Scheenbeschermers als verdienmodel
Scheenbeschermers van 15 centimeter hoog en 8 centimeter breed. Veertig euro. Laat dat even bezinken. We hebben het hier niet over een technisch hoogstandje, geen revolutionair materiaal dat blessures drastisch vermindert, maar over iets wat qua formaat verdacht veel lijkt op een uit de kluiten gewassen luciferdoosje. En toch wordt het verkocht, gedragen en – misschien nog wel het meest verbazingwekkend – gewoon toegestaan.
Wie de reglementen erop naslaat, komt in een merkwaardige schemerzone terecht. Scheenbeschermers zijn verplicht, ja. Ze moeten “voldoende bescherming bieden”, zeker. Maar wat “voldoende” precies inhoudt? Daar blijft het angstvallig stil. Geen minimale maat, geen concrete richtlijn. Het oordeel wordt doodleuk doorgeschoven naar de scheidsrechter. En daar begint het echte probleem.
Want laten we eerlijk zijn: wanneer heb jij voor het laatst een scheidsrechter gezien die voor de aftrap even serieus controleert of iemands scheenbeen daadwerkelijk beschermd is? Niet of er íets zit – dat snelle tikje tegen de sok kennen we allemaal – maar of het ook functioneel is? Precies. Nooit. Die controle is een formaliteit geworden, een ritueel zonder inhoud.
En dus ontstaat er een absurde situatie. Fabrikanten brengen steeds kleinere scheenbeschermers op de markt, spelers dragen ze omdat ze lichter zitten en “lekkerder lopen”, en de scheidsrechter vinkt het af omdat er technisch gezien iets onder de sok zit. Iedereen blij. Behalve de scheenbeen.
Want laten we het beestje bij de naam noemen: die mini-dingen beschermen nauwelijks. Een tik op de verkeerde plek en je voelt hem net zo hard als zonder bescherming. Misschien nog wel harder, omdat je jezelf voor de gek houdt met het idee dat je beschermd bent. Veertig euro betalen voor schijnveiligheid ,het is bijna knap hoe goed dat verkocht wordt.
Sterker nog, je zou bijna meer respect hebben voor de speler die zegt: “Weet je wat, laat maar zitten.” Die bewust kiest voor geen bescherming, omdat hij tenminste eerlijk is over het risico dat hij neemt. Dat voelt op een gekke manier oprechter dan meedoen aan deze collectieve illusie.
Maar het wordt pas echt interessant als je dit naast andere “regels” op en rond het voetbalveld legt. Neem het sportcomplex op zaterdagmiddag. Op het terras zitten supporters met een biertje ,of drie. Niemand die daar moeilijk over doet. Het hoort erbij, zeggen we dan. Sfeer, gezelligheid.
Maar steek iemand ergens een sigaret op waar het verboden is, en ineens kan er wél streng worden opgetreden. Waarschuwingen, beleid. Daar trekken we een harde lijn. Terwijl we tegelijkertijd toestaan dat spelers met symbolische stukjes plastic hun benen “beschermen”. Zie je de scheefgroei?
We zijn in het voetbal dol op regels, maar alleen als ze makkelijk te handhaven zijn of niemand echt pijn doen. Een scheenbeschermer controleren op aanwezigheid? Simpel. Controleren op effectiviteit? Lastig. Dus doen we het eerste en negeren we het tweede. Hetzelfde geldt voor gedrag buiten het veld. Een rookverbod is zichtbaar, meetbaar en dus handhaafbaar. Alcoholgebruik of laks toezicht? Dat zit in een grijs gebied en wordt daarom vaak gedoogd. Het resultaat is een beleid dat niet gebaseerd is op logica of veiligheid, maar op gemak.
En ja, dan mag je het woord “hypocrisie” best hardop uitspreken.
Want wat zeggen we eigenlijk tegen spelers? “Je moet jezelf beschermen, maar hoe goed je dat doet, maakt ons niet uit.” Wat zeggen we tegen clubs? ,,Zorg voor een veilige omgeving, behalve als dat ingewikkeld wordt.” En wat zeggen we tegen supporters? ,,Gedraag je, maar we knijpen gerust een oogje dicht.”
Het is die halfslachtige houding die wringt. Niet de regels op zich, maar het gebrek aan consequentie. Als je veiligheid belangrijk vindt, maak dan duidelijke richtlijnen. Zeg: scheenbeschermers moeten een bepaald deel van het onderbeen bedekken. Punt. Handhaaf het. Net zoals je dat doet met andere regels.
Of wees eerlijk en zeg: het is een formaliteit. Dan weten we allemaal waar we aan toe zijn. Maar dit? Dit is het slechtste van twee werelden. De illusie van veiligheid, gecombineerd met de praktijk van vrijblijvendheid.
En ergens, op een veld op zaterdagmiddag, staat een speler met scheenbeschermers ter grootte van een luciferdoosje. Hij denkt dat hij beschermd is. De scheidsrechter denkt dat hij zijn werk heeft gedaan. En iedereen kijkt weg.
