Administratieve 3-0’s slopen het amateurvoetbal
Het amateurvoetbal kent vele gezichten. Van stampvolle sportparken op zaterdagmiddag tot koude reservevelden waar een man of twintig langs de lijn staat. Van strijd, passie en kameraadschap tot de absolute onderkant van vrijblijvendheid waar niemand zich nog ergens druk om lijkt te maken. Want hoe lang accepteren we nog dat complete competities in de B-categorie verworden zijn tot een administratief spelletje van appgroepen, afmeldingen en schriftelijke uitslagen?
Er is al veel over gezegd. In bestuurskamers. In kleedkamers. Aan de bar. Op social media. Maar ondertussen verandert er helemaal niets. Sterker nog: het lijkt ieder seizoen erger te worden. Neem afgelopen week.
Donderdag 21 mei zou Kloosterburen 2 thuis aantreden tegen Zuidhorn 5. Alleen kwam Zuidhorn simpelweg niet opdagen. Geen duel. Geen aftrap. Geen voetbal. Oplossing van het systeem? Administratief een 3-0 overwinning voor Kloosterburen en iedereen weer door. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Twee dagen later, zaterdag 23 mei in Ulrum, ging het opnieuw nergens meer over. Terwijl in de kantine nog werd nagepraat over het niet gespeelde duel in Kloosterburen, kwam ineens de vraag waarom VVSV’09 2 nog niet naar Feerwerd was vertrokken voor het duel tegen Ezinge 2. Antwoord? Geen spelers genoeg. Dus ook die wedstrijd ging niet door. En jawel hoor: opnieuw een schriftelijke 3-0 overwinning. Cadeautje voor Ezinge.
Twee wedstrijden. Twee reglementaire zeges binnen 48 uur. Geen spelers die een wedstrijd speelden. Geen sportieve strijd. Alleen een uitslag op papier en door naar de volgende farce. En laten we eerlijk zijn: dit zijn echt niet de enige gevallen.
In de B-categorie van het amateurvoetbal is het inmiddels eerder uitzondering dan regel dat competities normaal worden uitgespeeld. Iedere week verdwijnen er wedstrijden van het programma omdat een ploeg “geen mensen heeft”, “een festivalweekend heeft”, “te veel blessures kent” of simpelweg geen zin heeft om een half uur in de auto te zitten voor een potje dat nergens meer om gaat. Want dát is misschien nog wel het grootste probleem: het voetbal boeit velen steeds minder.
Clubs schrijven zich in voor competitie in met een aantal teams waarvan ze vooraf al bijna zeker weten dat ze het organisatorisch nauwelijks rond krijgen. Selecties bestaan uit appgroepen van 34 man waarvan er uiteindelijk acht reageren. Teams trekken zich halverwege terug. Wedstrijden worden op dinsdagavond ingehaald omdat er op zaterdag geen elftal op de been gebracht kan worden. En als zelfs dat niet lukt? Dan volgt gewoon een administratieve 3-0 en niemand kijkt er nog van op. Het is te gek voor woorden. Voetbal speel je op een veld. Niet achter een bureau van de KNVB. Niet via een mailtje van de competitieleider. Niet met een standaardzinnetje in Sportlink.
Toch lijkt het amateurvoetbal in deze regionen langzaam te zijn veranderd in een soort vrijblijvende recreatiecompetitie zonder enige sportieve waarde of verplichting. Een beetje dom tegen een bal aan trappen wanneer het uitkomt. En als het niet uitkomt? Dan blijven we gewoon thuis. Maar ondertussen worden er wel complete ranglijsten vervalst.
Laten we stoppen met doen alsof schriftelijke uitslagen geen invloed hebben. Natuurlijk hebben ze dat wel. De ene ploeg krijgt gratis drie punten zonder te spelen. Een concurrent moet misschien wel gewoon negentig minuten vol aan de bak. Dus sloopt het iedere vorm van geloofwaardigheid.
Hoe serieus neem je een competitie waarin een deel van de wedstrijden nooit gespeeld wordt? Hoe leg je aan spelers uit dat zij zich iedere week beschikbaar moeten houden terwijl andere teams zonder consequenties kunnen afzeggen? Hoe houd je vrijwilligers gemotiveerd wanneer ze kantinediensten draaien voor wedstrijden die een paar uur van tevoren verdwijnen?
