Douchen op de club? Ja natuurlijk!!
Douchen na een training of wedstrijd. Ja, natuurlijk. Althans… dat dacht ik. Maar tegenwoordig lijkt het alsof een groeiende groep spelers, hele volksstammen! , allergisch is geworden voor een straal warm water in de kleedkamer. Ze sprinten na het laatste fluitsignaal linea recta naar de auto of fiets, druipend van het zweet, modder, regen en… missen het groepsgevoel.
De oudere voetballer, die de kleedkamer nog als heilige grond beschouwt, begrijpt er niets van. Voor hem was de kleedkamer het hart van de club. Een plek waar vreugde en verdriet naast elkaar lagen op dezelfde houten bank. Waar geintjes werden uitgehaald, vriendschappen ontstonden, ruzies werden uitgesproken en waar je als team opstond en als team weer naar buiten liep. De douche was daarbij het slotakkoord van de voetbalbeleving. Het hoorde erbij. Punt.
Maar in deze tijd moet alles anders. Vooral bij de jeugd.
Ouders halen hun doorweekte kroost op. Help natte sokken! Snel de auto in, verwarming op standje Sahara en hup naar huis. Alsof een douchekop in de kleedkamer op de club het nieuwe monster van Loch Ness is. En ja, natuurlijk: sommige kleedkamers zijn druk bezet. Soms moet je even wachten. Maar sinds wanneer is dat een excuus om het dan maar níét te doen? Wachten is een onderdeel van sport. Van het leven zelfs. Maar blijkbaar niet meer van de hygiëne.
Onlangs hoorde ik weer zo’n discussie binnen een team. Ouders die met droge ogen uitlegden waarom hun kind écht niet kan douchen op de club. “Hij vindt het niet fijn.” “Ze schaamt zich.” “Het is te druk.”
In mijn tijd als jeugdtrainer zou het gesprek precies drie seconden hebben geduurd.
Geen geldige reden? Geen medische indicatie? Dan douche je. Iedereen. Altijd.
En met begeleiding erbij, zodat een grapje leuk blijft en pestgedrag geen kans krijgt.
Het ging niet alleen om hygiëne, maar om teamgevoel. Om discipline. Om samen voetbal beleven van begin tot einde. De kleedkamer was net zo belangrijk als het veld.
En nu?
Nu lijkt douchen ineens een carrièrekeuze. Alsof je je moet afvragen of je er wel “klaar voor bent”.
Laat ik daarom één ding heel helder zeggen: Wie zonder reden weigert te douchen, moet misschien maar gaan dammen of schaken. Prima sporten en ...je hoeft niet te douchen na afloop.
Voetbal is een teamsport. Teams ontstaan in kleedkamers. Onder de douche hoort daar gewoon bij. En wie dat niet snapt, heeft het gevoel voor voetbal verloren.
De oudere voetballer, die de kleedkamer nog als heilige grond beschouwt, begrijpt er niets van. Voor hem was de kleedkamer het hart van de club. Een plek waar vreugde en verdriet naast elkaar lagen op dezelfde houten bank. Waar geintjes werden uitgehaald, vriendschappen ontstonden, ruzies werden uitgesproken en waar je als team opstond en als team weer naar buiten liep. De douche was daarbij het slotakkoord van de voetbalbeleving. Het hoorde erbij. Punt.
Maar in deze tijd moet alles anders. Vooral bij de jeugd.
Ouders halen hun doorweekte kroost op. Help natte sokken! Snel de auto in, verwarming op standje Sahara en hup naar huis. Alsof een douchekop in de kleedkamer op de club het nieuwe monster van Loch Ness is. En ja, natuurlijk: sommige kleedkamers zijn druk bezet. Soms moet je even wachten. Maar sinds wanneer is dat een excuus om het dan maar níét te doen? Wachten is een onderdeel van sport. Van het leven zelfs. Maar blijkbaar niet meer van de hygiëne.
Onlangs hoorde ik weer zo’n discussie binnen een team. Ouders die met droge ogen uitlegden waarom hun kind écht niet kan douchen op de club. “Hij vindt het niet fijn.” “Ze schaamt zich.” “Het is te druk.”
In mijn tijd als jeugdtrainer zou het gesprek precies drie seconden hebben geduurd.
Geen geldige reden? Geen medische indicatie? Dan douche je. Iedereen. Altijd.
En met begeleiding erbij, zodat een grapje leuk blijft en pestgedrag geen kans krijgt.
Het ging niet alleen om hygiëne, maar om teamgevoel. Om discipline. Om samen voetbal beleven van begin tot einde. De kleedkamer was net zo belangrijk als het veld.
En nu?
Nu lijkt douchen ineens een carrièrekeuze. Alsof je je moet afvragen of je er wel “klaar voor bent”.
Laat ik daarom één ding heel helder zeggen: Wie zonder reden weigert te douchen, moet misschien maar gaan dammen of schaken. Prima sporten en ...je hoeft niet te douchen na afloop.
Voetbal is een teamsport. Teams ontstaan in kleedkamers. Onder de douche hoort daar gewoon bij. En wie dat niet snapt, heeft het gevoel voor voetbal verloren.
