Waar blijven de BNO’s en TNO’s in de B-categorie? Het is een vraag die na amper één speelronde in het seniorenvoetbal al gesteld mag worden. Sterker nog: misschien móét die vraag inmiddels wel gesteld worden. Want hoe lang gaan we nog doen alsof alles normaal is?




De eerste speelronde zit er nauwelijks op of de eerste ‘afgelasting’ is alweer een feit. Niet omdat het veld onbespeelbaar was. Niet omdat er sprake was van noodweer. Niet omdat een scheidsrechter ziek was geworden. Nee, simpelweg omdat een tegenstander onvoldoende spelers op de been kon brengen. Een tekort aan spelers na maanden zonder voetbal.

Daar kun je natuurlijk allerlei redenen voor bedenken. Blessures, vakanties, werk, privéomstandigheden. Allemaal begrijpelijk. Maar wanneer een team bij de eerste de beste competitiewedstrijd al niet voldoende spelers kan verzamelen, zegt dat óók iets over de beleving binnen zo’n team. Want laten we eerlijk zijn: als je maanden hebt kunnen toeleven naar de start van het nieuwe seizoen en vervolgens bij de eerste wedstrijd al niet genoeg spelers hebt, dan lijkt de behoefte om daadwerkelijk te voetballen binnen dat team niet bepaald torenhoog. En nee, dat is geen trieste constatering. Dat is gewoon de realiteit.

Sterker nog, eerder deze week hoorde ik alweer een ander verhaal dat misschien nog veel typerender is voor de huidige situatie. Een team wilde zijn wedstrijd graag schriftelijk afhandelen. Gewoon lekker makkelijk. Geen gedoe, geen spelers verzamelen, geen negentig minuten voetballen. Gewoon administratief regelen en klaar. Alleen hadden ze pech. De club die deze vraag kreeg voorgelegd, was namelijk niet van plan om aan deze onzin mee te werken. En terecht. Want waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?

We zijn één speelronde onderweg en de eerste ‘afgelastingen’ en schriftelijke afhandelingen zijn alweer gesignaleerd. Eén speelronde! We hebben het hier niet over wedstrijden die ergens in november of december plaatsvinden wanneer blessures zich opstapelen, feestdagen voor de deur staan en de agenda’s voller worden. Nee, dit gebeurt bij de start van de competitie. En iedereen die al wat langer meedraait in het amateurvoetbal weet bovendien dat dit waarschijnlijk nog maar het begin is. De komende weken en maanden zullen de excuses, afmeldingen, verzoeken en creatieve oplossingen ongetwijfeld weer uit de grond schieten. En daar zit precies het probleem. Want zolang clubs en teams met droge ogen kunnen beweren dat het seniorenvoetbal in de B-categorie een zootje is, terwijl ze tegelijkertijd zelf weigeren om verantwoordelijkheid te nemen, verandert er helemaal niets.

Daar komen de BNO’s en TNO’s om de hoek kijken. Want als er geen BNO of TNO op het wedstrijdformulier wordt ingevuld, kan de KNVB daar niets mee.

Geen melding betekent geen officiële constatering. Geen officiële constatering betekent vervolgens geen dossier. En zonder dossier zijn maatregelen natuurlijk lastig. Daar kunnen we allemaal ingewikkeld over doen, maar zo simpel is het. Dus als een team niet komt opdagen, als er onvoldoende spelers zijn, als een wedstrijd op een creatieve manier wordt ‘opgelost’ of als er allerlei afspraken worden gemaakt die eigenlijk niet binnen de bedoeling van de competitie passen, dan begint het probleem bij het moment waarop iedereen besluit om maar weer de andere kant op te kijken. En voor je het weet, is een competitie waarin mensen gewoon lekker zouden moeten kunnen voetballen veranderd in een soort vrijblijvende zaterdagmiddagregeling waarin de spelregels kennelijk vooral gelden als het goed uitkomt. En dan vervolgens met elkaar klagen dat de B-categorie een zootje is. Dat is toch niet serieus te nemen?

De KNVB krijgt vervolgens vaak de schuld. De competitie zou niet goed georganiseerd zijn. De regels zouden niet deugen. Er zou te weinig worden opgetreden. Maar misschien moeten clubs eerst eens naar zichzelf kijken. Want een bond kan alleen optreden op basis van wat er daadwerkelijk wordt gemeld en vastgelegd. Dus vul dat formulier in. Maak die BNO. Maak die TNO. Leg vast wat er is gebeurd. Niet om elkaar meteen kapot te maken. Niet omdat iedere fout of iedere afwezigheid direct keihard bestraft moet worden. Maar omdat een competitie alleen functioneert als iedereen bereid is verantwoordelijkheid te nemen. Nu lijkt het soms alsof men vooral bang is voor de gevolgen van eerlijkheid. Maar ondertussen groeit de ergernis bij de teams die wél iedere week voldoende spelers proberen te verzamelen. Bij de spelers die hun zaterdag vrijhouden. Bij de mensen die trainen. Bij vrijwilligers die een wedstrijd organiseren. Bij scheidsrechters die hun agenda aanpassen. Bij clubs die proberen hun zaken gewoon op orde te hebben. Die mensen worden uiteindelijk de dupe van de vrijblijvendheid van anderen. En dát is misschien nog wel het meest frustrerende.

Amateurvoetbal hoeft helemaal niet professioneel te zijn. Niemand verwacht dat een B-categorieteam iedere week met twintig spelers op de training staat. Niemand verwacht dat iedere wedstrijd op Champions League-niveau wordt voorbereid.

Maar een minimale vorm van verantwoordelijkheid mag toch wel worden gevraagd? Als je een team inschrijft, hoort daar een bepaalde verplichting bij. Als je competitie wilt spelen, hoort daar een bepaalde inzet bij. En als het structureel niet lukt om dat voor elkaar te krijgen, moet je misschien ook eens de moed hebben om jezelf af te vragen of je nog wel op de juiste plek zit. Want het kan niet zo zijn dat de teams die wél willen voetballen zich steeds moeten aanpassen aan de teams die het allemaal wat minder serieus nemen.Dat is geen gezonde competitie. Dat is vrijblijvendheid. En die vrijblijvendheid begint inmiddels behoorlijk grote vormen aan te nemen.

Dus nogmaals: waar blijven de BNO’s en TNO’s in de B-categorie?

Want zolang clubs en teams blijven roepen dat het seniorenvoetbal in de B-categorie een zootje is, maar vervolgens zelf niet de moed hebben om incidenten gewoon vast te leggen, zal er helemaal niets veranderen. Dan blijft het bij klagen langs de lijn. Dan blijft iedereen naar de KNVB wijzen. Dan blijven dezelfde problemen iedere week opnieuw terugkomen. En dan moeten we vooral niet verbaasd zijn wanneer steeds meer voetballers, vrijwilligers, scheidsrechters en clubs zeggen dat ze er helemaal klaar mee zijn. Het amateurvoetbal hoeft niet perfect te zijn. Maar het moet wel ergens over gaan. Voetballen bijvoorbeeld. En als we zelfs dat na één speelronde al niet meer vanzelfsprekend vinden, hebben we met elkaar een groter probleem dan alleen een ontbrekende BNO of TNO.