De waarheid is hard: in een deel van de B-categorie is de sportieve discipline compleet verdwenen.
En natuurlijk zijn er verzachtende omstandigheden. Amateurvoetbal draait op vrijwilligers. Mensen hebben werk, gezinnen en verplichtingen. Niemand verwacht Champions League-professionaliteit in het 2e of 3e elftal. Maar er zit een gigantisch verschil tussen incidentele problemen en structurele desinteresse.
Wat we nu zien, heeft niets meer met overmacht te maken. Dit is jarenlang gedoogd gemakzuchtgedrag geworden. Clubs weten dat de consequenties minimaal zijn. gewoon opnieuw. Misschien wordt het tijd dat de KNVB eindelijk eens ingrijpt. Niet met nóg meer begripvolle regelingen of flexibel schuiven in het programma, maar met duidelijke keuzes. Teams die herhaaldelijk niet komen opdagen? Uit de competitie halen. Structureel te weinig spelers? Niet meer inschrijven. Competities die ieder weekend half instorten? Samenvoegen of opheffen. Want wat is anders nog de waarde van zo’n competitie?
Niemand wint erbij wanneer een seizoen eindigt met een ranglijst die voor een kwart bestaat uit administratieve uitslagen. Niemand komt naar de club om in de kantine te horen welke wedstrijd vandaag weer niet doorgaat. Mensen komen voor voetbal. Voor strijd. Voor rivaliteit. Voor die negentig minuten op zaterdagmiddag.
Misschien moeten clubs ook eens kritisch naar zichzelf kijken. Want te vaak wordt vrijblijvendheid intern gewoon geaccepteerd. “Ach ja, het is maar een lager elftal.” Maar juist daar begint de afbraak van je vereniging. Want als afspraken nergens meer tellen, verdwijnt uiteindelijk ook het plezier, de betrokkenheid en het respect voor de competitie. Het amateurvoetbal hoeft echt niet perfect te zijn. Maar het mag wel serieus genomen worden. Want anders kunnen we net zo goed stoppen met competitievoetbal in de B-categorie en gewoon iedere zaterdag een paar pionnen neerzetten voor een vrijblijvend partijtje zonder stand, zonder schema en zonder verplichtingen. Dan hoeven we tenminste ook niet meer te doen alsof die 3-0 uitslagen nog iets met voetbal te maken hebben.
Donderdag 21 mei zou Kloosterburen 2 thuis aantreden tegen Zuidhorn 5. Alleen kwam Zuidhorn simpelweg niet opdagen. Geen duel. Geen aftrap. Geen voetbal. Oplossing van het systeem? Administratief een 3-0 overwinning voor Kloosterburen en iedereen weer door. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Twee dagen later, zaterdag 23 mei in Ulrum, ging het opnieuw nergens meer over. Terwijl in de kantine nog werd nagepraat over het niet gespeelde duel in Kloosterburen, kwam ineens de vraag waarom VVSV’09 2 nog niet naar Feerwerd was vertrokken voor het duel tegen Ezinge 2. Antwoord? Geen spelers genoeg. Dus ook die wedstrijd ging niet door. En jawel hoor: opnieuw een schriftelijke 3-0 overwinning. Cadeautje voor Ezinge.
Twee wedstrijden. Twee reglementaire zeges binnen 48 uur. Geen spelers die een wedstrijd speelden. Geen sportieve strijd. Alleen een uitslag op papier en door naar de volgende farce. En laten we eerlijk zijn: dit zijn echt niet de enige gevallen.
In de B-categorie van het amateurvoetbal is het inmiddels eerder uitzondering dan regel dat competities normaal worden uitgespeeld. Iedere week verdwijnen er wedstrijden van het programma omdat een ploeg “geen mensen heeft”, “een festivalweekend heeft”, “te veel blessures kent” of simpelweg geen zin heeft om een half uur in de auto te zitten voor een potje dat nergens meer om gaat. Want dát is misschien nog wel het grootste probleem: het voetbal boeit velen steeds minder.
