Trekken aan een dood paard? Nee nooit!!!
Trekken aan een dood paard? Nee nooit!!!
Jammer is het wel, maar ook dat is de tijd waarin we leven. Die gedachte dringt zich steeds vaker op wanneer ik kijk naar initiatieven die met enthousiasme worden gestart, maar langzaam en geruisloos doodbloeden. Niet omdat ze slecht zijn, integendeel, maar omdat betrokkenheid en verantwoordelijkheidsgevoel steeds vaker ontbreken.
Het is inmiddels alweer enkele maanden geleden dat Bert van der Meer met een prachtig idee kwam. Een idee dat meteen raakte aan de kern van wat voetbal,en zeker amateurvoetbal, zo bijzonder maakt. Bert wilde aan de hand van oude foto’s en krantenknipsels de magie van de verborgen voetbalverhalen zichtbaar maken. Verhalen die niet in de statistieken staan, maar wel in het geheugen van clubs, spelers, vrijwilligers en supporters. Verhalen die laten zien waar een vereniging vandaan komt en waarom zij nog altijd bestaat.
In de eerste weken werd daar voortvarend op gereageerd. Er kwamen bijdragen binnen, herinneringen werden gedeeld en het enthousiasme was voelbaar. Precies zoals je hoopt bij een rubriek die draait om historie, emotie en herkenning. Maar die eerste weken zijn inmiddels een herinnering op zich geworden. De laatste bijdrage aan ‘De magie van de verborgen voetbalverhalen’ dateert van 18 november. Daarna bleef het stil.
Verbaast mij dat? Totaal niet.
En dat is misschien wel het meest pijnlijke. Want hetzelfde beeld zie ik bij een andere rubriek, ‘De 20 vragen aan…’ voor Puurvoetbalonline. Ook daar stagneert het terugsturen van de antwoorden. Vragen die door mij met zorg worden samengesteld, gericht op de persoon achter de voetballer/ster, maar die ergens blijven liggen tussen goede bedoelingen en de waan van de dag.
Laat ik helder zijn: voor mij persoonlijk is dat geen probleem. Ik lig er geen seconde wakker van. Maar het past naadloos in een breder beeld dat ik al langere tijd zie binnen het amateurvoetbal. Een beeld dat niet bepaald vrolijk stemt.
Kijk bijvoorbeeld eens naar de clubsites van verenigingen. De tranen springen je figuurlijk in de ogen. En soms is het zelfs nog erger: het voelt als vuurwerk dat je niet in huis hebt, maar dat tóch ineens naast je ontploft. Je schrikt ervan, maar eigenlijk had je het al kunnen zien aankomen.
Clubsites met teamfoto’s waarop trainers staan die inmiddels al maanden,soms zelfs jaren, bij een andere vereniging actief zijn. Besturen die allang zijn vervangen, maar nog steeds online worden gepresenteerd alsof de tijd heeft stilgestaan. Gebrekkige of volledig ontbrekende informatie over contactpersonen, jeugdcoördinatoren of technische commissies. Agenda’s die halverwege het vorige seizoen, of nog eerder, zijn blijven hangen.
De conclusie is onvermijdelijk: clubsites worden veel te vaak slecht bijgehouden.
En dat terwijl een clubsite hét visitekaartje van een vereniging is. Voor nieuwe leden, voor ouders, voor sponsors, voor vrijwilligers en voor de buitenwereld. In een tijd waarin alles online gebeurt, waarin zichtbaarheid belangrijker is dan ooit, lijkt dat besef bij veel verenigingen volledig te ontbreken.
Daarom past ook de stagnatie van de twee genoemde rubrieken in datzelfde beeld. Het is geen losstaand probleem, het is symptoom van een bredere ontwikkeling. Enthousiasme bij de start, gevolgd door verslapping, uitstelgedrag en uiteindelijk stilstand. Niet omdat het initiatief niet deugt, maar omdat niemand zich echt verantwoordelijk voelt om het levend te houden.
En ja, dat is jammer. Oprecht jammer. Want beide rubrieken zijn leuk. Ze voegen iets toe. Ze laten een andere kant van het amateurvoetbal zien, een kant die niet draait om uitslagen, rode kaarten of ranglijsten, maar om mensen, verhalen en geschiedenis.
Maar er komt een moment dat je moet kiezen. Blijf je trekken aan een dood paard, of accepteer je dat sommige dingen hun tijd hebben gehad? Voor mij is die keuze helder. Ik verkies het kritisch volgen van het amateurvoetbal boven het eindeloos aandringen op bijdragen die niet komen. Energie steek ik liever in analyse, observatie en het benoemen van wat beter kan, dan in het najagen van enthousiasme dat allang is verdampt.
Dat klinkt misschien hard, maar het is realistisch. Amateurvoetbal draait op vrijwilligers, en dat zal altijd zo blijven. Maar vrijwilligerswerk betekent niet vrijblijvendheid. Een taak aannemen betekent ook verantwoordelijkheid nemen. Voor een rubriek, voor een website, voor een vereniging.
Zolang clubsites verwaarloosd worden, zolang initiatieven stilvallen zonder uitleg, zolang actualiteit geen prioriteit is, moeten we niet verbaasd zijn dat betrokkenheid afneemt. Het is een vicieuze cirkel, en die doorbreek je alleen door scherp te zijn en eerlijk te benoemen wat er misgaat.
Nogmaals: het is jammer. Maar het is ook de tijd waarin we leven. En daar moeten we niet omheen draaien.
En voor wie denkt dat ik mijn spierkracht ondertussen alleen maar gebruik om te blijven trekken aan dat dode paard: geen zorgen. Die voer ik met alle plezier op bij FYSIO2FIT. Daar laten de gegevens bij E-gym mij zien wat onderhoud en vooruitgang betekent.
