Soms is de setting er niet naar om ergens over te beginnen. Je zit in de bestuurskamer of staat als verslaggever langs de lijn Dat is niet het moment geschikt om een discussie te starten over contributies, regels en bonden. Maar dat betekent niet dat de vragen verdwijnen. Sterker nog, sommige vragen blijven knagen. Voor mij geldt dat zeker als het gaat over de afdracht die je als Walking Footballer betaalt. Want hoe langer ik erover nadenk, hoe onbegrijpelijker ik het vind.



Betalen voor iets waar je niets voor terugkrijgt voelt simpelweg raar. Niet een beetje vreemd, maar fundamenteel onlogisch. Nog vreemder wordt het als niemand binnen een vereniging daar echt een duidelijk antwoord op kan geven. Dan ontstaat er een situatie waarin iedereen betaalt, niemand precies weet waarom en we met z'n allen gewoon doormodderen omdat het nu eenmaal altijd zo is geweest. Dat is geen beleid. Dat is gewoonte. En gewoontes zijn vaak de grootste vijanden van gezond verstand.

We zitten inmiddels weer vast aan een nieuw seizoen. Niet omdat iedereen daar bewust voor gekozen heeft, maar omdat de deadline van 31 mei verstreken is. Die magische datum waarop je schriftelijk moet hebben opgezegd om niet automatisch nog een jaar lid te zijn. Een regel die misschien logisch klinkt voor een prestatieteam dat competities speelt, overschrijvingen kent en allerlei verplichtingen heeft.

Maar voor Walking Football? Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik deze regeling voor Walking Footballers complete onzin vind. Het levert meestal wat schouderophalen op, een paar begripvolle knikjes, achter je rug geklets en daarna gaat iedereen weer over tot de orde van de dag. Want regels zijn regels. Blijkbaar.

Toch vermoed ik dat er achter die starre houding iets anders schuilgaat. Namelijk geld. Want uiteindelijk draait het vaak om geld.

De vereniging draagt per lid bondscontributie af aan de KNVB. Bedragen die voor een relatief kleine vereniging op jaarbasis oplopen tot duizenden euro's. Dat weet ik niet uit de wandelgangen of van een toevallige opmerking aan de bar, maar uit een bron die ik volledig vertrouw. Dan ga je vanzelf rekenen. Als een kleine vereniging al duizenden euro's afdraagt, hoeveel komt er dan landelijk bij de KNVB binnen? Miljoenen. Heel veel miljoenen. En dan volgt automatisch de volgende vraag: wat gebeurt er eigenlijk met dat geld? Dat is een vraag waarop je opvallend weinig heldere antwoorden krijgt.

Natuurlijk hoor je altijd dezelfde verhalen. Over verzekeringen. Over ondersteuning. Over structuur. Over organisatie. Het bekende KNVB-woordenboek. Maar zodra je doorvraagt, wordt het vaag. Heel vaag. Want welke concrete voordelen ervaart een Walking Footballer precies voor die afdracht? Welke diensten worden geleverd? Welke ondersteuning komt daadwerkelijk terug op het veld waar senioren wekelijks hun plezier beleven? Niemand kan het echt uitleggen. Sterker nog, veel mensen proberen het niet eens meer omdat er door de KNVB niets geleverd wordt En dat is misschien nog wel het meest opmerkelijke van alles.

We zijn in Nederland kampioen geworden in het betalen zonder vragen te stellen. Als er een rekening komt, dan betalen we die. Als er een regel ligt, dan volgen we die. Als een bond iets bepaalt, dan zal het wel kloppen. Waarom eigenlijk? Omdat het de KNVB is? Omdat het altijd zo geweest is? Omdat niemand zin heeft in gedoe? Dat zijn geen argumenten. Dat zijn excuses.

Begrijp me goed. Ik voetbal nog steeds met plezier. De liefde voor het spelletje is groter dan de ergernis over deze constructie. Het wekelijkse potje, de sociale contacten, de beweging, de lol met leeftijdsgenoten; dat is goud waard. Daar gaat deze discussie ook helemaal niet over.

Dit gaat over transparantie. Dit gaat over eerlijkheid. Dit gaat over de simpele vraag waarom mensen moeten betalen voor iets waarvan niemand overtuigend kan uitleggen wat ze ervoor terugkrijgen. Dat lijkt mij een heel normale vraag. Toch merk ik dat het benoemen ervan soms bijna als lastig wordt ervaren. Alsof kritiek op een regeling automatisch betekent dat je tegen de club bent. Alsof vragen stellen hetzelfde is als zeuren. Dat is natuurlijk onzin. Juist mensen die betrokken zijn bij hun vereniging zouden vragen moeten stellen. Juist mensen die het voetbal een warm hart toedragen zouden willen weten waar geld naartoe gaat en wat daar tegenover staat.

Blind vertrouwen heeft nog nooit geleid tot verbetering. Kritische vragen wel. Daarom blijf ik het benoemen. Niet omdat ik verwacht dat morgen ineens alles verandert. Niet omdat ik denk dat de KNVB wakker ligt van een Walking Footballer die zich afvraagt waar zijn contributie terechtkomt. Maar omdat stilzwijgen nog minder oplevert en mij ook niet past Misschien zijn er meer mensen die zich hetzelfde afvragen. Misschien zijn er meer Walking Footballers die betalen zonder te weten waarvoor. Misschien zijn er meer verenigingen die het antwoord ook niet paraat hebben. Dan wordt het tijd voor duidelijkheid. Want één ding blijft voor mij overeind staan. Een organisatie die uitstekend is in het innen van geld, maar moeite heeft om zichtbaar uit te leggen wat daar tegenover staat, wekt op zijn minst de schijn dat nemen belangrijker is geworden dan geven. En zolang die vragen onbeantwoord blijven, zal ik ze blijven stellen.