Clubs schrijven zich in voor competitie in met een aantal teams waarvan ze vooraf al bijna zeker weten dat ze het organisatorisch nauwelijks rond krijgen. Selecties bestaan uit appgroepen van 34 man waarvan er uiteindelijk acht reageren. Teams trekken zich halverwege terug. Wedstrijden worden op dinsdagavond ingehaald omdat er op zaterdag geen elftal op de been gebracht kan worden. En als zelfs dat niet lukt? Dan volgt gewoon een administratieve 3-0 en niemand kijkt er nog van op. Het is te gek voor woorden. Voetbal speel je op een veld. Niet achter een bureau van de KNVB. Niet via een mailtje van de competitieleider. Niet met een standaardzinnetje in Sportlink.
Toch lijkt het amateurvoetbal in deze regionen langzaam te zijn veranderd in een soort vrijblijvende recreatiecompetitie zonder enige sportieve waarde of verplichting. Een beetje dom tegen een bal aan trappen wanneer het uitkomt. En als het niet uitkomt? Dan blijven we gewoon thuis. Maar ondertussen worden er wel complete ranglijsten vervalst.
Laten we stoppen met doen alsof schriftelijke uitslagen geen invloed hebben. Natuurlijk hebben ze dat wel. De ene ploeg krijgt gratis drie punten zonder te spelen. Een concurrent moet misschien wel gewoon negentig minuten vol aan de bak. Dus sloopt het iedere vorm van geloofwaardigheid.
Hoe serieus neem je een competitie waarin een deel van de wedstrijden nooit gespeeld wordt? Hoe leg je aan spelers uit dat zij zich iedere week beschikbaar moeten houden terwijl andere teams zonder consequenties kunnen afzeggen? Hoe houd je vrijwilligers gemotiveerd wanneer ze kantinediensten draaien voor wedstrijden die een paar uur van tevoren verdwijnen?
De waarheid is hard: in een deel van de B-categorie is de sportieve discipline compleet verdwenen.
En natuurlijk zijn er verzachtende omstandigheden. Amateurvoetbal draait op vrijwilligers. Mensen hebben werk, gezinnen en verplichtingen. Niemand verwacht Champions League-professionaliteit in het 2e of 3e elftal. Maar er zit een gigantisch verschil tussen incidentele problemen en structurele desinteresse.
Wat we nu zien, heeft niets meer met overmacht te maken. Dit is jarenlang gedoogd gemakzuchtgedrag geworden. Clubs weten dat de consequenties minimaal zijn. gewoon opnieuw. Misschien wordt het tijd dat de KNVB eindelijk eens ingrijpt. Niet met nóg meer begripvolle regelingen of flexibel schuiven in het programma, maar met duidelijke keuzes. Teams die herhaaldelijk niet komen opdagen? Uit de competitie halen. Structureel te weinig spelers? Niet meer inschrijven. Competities die ieder weekend half instorten? Samenvoegen of opheffen. Want wat is anders nog de waarde van zo’n competitie?
Niemand wint erbij wanneer een seizoen eindigt met een ranglijst die voor een kwart bestaat uit administratieve uitslagen. Niemand komt naar de club om in de kantine te horen welke wedstrijd vandaag weer niet doorgaat. Mensen komen voor voetbal. Voor strijd. Voor rivaliteit. Voor die negentig minuten op zaterdagmiddag.
Misschien moeten clubs ook eens kritisch naar zichzelf kijken. Want te vaak wordt vrijblijvendheid intern gewoon geaccepteerd. “Ach ja, het is maar een lager elftal.” Maar juist daar begint de afbraak van je vereniging. Want als afspraken nergens meer tellen, verdwijnt uiteindelijk ook het plezier, de betrokkenheid en het respect voor de competitie. Het amateurvoetbal hoeft echt niet perfect te zijn. Maar het mag wel serieus genomen worden. Want anders kunnen we net zo goed stoppen met competitievoetbal in de B-categorie en gewoon iedere zaterdag een paar pionnen neerzetten voor een vrijblijvend partijtje zonder stand, zonder schema en zonder verplichtingen. Dan hoeven we tenminste ook niet meer te doen alsof die 3-0 uitslagen nog iets met voetbal te maken hebben.
