Een prima idee, maar een complete mislukking
Het begon zoals zoveel goede ideeën beginnen. Met enthousiasme. Met mensen die dachten: dit gaan we anders doen. Geen eindeloze reisafstanden meer, geen wedstrijden tegen jonge honden van twintig die nog twee keer per week willen trainen, maar een competitie voor voetballers die vooral nog plezier willen beleven aan het spel. Acht teams uit onze regio. Acht ploegen vol routiniers. Spelers die hun lichaam beter kennen dan hun trainer en die inmiddels weten dat een derde helft soms zwaarder weegt dan de eerste twee.
Een prachtige opzet.
Acht teams betekent overzicht. Zeven keer thuis, zeven keer uit. Veertien wedstrijden. Geen ingewikkeld schema, geen onmogelijke planning. Iedereen wist vooraf waar hij aan toe was. Een competitie die juist was bedacht om voetbal voor oudere spelers aantrekkelijk en haalbaar te houden. Bij de start was iedereen enthousiast. En terecht.
Maar soms is een goed idee alleen op papier een goed idee.
Vorige week lag ik op het strand van Bergen aan Zee. Zonnetje erbij, telefoon in de hand en zoals zoveel voetballiefhebbers deed ik wat doelloos scrollwerk langs de standen op Voetbal.nl. Gewoon nieuwsgierig hoe het allemaal was afgelopen. Of beter gezegd: hoe het níét was afgelopen. Want wat ik zag was bijna komisch.
Van de acht deelnemende teams was er precies één ploeg die alle veertien wedstrijden had gespeeld: Godlinze 2.
De rest? Die maakte er een soort vrijblijvende puzzel van. Rood Zwart Baflo 3 kwam tot elf wedstrijden. Elf. In een competitie waarin je er veertien hoort te spelen. Middelstum 4 speelde twaalf keer. Loppersum 3, Corenos 4, Stedum 3, De Heracliden 4 en De Fivel 3 strandden allemaal op dertien wedstrijden. Dat betekent dat slechts één vereniging erin slaagde om de competitie volledig af te werken. Eén van de acht.
En dan kun je het nog mooier maken dan het is door te wijzen op administratieve uitslagen of wedstrijden die later schriftelijk zijn verwerkt. Dat gebeurt inderdaad vaker dan veel mensen denken. Maar daar verandert de werkelijkheid niet door.
Een competitie is pas een competitie als iedereen zijn wedstrijden speelt. Niet als iedereen ongeveer in de buurt komt. Het meest schrijnende voorbeeld blijft Rood Zwart Baflo 3. Elf wedstrijden.
Dat betekent dat je drie competitiewedstrijden minder hebt gespeeld dan de bedoeling was. Bij een competitie van slechts veertien wedstrijden is dat meer dan twintig procent van het seizoen. Dan mag af en toe je voetbaltasje klaar staan maar is er geen tegenstander, zelf te weinig spelers en dus geen wedstrijd. En dat zou toch precies níét de bedoeling moeten zijn.
Want deze competitie was juist bedacht om mensen aan het voetballen te houden. Oudere spelers. Spelers die misschien nog één keer trainen. Of helemaal niet meer trainen. Mannen die op zaterdag vooral zin hebben in een potje voetbal met bekenden, gevolgd door een drankje in de kantine. Die groep groeit. Sterker nog: het 7-tegen-7-voetbal wint elk seizoen aan populariteit. Vier speelrondes voor de winterstop.Vier speelrondes na de winter. Overzichtelijk. Minder belasting. Meer plezier. Voor heel veel voetballers en voetbalsters is dat inmiddels de ideale vorm.
Eerlijk is eerlijk: dat is een ontwikkeling die je kunt toejuichen maar voor mij niets zijn . Maar niet iedereen wil of kan nog een volledig seizoen in het reguliere elf-tegen-elf spelen. Werk. Gezin. Blessures. Leeftijd. Het leven verandert en het amateurvoetbal moet daarin meebewegen. Dat doet het gelukkig ook. Alleen is er één klein probleem. Je moet die wedstrijden vervolgens wel gewoon spelen.
En daar lijkt het steeds vaker mis te gaan. Afgelast. Verplaatst. Geen spelers. Een feestje. Een familiedag.Vakantie. Nog een vakantie. En voor je het weet bestaat de competitie uit een verzameling openstaande wedstrijden waar niemand nog tijd voor heeft.
