Van het padje: hoe Walking Football veranderde in Engelse theekrans
Door de ‘gekkigheid’ in de voorbereiding ben ik het WK Walking Football in Spanje toch met iets meer belangstelling gaan volgen dan ik eigenlijk van plan was. Dat doe ik omdat ik bij de herstart van Puurvoetbalonline, nu ruim 2 maanden geleden, heb gezegd dat er binnen het voetbal geen onderwerp is waar ik mijn mening niet over geef. Nu niet, morgen niet en daarna ook niet wat een belachelijk WK Walking Football betreft
In eerste instantie kon het me eerlijk gezegd geen bal schelen. Het WK Walking Football, het klinkt al als iets voor mensen die liever een kopje thee drinken dan een duel aangaan. Maar door het gedoe in de bossen rond Zeist, en de opvallende berichtgeving daarna, werd mijn nieuwsgierigheid toch geprikkeld. Nederland verloor met 7-0 van Engeland. Op zich geen wereldramp, we hebben in het verleden vaker een afstraffing gekregen. Maar toen ik las dat Nederland tachtig overtredingen had begaan en Engeland twee, moest ik even gaan zitten. Tachtig tegen twee. Dat voelt niet alleen krom, dat is het ook. Totdat je de regels leest. Dan begrijp je ineens waarom de Engelsen hun voetbalbroek aan flarden lachten
De regels zijn namelijk, hoe kan het ook anders, Engels. Grotere doelen, een cirkel rond de keeper, en spelregels die elk greintje voetbal eruit zuigen. Iedere vorm van rennen wordt afgefloten. Iedere aanraking, zelfs met één vinger, is een overtreding. Drie aantekeningen en je mag vier minuten naar de kant zonder vervanger. Alsof we het over criminele recidivisten hebben en niet over voetballers.
Laat dat even bezinken. Volwassen mannen en vrouwen, die vroeger allemaal gewoon voetbal speelden, met tackles, duels, passie, modder aan de knieën, laten zich regels aanleunen die nog te streng zouden zijn voor een potje softbal in een bejaardentehuis. En dan noemen we dat een wereldkampioenschap. Het WK Walking Football. Een WK waar de grootste overtreding is dat je te enthousiast naar de bal beweegt. Ik heb die regels drie keer gelezen en nog steeds kan ik niet geloven dat het waar is. Wie heeft dit bedacht? En nog belangrijker: waarom doen spelers hieraan mee? Je zou toch denken dat iedere voetballer die zichzelf respecteert, na het eerste fluitsignaal gewoon wegloopt. Of rent,wat in dit geval waarschijnlijk meteen tot uitsluiting zou leiden.
De Engelse versie van Walking Football is een karikatuur van de sport die wij kennen en liefhebben. De Engelsen hebben er een soort bewegingsarme theekrans van gemaakt, waar fysieke inzet wordt gezien als heiligschennis. Terwijl voetbal , ook op latere leeftijd , juist draait om gevoel, strijd en contact. Je mag het tempo aanpassen, de regels versoepelen, maar zodra je de kern van de sport eruit haalt, blijft er niets meer over dan een sociaal experiment in een sporthal.
Toch staan daar dan volwassen internationals, in officiële tenues, met een bondscoach en een keeper op de foto. Allemaal lachend, alsof ze echt denken dat ze aan een wereldtoernooi meedoen. Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? Hoeveel zelfspot moet je hebben om je vrijwillig aan dit toneelstukje over te geven? Natuurlijk, bewegen op oudere leeftijd is belangrijk. Fantastisch zelfs. En als Walking Football een middel is om mensen van zestig-plus in beweging te houden, dan is dat alleen maar toe te juichen. Maar noem het dan wat het is: een recreatief spelletje met een bal. Geen WK. Geen vlaggetjes, geen volksliederen, geen Oranje-shirt met nummer 10. Zodra je het in een officiële context plaatst, moet je accepteren dat het ook beoordeeld wordt als een sport. En sport zonder strijd is als bier zonder schuim: vlak, smakeloos en totaal overbodig. Wat me misschien nog het meest stoort, is dat Nederland blijkbaar akkoord ging met deze flauwekul. Dat spelers en staf dus op de hoogte waren van de regels. Dat ze wisten dat rennen verboden was, dat elk contact werd bestraft, en dat ze tóch het veld opgingen. Dan kun je nog zo gek op Oranje zijn, maar hier past maar één conclusie: je bent echt van het padje als je aan deze onzin meedoet. De Engelsen zullen trots zijn. Ze hebben binnenkort een wereldtitel te pakken in hun eigen spel, met hun eigen regels. . Gefeliciteerd, zou ik zeggen. Maar met voetbal heeft het niets te maken. Tachtig overtredingen in één wedstrijd zou in een normaal duel krankzinnig zijn, maar in dit reglementenkerkhof is het een ereteken. Het betekent dat er tenminste nog iemand probeerde te voetballen. Misschien moeten we de Engelsen bedanken. Ze hebben ons laten zien wat er gebeurt als je de sport steriliseert. Als je alles gladstrijkt, dempt en afremt tot er geen leven meer in zit. Walking Football zoals zij het spelen is geen ode aan de sport, maar een parodie. En een waarschuwing. Want als we niet oppassen, lopen we straks allemaal in keurige hesjes over een veld, voorzichtig tikkend tegen een bal, bang om iemand per ongeluk aan te raken. Dan is het voetbal dood, niet door blessures of ouderdom, maar door regelzucht.