Totdat het een keer misgaat. Misschien is dat wel het moment waarop we ons afvragen hoe serieus we onze eigen regels eigenlijk nemen.
Wie de reglementen erop naslaat, komt in een merkwaardige schemerzone terecht. Scheenbeschermers zijn verplicht, ja. Ze moeten “voldoende bescherming bieden”, zeker. Maar wat “voldoende” precies inhoudt? Daar blijft het angstvallig stil. Geen minimale maat, geen concrete richtlijn. Het oordeel wordt doodleuk doorgeschoven naar de scheidsrechter. En daar begint het echte probleem.
Want laten we eerlijk zijn: wanneer heb jij voor het laatst een scheidsrechter gezien die voor de aftrap even serieus controleert of iemands scheenbeen daadwerkelijk beschermd is? Niet of er íets zit – dat snelle tikje tegen de sok kennen we allemaal – maar of het ook functioneel is? Precies. Nooit. Die controle is een formaliteit geworden, een ritueel zonder inhoud.
En dus ontstaat er een absurde situatie. Fabrikanten brengen steeds kleinere scheenbeschermers op de markt, spelers dragen ze omdat ze lichter zitten en “lekkerder lopen”, en de scheidsrechter vinkt het af omdat er technisch gezien iets onder de sok zit. Iedereen blij. Behalve de scheenbeen.
Want laten we het beestje bij de naam noemen: die mini-dingen beschermen nauwelijks. Een tik op de verkeerde plek en je voelt hem net zo hard als zonder bescherming. Misschien nog wel harder, omdat je jezelf voor de gek houdt met het idee dat je beschermd bent. Veertig euro betalen voor schijnveiligheid ,het is bijna knap hoe goed dat verkocht wordt.
Sterker nog, je zou bijna meer respect hebben voor de speler die zegt: “Weet je wat, laat maar zitten.” Die bewust kiest voor geen bescherming, omdat hij tenminste eerlijk is over het risico dat hij neemt. Dat voelt op een gekke manier oprechter dan meedoen aan deze collectieve illusie.
Maar het wordt pas echt interessant als je dit naast andere “regels” op en rond het voetbalveld legt. Neem het sportcomplex op zaterdagmiddag. Op het terras zitten supporters met een biertje ,of drie. Niemand die daar moeilijk over doet. Het hoort erbij, zeggen we dan. Sfeer, gezelligheid.
Maar steek iemand ergens een sigaret op waar het verboden is, en ineens kan er wél streng worden opgetreden. Waarschuwingen, beleid. Daar trekken we een harde lijn. Terwijl we tegelijkertijd toestaan dat spelers met symbolische stukjes plastic hun benen “beschermen”. Zie je de scheefgroei?
We zijn in het voetbal dol op regels, maar alleen als ze makkelijk te handhaven zijn of niemand echt pijn doen. Een scheenbeschermer controleren op aanwezigheid? Simpel. Controleren op effectiviteit? Lastig. Dus doen we het eerste en negeren we het tweede. Hetzelfde geldt voor gedrag buiten het veld. Een rookverbod is zichtbaar, meetbaar en dus handhaafbaar. Alcoholgebruik of laks toezicht? Dat zit in een grijs gebied en wordt daarom vaak gedoogd. Het resultaat is een beleid dat niet gebaseerd is op logica of veiligheid, maar op gemak.
En ja, dan mag je het woord “hypocrisie” best hardop uitspreken.
Want wat zeggen we eigenlijk tegen spelers? “Je moet jezelf beschermen, maar hoe goed je dat doet, maakt ons niet uit.” Wat zeggen we tegen clubs? ,,Zorg voor een veilige omgeving, behalve als dat ingewikkeld wordt.” En wat zeggen we tegen supporters? ,,Gedraag je, maar we knijpen gerust een oogje dicht.”
Het is die halfslachtige houding die wringt. Niet de regels op zich, maar het gebrek aan consequentie. Als je veiligheid belangrijk vindt, maak dan duidelijke richtlijnen. Zeg: scheenbeschermers moeten een bepaald deel van het onderbeen bedekken. Punt. Handhaaf het. Net zoals je dat doet met andere regels.
Of wees eerlijk en zeg: het is een formaliteit. Dan weten we allemaal waar we aan toe zijn. Maar dit? Dit is het slechtste van twee werelden. De illusie van veiligheid, gecombineerd met de praktijk van vrijblijvendheid.
En ergens, op een veld op zaterdagmiddag, staat een speler met scheenbeschermers ter grootte van een luciferdoosje. Hij denkt dat hij beschermd is. De scheidsrechter denkt dat hij zijn werk heeft gedaan. En iedereen kijkt weg.
Totdat het een keer misgaat. Misschien is dat wel het moment waarop we ons afvragen hoe serieus we onze eigen regels eigenlijk nemen.
