Walking Football of wandelende hypocrisie? FC Groningen sluit SV Bedum bewust buiten
Het mooie van een eigen platform is dat je tenminste nog kunt zeggen waar het op staat. Zonder gelikte perspraatjes, zonder maatschappelijk verantwoord gelul en zonder bang te hoeven zijn dat iemand van communicatie je op de schouder tikt dat het allemaal “iets genuanceerder” moet. Dus nee, dan ga ik het ook niet genuanceerd brengen.
Want wat er vrijdag in Winsum gebeurt tijdens het FC Groningen Walking Football Festival, stinkt. Niet een beetje. Het stinkt naar willekeur, hypocrisie en een vorm van uitsluiting waar een organisatie blijkbaar prima mee kan leven zolang de bitterballen na afloop maar warm zijn. SV Bedum OldStars ontbreekt namelijk op het toernooi. Niet omdat de club geen team heeft. Niet omdat ze te weinig spelers hebben. Niet omdat ze vorig jaar de boel hebben afgebroken of de kantine hebben leeggedronken. Nee, SV Bedum ontbreekt omdat ze simpelweg niet zijn uitgenodigd. En dat is op z’n zachtst gezegd opmerkelijk.
We hebben het hier namelijk over misschien wel de grootste Walking Football-afdeling van Noord-Nederland. Een club waar mannen én vrouwen week in week uit bezig zijn met bewegen, plezier, gezondheid en sociale verbinding. Precies die mooie woorden waar FC Groningen in de maatschappij zichzelf zo graag mee afficheert.
Sterker nog: dezelfde SV Bedum won tijdens de editie van 2024 nog de sportiviteitsprijs. Blijkbaar ben je sportief genoeg voor een prijs, maar niet welkom genoeg voor een uitnodiging. Leg dat maar eens uit.
En kom alsjeblieft niet aanzetten met dat slappe excuus dat er bij Bedum te fanatiek gespeeld zou worden. Dat sommige spelers te hard lopen. Dat er “signalen” zouden zijn geweest. Want wie regelmatig langs de velden van Winsum fietst, weet precies hoe groot die onzin is. Daar wordt namelijk óók gerend. Met bal aan de voet. Volle meters.
Daar wordt lichamelijk contact gemaakt alsof er een degradatiewedstrijd in de vierde klasse op het spel staat. En de arbiters die hebben ze daar niet en bij het FC Groningen Walking Football Festival bewegen zich voort met de actieradius van een tuinkabouter. Zolang het gezellig blijft en niemand klaagt bij de organisatie, kijkt men vooral graag de andere kant op. Dat is de echte hypocrisie van het FC Groningen Walking Football Festival de regels gelden alleen wanneer het iemand uitkomt.
En precies daarom voelt dit als onrechtvaardigheid. Misschien zelfs als discriminatie, hoe zwaar dat woord ook klinkt. Want wat is het anders wanneer je één club bewust buiten de deur houdt, terwijl het gedrag elders verder van het Walking Football staat dan dat het in Bedum wordt gespeeld? Een manier van spelen die door een neutrale toeschouwer als leuker en duidelijker wordt gezien dan op een andere locatie waar hij een keer was. Dan ben je geen organisatie meer die staat voor verbinding. Dan ben je gewoon bezig met vriendjespolitiek.
FC Groningen in de Maatschappij. Het klinkt prachtig. Net zoals dat convenant met amateurclubs prachtig klinkt. Maar in de praktijk blijkt het vaak vooral een mooi sausje voor de buitenwereld. Een keurige slogan voor op LinkedIn, terwijl achter de schermen dezelfde oude mechanismen regeren: wie ligt goed, wie mag meedoen en wie moet vooral z’n mond houden.
En het bijzondere is misschien nog wel dat bijna niemand er iets van zegt maar ik dus wel. FC Groningen kan mij de pot op met hun maatschappelijke betrokkenheid
Vrijdagmiddag staan er weer tientallen oudere voetballers op de velden van vv Winsum. Er wordt gelachen, gevoetbald, een balletje breed gelegd en na afloop komt vanzelfsprekend die heilige derde helft. Bier erbij. Hapje erbij. Schouderklopjes. “Wat was het weer prachtig georganiseerd.” En niemand die zich hardop afvraagt waarom een complete club ontbreekt. Niemand die denkt: misschien klopt hier iets niet. Niemand die zegt: als je een provinciaal Walking Football Festival organiseert, nodig je gewoon alle clubs uit. Want zo simpel is het namelijk. Je hoeft SV Bedum niet de beste club te vinden. Je hoeft niet iedereen aardig te vinden. Je hoeft het niet altijd eens te zijn met hoe er gespeeld wordt. Maar een organisatie die pretendeert verbindend bezig te zijn, sluit geen complete vereniging uit. En weet je wat misschien nog wel het meest irritante is?
Dat dezelfde mensen die nu zwijgen, morgen weer hoog van de toren blazen over verbinding en respect. Dan verschijnen de foto’s weer op social media. Lachende gezichten. Handjes schudden en meer van die onzin.
Maar je echte ik laat je juist zien wanneer het lastig wordt. Wanneer je ook ruimte biedt aan mensen of clubs waar misschien discussie over bestaat. Wanneer je niet de makkelijke weg kiest. Vrijdag kiest de organisatie vooral voor de veilige weg. Voor het vermijden van gedoe. Voor het tevreden houden van een paar klagers die liever wijzen naar een ander dan naar hun eigen spel. Prima. Maar noem het dan ook geen verbindend festival meer. Noem het gewoon een besloten onderonsje met selectieve gastvrijheid. Dat is eerlijker. En laat het bij dat ‘geweldige’ FC Groningen Walking Football Festival nu net aan eerlijkheid ontbreken.