Het gevolg? Een ranglijst waar geen touw meer aan vast te knopen is. De één heeft elf wedstrijden gespeeld. De ander dertien. Weer een ander twaalf. En ergens staat een ploeg bovenaan omdat hij toevallig twee wedstrijden meer heeft gespeeld dan de concurrent. Dat is geen competitie.Dat is een tussenstand die maanden blijft hangen. Het wrange is dat dit allang niet meer alleen speelt in deze ene poule. Scroll maar eens langs de seniorencompetities in de B-categorie op Voetbal.nl. Bijna nergens is alles volledig uitgespeeld. Overal zie je verschillen in gespeelde wedstrijden. Overal ontbreken duels. Overal staan nog inhaalwedstrijden die uiteindelijk nooit meer worden ingehaald. En dan kun je je afvragen hoe serieus we deze competities eigenlijk nog nemen. Want als je vooraf weet dat een aanzienlijk deel van de wedstrijden uiteindelijk toch niet wordt gespeeld of op papier worden gespeeld , waarom noem je het dan nog een competitie? Misschien moeten we stoppen met doen alsof alles nog volgens het oude model werkt. Misschien moeten bond en verenigingen erkennen dat de behoeften van deze doelgroep anders zijn. Als acht teams die slechts veertien wedstrijden in actie hoeven te komen al niet georganiseerd kunnen worden, waarom denken we dan dat competities met tien of twaalf ploegen wel probleemloos verlopen? Dat is de vraag die gesteld moet worden. Misschien moeten competities nóg compacter worden. Misschien moeten wedstrijden eerder definitief worden vastgesteld. Misschien moeten clubs die te vaak afzeggen daar ook echt de gevolgen van ondervinden. Want vrijblijvendheid is de grootste vijand van iedere competitie. Wie zich inschrijft, hoort ook te spelen. Zo simpel is het. Natuurlijk zullen er altijd uitzonderingen zijn. Een sterfgeval. Een extreme weersituatie. Een tekort aan spelers door overmacht. Daar heeft iedereen begrip voor. Maar als structureel een kwart van de wedstrijden niet doorgaat, is er iets fundamenteel mis. Dan ligt het probleem niet meer bij incidenten. Dan zit het bij velen in het systeem. En dat is jammer. Want het idee achter deze competitie was uitstekend. Sterker nog, het is precies de richting waarin het amateurvoetbal zou moeten bewegen. Meer maatwerk. Meer plezier. Meer voetbal voor mensen die anders misschien helemaal zouden stoppen. Alleen is een goed idee pas echt goed als het ook wordt uitgevoerd. En daar is deze competitie keihard op stukgelopen.
Het was een prima idee. Maar uiteindelijk werd het vooral een complete mislukking. En dat is misschien nog wel de grootste teleurstelling van allemaal. Niet omdat er een kampioen ontbreekt, maar omdat juist een initiatief dat het amateurvoetbal toekomstbestendiger moest maken laat zien hoe moeilijk het inmiddels is geworden om iets heel eenvoudigs te organiseren: Veertien voetbalwedstrijden in een heel seizoen.
Als zelfs dát al niet meer lukt, dan is het tijd om veel kritischer naar de organisatie van onze B-categorie te kijken. Want anders blijven we prachtige plannen bedenken, terwijl de bal uiteindelijk veel te vaak níét rolt.
Acht teams betekent overzicht. Zeven keer thuis, zeven keer uit. Veertien wedstrijden. Geen ingewikkeld schema, geen onmogelijke planning. Iedereen wist vooraf waar hij aan toe was. Een competitie die juist was bedacht om voetbal voor oudere spelers aantrekkelijk en haalbaar te houden. Bij de start was iedereen enthousiast. En terecht.
Maar soms is een goed idee alleen op papier een goed idee.
Vorige week lag ik op het strand van Bergen aan Zee. Zonnetje erbij, telefoon in de hand en zoals zoveel voetballiefhebbers deed ik wat doelloos scrollwerk langs de standen op Voetbal.nl. Gewoon nieuwsgierig hoe het allemaal was afgelopen. Of beter gezegd: hoe het níét was afgelopen. Want wat ik zag was bijna komisch.
Van de acht deelnemende teams was er precies één ploeg die alle veertien wedstrijden had gespeeld: Godlinze 2.
De rest? Die maakte er een soort vrijblijvende puzzel van. Rood Zwart Baflo 3 kwam tot elf wedstrijden. Elf. In een competitie waarin je er veertien hoort te spelen. Middelstum 4 speelde twaalf keer. Loppersum 3, Corenos 4, Stedum 3, De Heracliden 4 en De Fivel 3 strandden allemaal op dertien wedstrijden. Dat betekent dat slechts één vereniging erin slaagde om de competitie volledig af te werken. Eén van de acht.
En dan kun je het nog mooier maken dan het is door te wijzen op administratieve uitslagen of wedstrijden die later schriftelijk zijn verwerkt. Dat gebeurt inderdaad vaker dan veel mensen denken. Maar daar verandert de werkelijkheid niet door.
Een competitie is pas een competitie als iedereen zijn wedstrijden speelt. Niet als iedereen ongeveer in de buurt komt. Het meest schrijnende voorbeeld blijft Rood Zwart Baflo 3. Elf wedstrijden.