En dát, beste lezer, is pas echt een overtreding.
.
In eerste instantie kon het me eerlijk gezegd geen bal schelen. Het WK Walking Football, het klinkt al als iets voor mensen die liever een kopje thee drinken dan een duel aangaan. Maar door het gedoe in de bossen rond Zeist, en de opvallende berichtgeving daarna, werd mijn nieuwsgierigheid toch geprikkeld. Nederland verloor met 7-0 van Engeland. Op zich geen wereldramp, we hebben in het verleden vaker een afstraffing gekregen. Maar toen ik las dat Nederland tachtig overtredingen had begaan en Engeland twee, moest ik even gaan zitten. Tachtig tegen twee. Dat voelt niet alleen krom, dat is het ook. Totdat je de regels leest. Dan begrijp je ineens waarom de Engelsen hun voetbalbroek aan flarden lachten
De regels zijn namelijk, hoe kan het ook anders, Engels. Grotere doelen, een cirkel rond de keeper, en spelregels die elk greintje voetbal eruit zuigen. Iedere vorm van rennen wordt afgefloten. Iedere aanraking, zelfs met één vinger, is een overtreding. Drie aantekeningen en je mag vier minuten naar de kant zonder vervanger. Alsof we het over criminele recidivisten hebben en niet over voetballers.
Laat dat even bezinken. Volwassen mannen en vrouwen, die vroeger allemaal gewoon voetbal speelden, met tackles, duels, passie, modder aan de knieën, laten zich regels aanleunen die nog te streng zouden zijn voor een potje softbal in een bejaardentehuis. En dan noemen we dat een wereldkampioenschap. Het WK Walking Football. Een WK waar de grootste overtreding is dat je te enthousiast naar de bal beweegt. Ik heb die regels drie keer gelezen en nog steeds kan ik niet geloven dat het waar is. Wie heeft dit bedacht? En nog belangrijker: waarom doen spelers hieraan mee? Je zou toch denken dat iedere voetballer die zichzelf respecteert, na het eerste fluitsignaal gewoon wegloopt. Of rent,wat in dit geval waarschijnlijk meteen tot uitsluiting zou leiden.
De Engelse versie van Walking Football is een karikatuur van de sport die wij kennen en liefhebben. De Engelsen hebben er een soort bewegingsarme theekrans van gemaakt, waar fysieke inzet wordt gezien als heiligschennis. Terwijl voetbal , ook op latere leeftijd , juist draait om gevoel, strijd en contact. Je mag het tempo aanpassen, de regels versoepelen, maar zodra je de kern van de sport eruit haalt, blijft er niets meer over dan een sociaal experiment in een sporthal.
Toch staan daar dan volwassen internationals, in officiële tenues, met een bondscoach en een keeper op de foto. Allemaal lachend, alsof ze echt denken dat ze aan een wereldtoernooi meedoen. Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? Hoeveel zelfspot moet je hebben om je vrijwillig aan dit toneelstukje over te geven? Natuurlijk, bewegen op oudere leeftijd is belangrijk. Fantastisch zelfs. En als Walking Football een middel is om mensen van zestig-plus in beweging te houden, dan is dat alleen maar toe te juichen. Maar noem het dan wat het is: een recreatief spelletje met een bal. Geen WK. Geen vlaggetjes, geen volksliederen, geen Oranje-shirt met nummer 10. Zodra je het in een officiële context plaatst, moet je accepteren dat het ook beoordeeld wordt als een sport. En sport zonder strijd is als bier zonder schuim: vlak, smakeloos en totaal overbodig. Wat me misschien nog het meest stoort, is dat Nederland blijkbaar akkoord ging met deze flauwekul. Dat spelers en staf dus op de hoogte waren van de regels. Dat ze wisten dat rennen verboden was, dat elk contact werd bestraft, en dat ze tóch het veld opgingen. Dan kun je nog zo gek op Oranje zijn, maar hier past maar één conclusie: je bent echt van het padje als je aan deze onzin meedoet. De Engelsen zullen trots zijn. Ze hebben binnenkort een wereldtitel te pakken in hun eigen spel, met hun eigen regels. . Gefeliciteerd, zou ik zeggen. Maar met voetbal heeft het niets te maken. Tachtig overtredingen in één wedstrijd zou in een normaal duel krankzinnig zijn, maar in dit reglementenkerkhof is het een ereteken. Het betekent dat er tenminste nog iemand probeerde te voetballen. Misschien moeten we de Engelsen bedanken. Ze hebben ons laten zien wat er gebeurt als je de sport steriliseert. Als je alles gladstrijkt, dempt en afremt tot er geen leven meer in zit. Walking Football zoals zij het spelen is geen ode aan de sport, maar een parodie. En een waarschuwing. Want als we niet oppassen, lopen we straks allemaal in keurige hesjes over een veld, voorzichtig tikkend tegen een bal, bang om iemand per ongeluk aan te raken. Dan is het voetbal dood, niet door blessures of ouderdom, maar door regelzucht.
En dát, beste lezer, is pas echt een overtreding.
.
