Dit was het weekend: Als voetbal even alles naar de achtergrond verdringt

Dit was het weekend is op zondagavond een vast item op ESPN, waarin Kenneth Perez en een wisselende collega-analist de afgelopen speelronde in de Eredivisie onder de loep nemen. Maar Dit was het weekend is ook een terugkerend item op Puurvoetbalonline, waarin ik terugkijk op het achter ons liggende voetbalweekend. Een weekend dat voor vermaak, verbazing, ergernis en emotie kan zorgen. En soms zijn het juist de kleine dingen langs de lijn die een voetbalmiddag bijzonder maken.



Het eerste weekend langs de lijn nadat ik, in overleg met Martine, bekend had gemaakt dat er bij mij prostaatkanker met uitzaaiingen richting mijn bekken was geconstateerd, was toch even anders dan anders. Dan zijn er bemoedigende woorden, klopjes op je schouder en vragen. Soms voorzichtig gesteld, soms recht voor zijn raap. Maar eigenlijk voelde dat allemaal goed. Misschien juist omdat ik zaterdag weer was in een wereld die al ruim zestig jaar mijn wereld is.

Als speler, trainer en inmiddels al ruim achttien jaar als verslaggever loop ik langs die velden. Ik ken de gezichten, de gewoontes, de humor en de verhalen. Ik weet wie altijd als eerste bij de koffie staat, wie na afloop nog even wil napraten en wie tijdens een wedstrijd vanaf de kant precies weet hoe het volgens hem of haar moet. Het is een wereld waarin ik mij thuis voel. En dat gevoel was zaterdag sterker dan ooit.

Want langs de lijn, met de mensen om mij heen die ik al jaren ken, voel ik mij thuis. Dan is er even geen tijd om aan mijn ziekte te denken. Dan gaat het over voetbal en ligt de voetbalhumor aan onze voeten. Dan wordt er geplaagd, gelachen en soms ook heerlijk gezeurd over een scheidsrechterlijke beslissing. Precies zoals het hoort op een voetbalmiddag.

En natuurlijk was er mijn onderdrukte glimlach rond de keuze van andere persmuskieten om ‘mijn wedstrijd van de week’ ook als hun duel uit te kiezen. Ik zal het ze niet kwalijk nemen. Blijkbaar had ik gewoon een goede neus voor het affiche. Of misschien hadden zij mijn keuze gewoon goed gelezen. Ook dat hoort bij het vak. Een beetje concurrentie langs de lijn kan tenslotte geen kwaad. Maar het mooiste van zo’n middag zijn uiteindelijk niet de dingen die wij als verslaggevers belangrijk vinden. Het zijn de kleine momenten die zich bijna ongemerkt aandienen.

Zo was er de pupil van de week, Jesse. Een jongen die trots vertelde dat hij die ochtend drie keer had gescoord. Dat vertelde hij niet voorzichtig, maar met de vanzelfsprekendheid van iemand die wist dat hij een prestatie van formaat had geleverd. En eerlijk is eerlijk: daar was ook alle reden toe. Even later liet hij op het veld zien waarom hij zo trots was. Je moest wel blind zijn wanneer je niet zag dat daar ontegenzeggelijk een talent rondliep. Natuurlijk is het nog veel te vroeg om te voorspellen waar zo’n jongen uiteindelijk terechtkomt. Maar dat hij plezier heeft in het spelletje, de bal graag bij zich heeft en zonder angst voetbalt, was duidelijk zichtbaar. Dat zijn de momenten waarvoor ik ook langs de lijn sta. Niet alleen voor de uitslag, de doelpunten of de stand op de ranglijst, maar vooral voor de verhalen die zich rondom een wedstrijd afspelen. Mooie dingen zijn dat. En precies eender als de tenues van beide keepers.

Waar de doelman van De Heracliden een mooie oranje outfit droeg, stond de doelman van de tegenstander helemaal in het geel. Beide tenues waren wat mij betreft dikke prima. Al moet ik wel zeggen dat ik door mijn antipathie richting het Koninklijk Huis als doelman nooit voor oranje als kleur zou kiezen. Dat is voor mij een principiële kwestie. Je moet ergens je grenzen trekken.

Zo werd het in alles een mooie middag in Uithuizermeeden. De koffie was goed, de koeken waren lekker en ook aan de praktische zaken was gedacht. Evert Kamminga zorgde, zoals altijd, voor een papieren versie van het wedstrijdformulier. Iets waar veel clubs een voorbeeld aan kunnen nemen.

We leven inmiddels in een wereld waarin bijna alles digitaal moet. Een formulier bekijken we op een telefoon, een uitslag verschijnt vrijwel onmiddellijk online en voor je het weet is de wedstrijd al onderdeel van de digitale geschiedenis. Toch heeft zo’n papieren wedstrijdformulier iets. Het is tastbaar, overzichtelijk en je kunt er later nog eens naar kijken. Misschien ben ik daarin ouderwets, maar daar kan ik prima mee leven. En misschien is dat ook wel een beetje hoe ik zaterdag zelf langs de lijn stond.

Er verandert iets wanneer je te horen krijgt dat je ernstig ziek bent. Dat kan ik niet ontkennen. Je kijkt anders naar bepaalde dingen en sommige momenten krijgen automatisch meer betekenis. Maar tegelijkertijd ontdekte ik zaterdag opnieuw dat er ook heel veel hetzelfde blijft. De bal rolt nog steeds. Een verdediger maakt nog steeds een overtreding waarvan hij zelf vindt dat er niets aan de hand was maar hij misschien wel rood had verdiend. Een aanvaller vindt nog steeds dat hij recht had op een vrije trap. Langs de lijn wordt nog steeds commentaar geleverd alsof iedereen daar zijn UEFA-licentie heeft gehaald. En na afloop wordt er gewoon nagepraat over wat er beter had gekund. Dat is voetbal. En misschien is dat wel precies waarom het voor mij zo vertrouwd voelt.

Zaterdagmiddag was voor mij geen middag waarop mijn ziekte centraal stond. Het was een voetbalmiddag waarop ik af en toe werd herinnerd aan wat er speelt, maar waarop ik vooral weer gewoon verslaggever was. Iemand die kijkt, schrijft, observeert en ondertussen geniet van alles wat zich rond een voetbalveld afspeelt. De komende tijd zullen er ongetwijfeld dagen komen waarop het allemaal minder gemakkelijk voelt. Dagen waarop de ziekte nadrukkelijker aanwezig is. Maar zolang ik langs de lijn kan staan, mensen kan spreken en mijn verhalen over voetbal kan blijven schrijven, blijf ik dat doen. Want uiteindelijk is dat ook Dit was het weekend. Niet alleen een terugblik op negentig minuten voetbal, maar op alles wat er rondom die negentig minuten gebeurt. De pupil van de week die drie keer heeft gescoord. De keeper met zijn opvallende tenue. De koffie en de koeken. Het papieren wedstrijdformulier. De bekende gezichten langs de lijn. De voetbalhumor. De kleine ergernissen en de grote glimlach. En misschien juist daarom voelde zaterdag zo goed. Omdat ik gewoon onderdeel was van de wereld die al ruim zestig jaar mijn wereld is. De voetbalwereld. En zolang het kan, blijf ik daar gewoon rondlopen.