Jammer is het wel, maar ook dat is de tijd waarin we leven. Die gedachte dringt zich steeds vaker op wanneer ik kijk naar initiatieven die met enthousiasme worden gestart, maar langzaam en geruisloos doodbloeden. Niet omdat ze slecht zijn, integendeel, maar omdat betrokkenheid en verantwoordelijkheidsgevoel steeds vaker ontbreken.
Het is inmiddels alweer enkele maanden geleden dat Bert van der Meer met een prachtig idee kwam. Een idee dat meteen raakte aan de kern van wat voetbal,en zeker amateurvoetbal, zo bijzonder maakt. Bert wilde aan de hand van oude foto’s en krantenknipsels de magie van de verborgen voetbalverhalen zichtbaar maken. Verhalen die niet in de statistieken staan, maar wel in het geheugen van clubs, spelers, vrijwilligers en supporters. Verhalen die laten zien waar een vereniging vandaan komt en waarom zij nog altijd bestaat.
In de eerste weken werd daar voortvarend op gereageerd. Er kwamen bijdragen binnen, herinneringen werden gedeeld en het enthousiasme was voelbaar. Precies zoals je hoopt bij een rubriek die draait om historie, emotie en herkenning. Maar die eerste weken zijn inmiddels een herinnering op zich geworden. De laatste bijdrage aan ‘De magie van de verborgen voetbalverhalen’ dateert van 18 november. Daarna bleef het stil.
Verbaast mij dat? Totaal niet.
En dat is misschien wel het meest pijnlijke. Want hetzelfde beeld zie ik bij een andere rubriek, ‘De 20 vragen aan…’ voor Puurvoetbalonline. Ook daar stagneert het terugsturen van de antwoorden. Vragen die door mij met zorg worden samengesteld, gericht op de persoon achter de voetballer/ster, maar die ergens blijven liggen tussen goede bedoelingen en de waan van de dag.
Laat ik helder zijn: voor mij persoonlijk is dat geen probleem. Ik lig er geen seconde wakker van. Maar het past naadloos in een breder beeld dat ik al langere tijd zie binnen het amateurvoetbal. Een beeld dat niet bepaald vrolijk stemt.
Kijk bijvoorbeeld eens naar de clubsites van verenigingen. De tranen springen je figuurlijk in de ogen. En soms is het zelfs nog erger: het voelt als vuurwerk dat je niet in huis hebt, maar dat tóch ineens naast je ontploft. Je schrikt ervan, maar eigenlijk had je het al kunnen zien aankomen.
Clubsites met teamfoto’s waarop trainers staan die inmiddels al maanden,soms zelfs jaren, bij een andere vereniging actief zijn. Besturen die allang zijn vervangen, maar nog steeds online worden gepresenteerd alsof de tijd heeft stilgestaan. Gebrekkige of volledig ontbrekende informatie over contactpersonen, jeugdcoördinatoren of technische commissies. Agenda’s die halverwege het vorige seizoen, of nog eerder, zijn blijven hangen.
De conclusie is onvermijdelijk: clubsites worden veel te vaak slecht bijgehouden.
En dat terwijl een clubsite hét visitekaartje van een vereniging is. Voor nieuwe leden, voor ouders, voor sponsors, voor vrijwilligers en voor de buitenwereld. In een tijd waarin alles online gebeurt, waarin zichtbaarheid belangrijker is dan ooit, lijkt dat besef bij veel verenigingen volledig te ontbreken.
Daarom past ook de stagnatie van de twee genoemde rubrieken in datzelfde beeld. Het is geen losstaand probleem, het is symptoom van een bredere ontwikkeling. Enthousiasme bij de start, gevolgd door verslapping, uitstelgedrag en uiteindelijk stilstand. Niet omdat het initiatief niet deugt, maar omdat niemand zich echt verantwoordelijk voelt om het levend te houden.
En ja, dat is jammer. Oprecht jammer. Want beide rubrieken zijn leuk. Ze voegen iets toe. Ze laten een andere kant van het amateurvoetbal zien, een kant die niet draait om uitslagen, rode kaarten of ranglijsten, maar om mensen, verhalen en geschiedenis.
Maar er komt een moment dat je moet kiezen. Blijf je trekken aan een dood paard, of accepteer je dat sommige dingen hun tijd hebben gehad? Voor mij is die keuze helder. Ik verkies het kritisch volgen van het amateurvoetbal boven het eindeloos aandringen op bijdragen die niet komen. Energie steek ik liever in analyse, observatie en het benoemen van wat beter kan, dan in het najagen van enthousiasme dat allang is verdampt.
Dat klinkt misschien hard, maar het is realistisch. Amateurvoetbal draait op vrijwilligers, en dat zal altijd zo blijven. Maar vrijwilligerswerk betekent niet vrijblijvendheid. Een taak aannemen betekent ook verantwoordelijkheid nemen. Voor een rubriek, voor een website, voor een vereniging.
Zolang clubsites verwaarloosd worden, zolang initiatieven stilvallen zonder uitleg, zolang actualiteit geen prioriteit is, moeten we niet verbaasd zijn dat betrokkenheid afneemt. Het is een vicieuze cirkel, en die doorbreek je alleen door scherp te zijn en eerlijk te benoemen wat er misgaat.
Nogmaals: het is jammer. Maar het is ook de tijd waarin we leven. En daar moeten we niet omheen draaien.
En voor wie denkt dat ik mijn spierkracht ondertussen alleen maar gebruik om te blijven trekken aan dat dode paard: geen zorgen. Die voer ik met alle plezier op bij FYSIO2FIT. Daar laten de gegevens bij E-gym mij zien wat onderhoud en vooruitgang betekent.