Want wat er vrijdag in Winsum gebeurt tijdens het FC Groningen Walking Football Festival, stinkt. Niet een beetje. Het stinkt naar willekeur, hypocrisie en een vorm van uitsluiting waar een organisatie blijkbaar prima mee kan leven zolang de bitterballen na afloop maar warm zijn. SV Bedum OldStars ontbreekt namelijk op het toernooi. Niet omdat de club geen team heeft. Niet omdat ze te weinig spelers hebben. Niet omdat ze vorig jaar de boel hebben afgebroken of de kantine hebben leeggedronken. Nee, SV Bedum ontbreekt omdat ze simpelweg niet zijn uitgenodigd. En dat is op z’n zachtst gezegd opmerkelijk.
We hebben het hier namelijk over misschien wel de grootste Walking Football-afdeling van Noord-Nederland. Een club waar mannen én vrouwen week in week uit bezig zijn met bewegen, plezier, gezondheid en sociale verbinding. Precies die mooie woorden waar FC Groningen in de maatschappij zichzelf zo graag mee afficheert.
Sterker nog: dezelfde SV Bedum won tijdens de editie van 2024 nog de sportiviteitsprijs. Blijkbaar ben je sportief genoeg voor een prijs, maar niet welkom genoeg voor een uitnodiging. Leg dat maar eens uit.
En kom alsjeblieft niet aanzetten met dat slappe excuus dat er bij Bedum te fanatiek gespeeld zou worden. Dat sommige spelers te hard lopen. Dat er “signalen” zouden zijn geweest. Want wie regelmatig langs de velden van Winsum fietst, weet precies hoe groot die onzin is. Daar wordt namelijk óók gerend. Met bal aan de voet. Volle meters.
Daar wordt lichamelijk contact gemaakt alsof er een degradatiewedstrijd in de vierde klasse op het spel staat. En de arbiters die hebben ze daar niet en bij het FC Groningen Walking Football Festival bewegen zich voort met de actieradius van een tuinkabouter. Zolang het gezellig blijft en niemand klaagt bij de organisatie, kijkt men vooral graag de andere kant op. Dat is de echte hypocrisie van het FC Groningen Walking Football Festival de regels gelden alleen wanneer het iemand uitkomt.
En precies daarom voelt dit als onrechtvaardigheid. Misschien zelfs als discriminatie, hoe zwaar dat woord ook klinkt. Want wat is het anders wanneer je één club bewust buiten de deur houdt, terwijl het gedrag elders verder van het Walking Football staat dan dat het in Bedum wordt gespeeld? Een manier van spelen die door een neutrale toeschouwer als leuker en duidelijker wordt gezien dan op een andere locatie waar hij een keer was. Dan ben je geen organisatie meer die staat voor verbinding. Dan ben je gewoon bezig met vriendjespolitiek.
FC Groningen in de Maatschappij. Het klinkt prachtig. Net zoals dat convenant met amateurclubs prachtig klinkt. Maar in de praktijk blijkt het vaak vooral een mooi sausje voor de buitenwereld. Een keurige slogan voor op LinkedIn, terwijl achter de schermen dezelfde oude mechanismen regeren: wie ligt goed, wie mag meedoen en wie moet vooral z’n mond houden.
En het bijzondere is misschien nog wel dat bijna niemand er iets van zegt maar ik dus wel. FC Groningen kan mij de pot op met hun maatschappelijke betrokkenheid
Vrijdagmiddag staan er weer tientallen oudere voetballers op de velden van vv Winsum. Er wordt gelachen, gevoetbald, een balletje breed gelegd en na afloop komt vanzelfsprekend die heilige derde helft. Bier erbij. Hapje erbij. Schouderklopjes. “Wat was het weer prachtig georganiseerd.” En niemand die zich hardop afvraagt waarom een complete club ontbreekt. Niemand die denkt: misschien klopt hier iets niet. Niemand die zegt: als je een provinciaal Walking Football Festival organiseert, nodig je gewoon alle clubs uit. Want zo simpel is het namelijk. Je hoeft SV Bedum niet de beste club te vinden. Je hoeft niet iedereen aardig te vinden. Je hoeft het niet altijd eens te zijn met hoe er gespeeld wordt. Maar een organisatie die pretendeert verbindend bezig te zijn, sluit geen complete vereniging uit. En weet je wat misschien nog wel het meest irritante is?
Dat dezelfde mensen die nu zwijgen, morgen weer hoog van de toren blazen over verbinding en respect. Dan verschijnen de foto’s weer op social media. Lachende gezichten. Handjes schudden en meer van die onzin.
Maar je echte ik laat je juist zien wanneer het lastig wordt. Wanneer je ook ruimte biedt aan mensen of clubs waar misschien discussie over bestaat. Wanneer je niet de makkelijke weg kiest. Vrijdag kiest de organisatie vooral voor de veilige weg. Voor het vermijden van gedoe. Voor het tevreden houden van een paar klagers die liever wijzen naar een ander dan naar hun eigen spel. Prima. Maar noem het dan ook geen verbindend festival meer. Noem het gewoon een besloten onderonsje met selectieve gastvrijheid. Dat is eerlijker. En laat het bij dat ‘geweldige’ FC Groningen Walking Football Festival nu net aan eerlijkheid ontbreken.
