Voornemens? Niemand weet hoe laat het is!
Voornemens. Ze worden massaal uitgesproken zodra de champagnekurken hebben geknald en de kalender een nieuw jaartal laat zien. Meer bewegen, gezonder leven, minder dit, meer dat. Mooie woorden, vaak oprecht bedoeld, maar net zo vaak ingehaald door de realiteit van alledag. Want laten we eerlijk zijn: niemand weet hoe laat het is. Zeker niet als het leven ineens een andere afslag neemt.
Dit artikel is het laatste van 2025 voor Puurvoetbalonline. Een afsluiter, maar tegelijkertijd ook het slotstuk van iets wat eigenlijk al afgesloten leek. De terugkeer van mijn website is er namelijk eentje die ik zelf niet meer had verwacht. Sterker nog: op 31 maart 2025 was ik er helemaal klaar mee. Klaar met Puurvoetbalonline, dacht ik. Niet uit onvrede, niet omdat de liefde voor het amateurvoetbal verdwenen was, maar omdat het leven even iets anders vroeg.
Die andere, belangrijke gebeurtenis was het afscheid van het werkende leven van Martine.
Na jarenlang werken brak voor haar een nieuw hoofdstuk aan: een vervroegd pensioen. En dat moest gevierd worden. Niet zomaar een feestje, maar een afscheid dat recht deed aan wie zij was en wat ze had betekend. Zo’n moment komt maar één keer en verdient aandacht, tijd en energie. Dat betekende plannen, regelen, vooruitdenken. Alles wat nodig is om er iets bijzonders van te maken.
En bijzonder werd het. Mede dankzij Jacq, Klaske, Jan en de rest van haar collega’s werd het een mooi, warm afscheid. Een feest met herinneringen, emoties en een lach, precies zoals het hoorde. Daarmee sloot Martine een periode af die bepalend was geweest voor een groot deel van haar leven.
Maar dat afscheid bleek ook het begin van iets nieuws. Niet alleen voor haar, maar ook voor mij.
Het halen en brengen, jarenlang een vast onderdeel van mijn dagelijkse ritme, was ineens verleden tijd. Geen vaste tijden meer, geen agenda die door werk werd bepaald. Vrijheid, noemen ze dat. En vrijheid is prachtig, maar ook even wennen. Zeker als je samen opnieuw moet ontdekken hoe je dagen eruit gaan zien.
Nieuwe hobby’s voor Martine passeerden de revue. In de zomer was daar eigenlijk nog weinig behoefte aan. De grote tuin vroeg aandacht, fietsen werd herontdekt en sporten zorgde ervoor dat de dagen zich vanzelf vulden. Geen haast, geen druk, gewoon bezig zijn. Zoals het leven soms bedoeld is.
Maar zoals dat gaat, kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Al snel kwam tekenen als hobby om de hoek kijken. Potlood, papier, creativiteit. En verder kwam er een nieuwe laptop.
Voor mij was die nieuwe laptop, richting de kranten een kleine verademing. Mijn oude ‘vriend’, inmiddels ruim tien jaar oud, deed nog altijd dapper zijn best. Maar hij werd traag, eigenwijs en soms ronduit koppig. Herkenbaar voor velen, vermoed ik. Een snellere laptop bracht niet alleen snelheid terug, maar ook iets anders: zin. Zin om weer te schrijven. Zin om te kijken. Zin om te benoemen. En zo begon het bij mij weer te kriebelen richting Puurvoetbalonline.
Niet omdat ik per se terug wilde, maar omdat ik dingen zag gebeuren die niet onbenoemd mochten blijven. Met twee voetballende kleinzoons zie je het amateurvoetbal door andere ogen. Je ziet plezier, maar ook frustratie. Je ziet betrokken trainers, maar ook momenten van onbegrip en gekkigheid. Je ziet ouders die te fanatiek zijn, vrijwilligers die het verschil maken en clubs die overeind blijven dankzij een paar onvermoeibare mensen.
En vooral: je ziet verhalen die om aandacht schreeuwen, maar die nooit krijgen.
Dat was altijd de kern van Puurvoetbalonline. Niet de uitslag, niet de ranglijst, maar het verhaal achter het voetbal. Het amateurvoetbal als spiegel van de samenleving. Klein, soms rommelig, maar altijd echt. Die gedachte liet me niet los. En met een laptop die meewerkt en tijd die anders wordt ingevuld, was de stap terug ineens niet meer zo groot. De herstart van de website zorgde voor verbazing. “Waarom weer beginnen?” werd er gevraagd. Een terechte vraag. Maar na uitleg kwam begrip. Want het ging nooit om stoppen of doorgaan, het ging om timing. Om ruimte. Om het leven dat soms even iets anders van je vraagt. En daarom deel ik ook geen voornemens.
Niet omdat ik ze niet heb, maar omdat ik weet hoe relatief ze zijn. Het leven laat zich niet vangen in lijstjes en plannen. Vandaag denk je klaar te zijn, morgen begint er iets nieuws. Vandaag neem je afscheid, morgen ontdek je opnieuw wat je drijft. Niemand weet hoe laat het is, zei Youp ooit
Wat ik wel weet, is dat het amateurvoetbal verhalen blijft leveren. Dat Puurvoetbalonline daar nog steeds een plek voor kan zijn. En dat schrijven, kijken en benoemen geen voornemen is, maar iets wat vanzelf gebeurt als de omstandigheden kloppen. Dit artikel is een afsluiter van 2025. Geen belofte voor de toekomst, geen groot plan. Gewoon een moment van terugkijken en vooruitzien, zonder te weten wat er precies komt.
