Het seizoen 2025-2026 zit erop. De kampioenen zijn bekend, de degradanten ook. De laatste fluitsignalen hebben geklonken, de kantines lopen langzaam leeg en de meeste clubs richten hun blik alweer op het volgende seizoen.




In een ideale voetbalwereld zouden we nu alleen praten over mooie doelpunten, verrassende kampioenen, sportieve prestaties en vrijwilligers die week in week uit het fundament onder onze sport vormen. Dan zouden alle competities eerlijk zijn verlopen. Geen wedstrijden die op papier werden beslist. Geen ongerechtigde spelers of speelsters. Geen schorsingen die werden genegeerd. Geen creatieve interpretaties van de reglementen. Zo had het moeten zijn. Maar zo was het niet.

Vooral in de B-categorie heb ik dit seizoen zaken gezien waarvan ik soms dacht: hoe is het mogelijk dat dit nog gebeurt? Het was niet één incident. Niet één vereniging. Niet één team. Het waren voorbeelden die samen een patroon vormden. Een patroon van het oprekken van regels, het zoeken naar mazen in reglementen en soms gewoon het bewust overschrijden van grenzen.

Daar heb ik over geschreven. En daar kreeg ik commentaar op. Opvallend genoeg zelden rechtstreeks. Via via hoor je dan dat mensen je te kritisch vinden. Dat het negatieve publiciteit is. Dat je clubs beschadigt. Dat je ook eens de positieve verhalen moet vertellen. Die positieve verhalen vertel ik al jaren. Iedere week weer. Over vrijwilligers die een vereniging draaiende houden. Over jeugdspelers die hun debuut maken. Over trainers die belangeloos uren investeren. Over verenigingen die ondanks alle uitdagingen overeind blijven. Over mensen die voetbal nog steeds zien zoals voetbal bedoeld is. Maar liefde voor een sport betekent niet dat je de andere kant moet verzwijgen. Juist niet. Wie alleen maar applaus geeft of krijgt, helpt een sport uiteindelijk niet vooruit. Kritiek is geen aanval op het voetbal. Kritiek is juist een teken dat je de sport serieus neemt.

Ik had dit seizoen veel meer kunnen publiceren dan uiteindelijk is verschenen. Veel meer. Ik heb dingen gezien. Dingen gehoord. Informatie gekregen. Soms uit eerste hand, soms ondersteund door mensen die midden in het amateurvoetbal staan. Niet alles is gepubliceerd. Simpelweg omdat je als eigenaar van een onafhankelijk platform ook een verantwoordelijkheid hebt. Je publiceert niet alles wat je hoort. Je controleert. Je weegt af. Je zoekt bevestiging. En je neemt een besluit

Maar geloof me: wanneer werkelijk alles op Puurvoetbalonline had gestaan wat mij dit seizoen heeft bereikt, dan hadden sommige verenigingen zich serieus achter de oren mogen krabben. Dan had de KNVB meer werk gehad. Want één ding weet ik inmiddels zeker: de bond leest mee. Dat is geen aanname, maar ervaring. Artikelen worden gezien. Discussies worden gevolgd. Signalen worden opgepakt. En terecht ook. Want uiteindelijk wil iedereen hetzelfde: eerlijke competities. Dat betekent soms ook dat er sancties volgen. Boetes. Schorsingen. Puntenaftrek. Of in het uiterste geval het uit de competitie halen van een team. Dat zijn geen prettige maatregelen. Maar nog minder prettig is het wanneer regels alleen gelden voor verenigingen die zich er wél aan houden.

Het amateurvoetbal draait op vertrouwen. Dat vertrouwen is de basis van iedere competitie. Zodra clubs denken dat anderen ongestraft hun eigen regels mogen maken, brokkelt dat vertrouwen af. En precies dát is misschien wel de grootste schade die je kunt aanrichten.

Sommigen vinden dat ik mijn mond moet houden. Dat past niet bij mij. Nooit gedaan. En dat gaat ook niet gebeuren.

Ik geloof namelijk dat zwijgen over misstanden uiteindelijk schadelijker is dan ze benoemen. Niet omdat ik graag met de vinger wijs. Integendeel. Ik zou het liefst een seizoen beleven waarin ik uitsluitend over mooie wedstrijden en sportieve hoogtepunten kan schrijven. Maar als de werkelijkheid anders is, dan schrijf ik over die werkelijkheid.

Wat mensen soms vergeten, is dat ik verschillende petten draag. Langs de lijn ben ik verslaggever. Daar draait het om het verhaal van de wedstrijd. Om spelers, trainers, supporters en het voetbal zelf.

Puurvoetbalonline is iets anders. Dat is mijn eigen platform. Mijn eigen verantwoordelijkheid. Daar schrijf ik columns. Analyses. Achtergronden. Opinies. Daar stel ik vragen. Daar benoem ik ontwikkelingen die volgens mij aandacht verdienen. Die twee werelden lopen soms door elkaar in de beleving van anderen.

Voor mij niet. Ik weet namelijk heel goed wanneer ik verslag doe van een wedstrijd en wanneer ik een mening geef over ontwikkelingen binnen het amateurvoetbal.

Dat onderscheid blijf ik maken. Of iedereen dat begrijpt, maakt mij eerlijk gezegd steeds minder uit. Ik schrijf niet om iedereen tevreden te houden. Ik schrijf omdat het voetbal dat verdient. Want achter alle frustraties van dit seizoen blijft één gevoel overeind: Mijn liefde voor het amateurvoetbal.

Voor de geur van vers gemaaid gras op een zaterdagochtend.

Voor de eerste jeugdwedstrijd van de dag.

Voor de spanning van een beslissingswedstrijd. Voor de vrijwilligers die al om zeven uur de koffie klaarzetten.

Voor de scheidsrechter die ondanks alle kritiek toch iedere week weer het veld opstapt.

Voor de trainer die na een verloren wedstrijd eerst zijn spelers opvangt voordat hij zelf teleurgesteld mag zijn.

Voor de supporters die weer langs de lijn staan zodra het nieuwe seizoen begint.

Dat is het voetbal waar ik van hou en juist daarom blijf ik kritisch. Niet om af te breken. Maar in een poging om te beschermen wat zo mooi is.

Want als we accepteren dat regels vrijblijvend worden, dat competitievervalsing wordt weggewuifd of dat oneerlijk gedrag normaal wordt gevonden, dan verliezen we langzaam iets wat veel belangrijker is dan drie punten op een zaterdagmiddag.

Dan verliezen we de geloofwaardigheid van onze sport. En dat mag nooit gebeuren.

Daarom zal Puurvoetbalonline ook in het seizoen 2026-2027 blijven doen waar het voor staat.

De mooie verhalen vertellen. De bijzondere mensen een podium geven. De successen vieren. Maar óók de lastige vragen blijven stellen. Niet om populair te zijn. Niet om te scoren met hoge bezoekersaantallen .Maar omdat liefde voor voetbal niet begint met applaudisseren. Liefde voor voetbal begint bij mij met de moed hebben om eerlijk te zijn.