Het is alweer een paar maanden geleden dat ik eens wat zat te scrollen langs de competities in de B-categorie. Vooral bij de senioren. Ik was eigenlijk op zoek naar iets simpels: een competitie die gewoon volledig was uitgespeeld. Ik heb er geen gevonden. En daarmee is eigenlijk alles gezegd.




Toch hoor je, via via, dat er mensen zijn die mij een zeikerd vinden. Iemand die zich veel te druk maakt over de misstanden in het seniorenvoetbal in de B-categorie. Dat mag. Sterker nog: ik kan er prima mee leven. Het bijzondere is alleen dat wat rechtstreeks bij mij terechtkomt zegt : je hebt gewoon gelijk. En daar zit precies het probleem.

Want kennelijk zien heel veel mensen wat er gebeurt, ergeren ze zich eraan, maar vinden ze het gemakkelijker om hun schouders op te halen dan om er daadwerkelijk iets aan te doen. Ik heb allang niet meer de illusie dat er binnen het seniorenvoetbal in de B-categorie ineens een grote schoonmaak komt. Daarvoor is het systeem inmiddels veel te veel gewend geraakt aan deze belachelijke vorm van vrijblijvendheid. Wedstrijd niet spelen? We zoeken wel een nieuwe datum. Nieuwe datum onmogelijk? Dan schuiven we nog een keer. Uiteindelijk wordt er ergens administratief een oplossing gevonden en kan iedereen weer verder. Behalve de competitie. Want die is door een pen of stift, of het spelen met een toetsenbord, allang naar de kloten geholpen

Een competitie is namelijk geen verzameling wedstrijden die ooit gespeeld moeten worden. Een competitie draait om sportieve duidelijkheid. Iedereen speelt zijn wedstrijden, iedereen heeft dezelfde verplichtingen en uiteindelijk bepaalt het veld de ranglijst. Dat lijkt in de B-categorie echter steeds meer een ouderwets idee te worden omdat het toetsenbord of telefoon steeds meer de eindstand bepaald

Mijn oplossing is misschien hard. Sterker nog: ik weet dat sommigen haar belachelijk streng zullen vinden. Prima. Een thuisploeg die niet kan spelen? TNO. Een uitploeg die niet kan spelen? BNO. En als een club twee keer achter zijn naam een dergelijke afmelding krijgt, is het klaar. Geen derde kans. Geen eindeloos overleg. Geen kalenderpuzzels. Geen telefoontjes waarbij vervolgens met allerlei redenen wordt geschoven. Gewoon: competitie beëindigd. Waarom? Omdat clubs anders nooit leren dat een competitieverplichting ook daadwerkelijk een verplichting is.

Natuurlijk zijn er situaties waarin een club écht niet kan spelen. Een noodsituatie, een onbespeelbaar veld, extreme omstandigheden: daar moet ruimte voor blijven. Maar dat is iets totaal anders dan de structurele vrijblijvendheid die velen steeds meer heel gewoon gaan vinden. De afgelopen weken heb ik voor de voetbalbijlages diverse trainers gesproken en was het geregeld, spelers hebben steeds vaker andere prioriteiten. En dan praat ik over de A-categorie!!

Laten we eerlijk zijn: als een seniorenteam regelmatig niet compleet is, als wedstrijden keer op keer worden verplaatst en als het vervolgens allemaal wel wordt opgelost door ergens achter de schermen wat te schuiven, wie betaalt dan de rekening? De clubs die wél iedere week hun zaakjes voor elkaar hebben. Spelers die wél komen opdagen. Leiders die wél een planning maken. Scheidsrechters die wél hun agenda vrijhouden. En vrijwilligers en bestuursleden die er iedere week voor zorgen dat een wedstrijd überhaupt gespeeld kan worden. Die mensen worden feitelijk gestraft voor hun betrouwbaarheid. En dat is misschien nog wel het meest frustrerende. We zijn inmiddels zover dat het bijna normaal wordt gevonden wanneer een competitie niet wordt uitgespeeld. Alsof we in november al moeten accepteren dat ergens in het voorjaar een hele serie wedstrijden administratief afgehandeld zal worden. Maar waarom eigenlijk? Omdat clubs niet streng genoeg zijn voor elkaar. En omdat de bond blijkbaar te weinig reden ziet om clubs streng aan hun verplichtingen te houden. Daarmee ontstaat een vicieuze cirkel. Club A meldt een wedstrijd af. Club B accepteert het. Club C ziet dat het kan en doet hetzelfde. De bond zoekt een praktische oplossing. Iedereen haalt zijn schouders op. En aan het einde van het seizoen kijken we naar een ranglijst waarvan je je kunt afvragen hoeveel wedstrijden op het voetbalveld zijn afgewerkt. Dat is geen competitie. Dat is administratie met af en toe de voetbalschoenen aan. En wie denkt dat dit probleem beperkt blijft tot de B-categorie, zou weleens bedrogen kunnen uitkomen.

Ik hoop van harte dat ik ongelijk krijg, maar het zou mij niet verbazen wanneer binnen vijf jaar ook in de A-categorie het verplaatsen en schriftelijk afwerken van wedstrijden zijn intrede doet of heeft gedaan. Eerst is iets uitzonderlijks een uitzondering. Daarna wordt het een praktische oplossing. Vervolgens wordt het beleid. En voor je het weet weet niemand meer beter. Daarom moeten clubs én bond nu een grens trekken. Niet volgend seizoen. Niet wanneer het probleem nog groter is. Nu. Maak afspraken. Maak ze duidelijk. En vooral: voer ze uit. Want een competitie zonder consequenties is geen competitie. Als een club weet dat een wedstrijd afzeggen uiteindelijk nauwelijks gevolgen heeft, waarom zou die club dan nog moeite doen om alles goed te regelen? Het antwoord is simpel: omdat andere clubs daar de dupe van worden. In Groningen is het blijkbaar mogelijk dat er geen seniorencompetitie in de B-categorie volledig wordt uitgespeeld. Dat zou geen geaccepteerde uitkomst moeten zijn maar betekenen dat er weer voor de kat zijn viool is gespeeld. En wie daar genoegen mee neemt, moet zichzelf misschien eens afvragen waarom hij dat ‘rommelzooitje’ een competitie blijft noemen.