En tot slot, probeer er wat moois van te maken in 2026 want ook jij weet niet hoe laat het is!
Dit artikel is het laatste van 2025 voor Puurvoetbalonline. Een afsluiter, maar tegelijkertijd ook het slotstuk van iets wat eigenlijk al afgesloten leek. De terugkeer van mijn website is er namelijk eentje die ik zelf niet meer had verwacht. Sterker nog: op 31 maart 2025 was ik er helemaal klaar mee. Klaar met Puurvoetbalonline, dacht ik. Niet uit onvrede, niet omdat de liefde voor het amateurvoetbal verdwenen was, maar omdat het leven even iets anders vroeg.
Die andere, belangrijke gebeurtenis was het afscheid van het werkende leven van Martine.
Na jarenlang werken brak voor haar een nieuw hoofdstuk aan: een vervroegd pensioen. En dat moest gevierd worden. Niet zomaar een feestje, maar een afscheid dat recht deed aan wie zij was en wat ze had betekend. Zo’n moment komt maar één keer en verdient aandacht, tijd en energie. Dat betekende plannen, regelen, vooruitdenken. Alles wat nodig is om er iets bijzonders van te maken.
En bijzonder werd het. Mede dankzij Jacq, Klaske, Jan en de rest van haar collega’s werd het een mooi, warm afscheid. Een feest met herinneringen, emoties en een lach, precies zoals het hoorde. Daarmee sloot Martine een periode af die bepalend was geweest voor een groot deel van haar leven.
Maar dat afscheid bleek ook het begin van iets nieuws. Niet alleen voor haar, maar ook voor mij.
Het halen en brengen, jarenlang een vast onderdeel van mijn dagelijkse ritme, was ineens verleden tijd. Geen vaste tijden meer, geen agenda die door werk werd bepaald. Vrijheid, noemen ze dat. En vrijheid is prachtig, maar ook even wennen. Zeker als je samen opnieuw moet ontdekken hoe je dagen eruit gaan zien.
Nieuwe hobby’s voor Martine passeerden de revue. In de zomer was daar eigenlijk nog weinig behoefte aan. De grote tuin vroeg aandacht, fietsen werd herontdekt en sporten zorgde ervoor dat de dagen zich vanzelf vulden. Geen haast, geen druk, gewoon bezig zijn. Zoals het leven soms bedoeld is.
Maar zoals dat gaat, kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Al snel kwam tekenen als hobby om de hoek kijken. Potlood, papier, creativiteit. En verder kwam er een nieuwe laptop.
Voor mij was die nieuwe laptop, richting de kranten een kleine verademing. Mijn oude ‘vriend’, inmiddels ruim tien jaar oud, deed nog altijd dapper zijn best. Maar hij werd traag, eigenwijs en soms ronduit koppig. Herkenbaar voor velen, vermoed ik. Een snellere laptop bracht niet alleen snelheid terug, maar ook iets anders: zin. Zin om weer te schrijven. Zin om te kijken. Zin om te benoemen. En zo begon het bij mij weer te kriebelen richting Puurvoetbalonline.
Niet omdat ik per se terug wilde, maar omdat ik dingen zag gebeuren die niet onbenoemd mochten blijven. Met twee voetballende kleinzoons zie je het amateurvoetbal door andere ogen. Je ziet plezier, maar ook frustratie. Je ziet betrokken trainers, maar ook momenten van onbegrip en gekkigheid. Je ziet ouders die te fanatiek zijn, vrijwilligers die het verschil maken en clubs die overeind blijven dankzij een paar onvermoeibare mensen.
En vooral: je ziet verhalen die om aandacht schreeuwen, maar die nooit krijgen.
Dat was altijd de kern van Puurvoetbalonline. Niet de uitslag, niet de ranglijst, maar het verhaal achter het voetbal. Het amateurvoetbal als spiegel van de samenleving. Klein, soms rommelig, maar altijd echt. Die gedachte liet me niet los. En met een laptop die meewerkt en tijd die anders wordt ingevuld, was de stap terug ineens niet meer zo groot. De herstart van de website zorgde voor verbazing. “Waarom weer beginnen?” werd er gevraagd. Een terechte vraag. Maar na uitleg kwam begrip. Want het ging nooit om stoppen of doorgaan, het ging om timing. Om ruimte. Om het leven dat soms even iets anders van je vraagt. En daarom deel ik ook geen voornemens.
Niet omdat ik ze niet heb, maar omdat ik weet hoe relatief ze zijn. Het leven laat zich niet vangen in lijstjes en plannen. Vandaag denk je klaar te zijn, morgen begint er iets nieuws. Vandaag neem je afscheid, morgen ontdek je opnieuw wat je drijft. Niemand weet hoe laat het is, zei Youp ooit
Wat ik wel weet, is dat het amateurvoetbal verhalen blijft leveren. Dat Puurvoetbalonline daar nog steeds een plek voor kan zijn. En dat schrijven, kijken en benoemen geen voornemen is, maar iets wat vanzelf gebeurt als de omstandigheden kloppen. Dit artikel is een afsluiter van 2025. Geen belofte voor de toekomst, geen groot plan. Gewoon een moment van terugkijken en vooruitzien, zonder te weten wat er precies komt.
En tot slot, probeer er wat moois van te maken in 2026 want ook jij weet niet hoe laat het is!