Dat betekent dat je drie competitiewedstrijden minder hebt gespeeld dan de bedoeling was. Bij een competitie van slechts veertien wedstrijden is dat meer dan twintig procent van het seizoen. Dan mag af en toe je voetbaltasje klaar staan maar is er geen tegenstander, zelf te weinig spelers en dus geen wedstrijd. En dat zou toch precies níét de bedoeling moeten zijn.
Want deze competitie was juist bedacht om mensen aan het voetballen te houden. Oudere spelers. Spelers die misschien nog één keer trainen. Of helemaal niet meer trainen. Mannen die op zaterdag vooral zin hebben in een potje voetbal met bekenden, gevolgd door een drankje in de kantine. Die groep groeit. Sterker nog: het 7-tegen-7-voetbal wint elk seizoen aan populariteit. Vier speelrondes voor de winterstop.Vier speelrondes na de winter. Overzichtelijk. Minder belasting. Meer plezier. Voor heel veel voetballers en voetbalsters is dat inmiddels de ideale vorm.
Eerlijk is eerlijk: dat is een ontwikkeling die je kunt toejuichen maar voor mij niets zijn . Maar niet iedereen wil of kan nog een volledig seizoen in het reguliere elf-tegen-elf spelen. Werk. Gezin. Blessures. Leeftijd. Het leven verandert en het amateurvoetbal moet daarin meebewegen. Dat doet het gelukkig ook. Alleen is er één klein probleem. Je moet die wedstrijden vervolgens wel gewoon spelen.
En daar lijkt het steeds vaker mis te gaan. Afgelast. Verplaatst. Geen spelers. Een feestje. Een familiedag.Vakantie. Nog een vakantie. En voor je het weet bestaat de competitie uit een verzameling openstaande wedstrijden waar niemand nog tijd voor heeft.
Het gevolg? Een ranglijst waar geen touw meer aan vast te knopen is. De één heeft elf wedstrijden gespeeld. De ander dertien. Weer een ander twaalf. En ergens staat een ploeg bovenaan omdat hij toevallig twee wedstrijden meer heeft gespeeld dan de concurrent. Dat is geen competitie.Dat is een tussenstand die maanden blijft hangen. Het wrange is dat dit allang niet meer alleen speelt in deze ene poule. Scroll maar eens langs de seniorencompetities in de B-categorie op Voetbal.nl. Bijna nergens is alles volledig uitgespeeld. Overal zie je verschillen in gespeelde wedstrijden. Overal ontbreken duels. Overal staan nog inhaalwedstrijden die uiteindelijk nooit meer worden ingehaald. En dan kun je je afvragen hoe serieus we deze competities eigenlijk nog nemen. Want als je vooraf weet dat een aanzienlijk deel van de wedstrijden uiteindelijk toch niet wordt gespeeld of op papier worden gespeeld , waarom noem je het dan nog een competitie? Misschien moeten we stoppen met doen alsof alles nog volgens het oude model werkt. Misschien moeten bond en verenigingen erkennen dat de behoeften van deze doelgroep anders zijn. Als acht teams die slechts veertien wedstrijden in actie hoeven te komen al niet georganiseerd kunnen worden, waarom denken we dan dat competities met tien of twaalf ploegen wel probleemloos verlopen? Dat is de vraag die gesteld moet worden. Misschien moeten competities nóg compacter worden. Misschien moeten wedstrijden eerder definitief worden vastgesteld. Misschien moeten clubs die te vaak afzeggen daar ook echt de gevolgen van ondervinden. Want vrijblijvendheid is de grootste vijand van iedere competitie. Wie zich inschrijft, hoort ook te spelen. Zo simpel is het. Natuurlijk zullen er altijd uitzonderingen zijn. Een sterfgeval. Een extreme weersituatie. Een tekort aan spelers door overmacht. Daar heeft iedereen begrip voor. Maar als structureel een kwart van de wedstrijden niet doorgaat, is er iets fundamenteel mis. Dan ligt het probleem niet meer bij incidenten. Dan zit het bij velen in het systeem. En dat is jammer. Want het idee achter deze competitie was uitstekend. Sterker nog, het is precies de richting waarin het amateurvoetbal zou moeten bewegen. Meer maatwerk. Meer plezier. Meer voetbal voor mensen die anders misschien helemaal zouden stoppen. Alleen is een goed idee pas echt goed als het ook wordt uitgevoerd. En daar is deze competitie keihard op stukgelopen.
Het was een prima idee. Maar uiteindelijk werd het vooral een complete mislukking. En dat is misschien nog wel de grootste teleurstelling van allemaal. Niet omdat er een kampioen ontbreekt, maar omdat juist een initiatief dat het amateurvoetbal toekomstbestendiger moest maken laat zien hoe moeilijk het inmiddels is geworden om iets heel eenvoudigs te organiseren: Veertien voetbalwedstrijden in een heel seizoen.
Als zelfs dát al niet meer lukt, dan is het tijd om veel kritischer naar de organisatie van onze B-categorie te kijken. Want anders blijven we prachtige plannen bedenken, terwijl de bal uiteindelijk veel te vaak níét rolt.
