morgen zijn we regulier vrij. En de opmerking die daarop volgde, was misschien nog veelzeggender: als ik nog actief was als voetballer, was ik inmiddels al gestopt.



Je kunt het overdreven vinden. Je kunt erom lachen. Je kunt ook zeggen dat het nu eenmaal amateurvoetbal is en dat we niet zo moeilijk moeten doen. Maar wie dat laatste roept, heeft wat mij betreft niet helemaal begrepen waar het probleem zit. Want het gaat allang niet meer om één afgelaste wedstrijd, één vrije zaterdag of een tegenstander die niet kan spelen. Het gaat om een competitie die steeds vaker op een lachertje begint te lijken. En daar mag best eens stevig de bezem doorheen.

Laat ik vooropstellen dat ik de woorden van mijn gesprekspartner uitstekend begrijp. Sterker nog, ik ben het er volledig mee eens. Als ik zelf nog voetballer was geweest en vanaf de start van het seizoen slechts één keer daadwerkelijk in actie had kunnen komen, had ik mij serieus afgevraagd waar ik het allemaal nog voor deed. Je traint, je maakt afspraken, je houdt je zaterdag of zondag vrij en je leeft toe naar een wedstrijd. Daar doe je het uiteindelijk voor. En of dat nu komt door je eigen teamgenoten, de tegenstander, een verplaatsing of een wedstrijd die administratief wordt afgehandeld: op een gegeven moment ben je er klaar mee. Voetbal is een teamsport. Je hebt elkaar nodig, maar je hebt ook een competitie nodig die enige geloofwaardigheid uitstraalt.

Mijn gesprekspartner maakte namelijk nog een opmerking die mij verbaasde. Volgens hem komt deze gekkigheid in andere delen van het land veel minder voor dan in onze regio. Minder afgelastingen, minder verplaatsingen en minder wedstrijden die uiteindelijk op papier worden afgehandeld. Of dat daadwerkelijk zo is, kan ik niet met zekerheid zeggen. Ik heb geen landelijk overzicht op tafel liggen waarmee ik die bewering kan onderbouwen. Maar ik ken mijn gesprekspartner goed genoeg om zijn woorden niet zomaar als kroegpraat af te serveren. En als het inderdaad zo is dat bepaalde regio's hun competitie aanzienlijk normaler kunnen organiseren dan wij hier, dan moet er bij de verantwoordelijken toch eens een lampje gaan branden.

Want waarom zou de ene amateurvoetballer wel iedere week redelijkerwijs mogen verwachten dat er gevoetbald wordt, terwijl de andere voortdurend mag afwachten of zijn wedstrijd doorgaat? Amateurvoetbal betekent niet dat je amateuristisch met mensen, clubs en competities mag omgaan.

Dat lijkt mij een vrij eenvoudige boodschap. Toch is het kennelijk te veel gevraagd om een competitie te organiseren waarin het uitgangspunt daadwerkelijk is dat er gevoetbald wordt.

Neem de situatie na zaterdag 10 oktober. Er zijn dan teams die inmiddels vier wedstrijden hebben gespeeld, terwijl andere ploegen al drie duels achterlopen. Drie! We zitten nog aan het begin van het seizoen en de verschillen in het aantal gespeelde wedstrijden zijn nu al zo groot dat je je kunt afvragen wat de waarde van de ranglijst op dit moment eigenlijk is. Natuurlijk, een verschil in wedstrijden komt in voetbal vaker voor. Een inhaalwedstrijd is niet meteen een ramp en ook het weer, beschikbaarheid van velden en andere omstandigheden spelen een rol. Niemand vraagt om een competitie waarin nooit iets misgaat. Dat zou niet realistisch zijn. Maar er is een wereld van verschil tussen een incidenteel probleem en een structureel patroon waarbij voetballers zich moeten afvragen wanneer ze eindelijk weer eens negentig minuten mogen spelen. Maar als je een competitie organiseert waarin teams na de eerste weken al drie wedstrijden achterlopen en spelers zich afvragen waarom ze überhaupt nog doorgaan, dan mag je je serieus afvragen wie hier eigenlijk de bal heeft laten liggen. Welkom in het gedrocht dat B-categorie heet. En de vraag is niet hoeveel wedstrijden er nog ingehaald moeten worden. De vraag is hoeveel voetballers er afhaken voordat iemand bij de KNVB eindelijk wakker wordt.