Massoud Djabani (voetballer SV Bedum Oldstars ) leerde in Iran voetballen met een basketbal.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Massoud Djabani is een van de voetballers die ik via het Walking Football heb leren kennen. Als snel wist ik dat Massoud, en ook Jabbar, uit Iran kwam en dat hij naar Nederland was gevlucht. Veel meer wist ik niet van de man waar ik het goed mee kan vinden. Zoals het een voetbalvriend betaamd wil je hem weleens ‘achter het behang plakken’ wanneer hij, met de bal aan de voet, weer aan een kansloos avontuur begint. Maar Massoud is iemand waar je niet kwaad op kunt worden en helemaal na het lezen van zijn antwoorden weet je als geen ander dat wij in Nederland niets te klagen hebben.

                   massi



Massoud waar en wanneer ben je geboren: ‘Ik ben op 23 januari 1954 te Ghoochan in Iran geboren.”

Kun je wat vertellen over je carrière als voetballer: ‘Als voetbalgek was ik al vanaf de basisschool actief. Toen ik 8 jaar oud was, gaf mijn vader mij een basketbal voor mijn verjaardag; van blijdschap was ik de hele nacht wakker. De dag erna verzamelde ik klasgenoten om met heel veel trots met de basketbal op een veld met veel rommel en stenen te gaan voetballen. Wij dachten dat de bal, die in de hoofdstad werd gekocht, en hard en groot was, een officiële voetbal was. Toen ik 17 jaar oud was speelde ik in het Ghoochanse voetbalelftal. Eerst als keeper, pas later werd ik spits. Toen ik eenmaal in Nederland was gekomen, speelde ik ook in het amateur voetbal in de wijk Paddepoel te Groningen. “
Wat waren je werkzaamheden voordat je met pensioen ging: ‘In Iran was ik biologiedocent. Na de vlucht uit Iran, was ik dertien jaar onderwijzer taal en cultuur bij Gemeente Groningen. Vervolgens heb ik enkele sociaal culturele stichtingen opgericht en van 2009-2014 had ik een eigen bedrijf; het Interculturele Training en Advies Centrum. Ook was ik trainer traumaverwerking voor vluchtelingen. Momenteel geef ik als gastdocent lezingen en gastlessen over de thema’s preventie radicalisme en interculturele communicatie.”
Hoe gaat het met het coronavirus in je geboorteland Iran: ‘Iran heeft in het Midden Oosten het grootste aantal corona patiënten. Tot 27 april waren er ongeveer 100.000 coronapatiënten, waar er, volgens officiële bronnen, 9500 van zijn overleden. De eerste drie weken waren er geen maatregelen ter bescherming genomen, want volgens de geestelijke leider van Iran was het coronavirus een complottheorie van Amerika. Maar later zijn ze het wel serieus gaan nemen en hebben alle samenscholingen verboden en moskeeën en bedevaartsoorden gesloten verklaard. Tegelijkertijd zijn de kledingvoorschriften minder streng geworden en is de controle op alcoholgebruik sterk verminderd. De fanatieke moslims hebben door het coronavirus meer ruimte moeten geven aan artsen en verpleegkundigen. Ook worden door corona de geestelijke leiders gedwongen zelf op de achtergrond te blijven, om de wetenschap voor te kunnen laten gaan. Dit is een enorm pluspunt voor de Iraanse bevolking. “
Het Walking Football is voor mij: ‘Woensdagochtend is voor mij een bijzondere dag. Bram noemde deze dag het hoogtepunt, dat is het voor mij ook. Dinsdagavond staat mijn sporttas met voetbalschoenen, handdoek en shampoo al klaar voor het voetbal. Af en toe is het door werkzaamheden niet mogelijk om woensdag naar het voetbalveld te gaan. Op die dag ben ik chagrijnig en heb ik geen zin om iets anders te doen. Sportieve contacten, samenzijn en samen balletje trappen geeft behalve gezondheid ook een enorme psychische ontlading. Na het voetbal voel ik me heel goed en blij, vooral als ik goed in het veld geweest ben...”
Wat waren voor jou de drie beste spelers waar je mee gespeeld hebt en waarom: ‘Het is heel erg moeilijk om tussen onze spelers drie te kiezen. “
Wat zijn naast het Walking Football jouw verdere hobby’s: ‘Tuinieren, wandelen in de natuur, filosoferen, lezen, en zeker politieke en maatschappelijke activiteiten.”
Had je vroeger een idool en zo ja, wie was dat: ‘In de voetbalwereld waren Cruyff en Pele mijn idolen. Op mijn jongenskamer in Iran hing een poster van Cruyff aan de muur. In de politieke wereld waren Mandela, Ghandi  en Che Guevara mijn idolen.”
De Nederlandse regering heeft de problematiek rond het coronavirus wel/niet goed aangepakt: ‘Ondanks gebrek aan informatie rondom corona wereldwijd, heeft Nederland met aangepaste maatregelen de situatie bijna onder controle gekregen. “
In 2018 ben je met een aantal teamgenoten van SV Bedum Oldstars naar Iran geweest. Zou deze uitwisseling in de toekomst wel/niet nog een keer kunnen plaatsvinden:  ‘In principe hebben wij de helft van het uitwisselingsproject van Walking Football met succes uitgevoerd. Ik zal me voldaan voelen als we ons project helemaal kunnen afmaken. Zodra de situatie genormaliseerd is, kom ik zeker in actie om de Iraanse voelbalvrienden naar hier te kunnen halen.”
Cruyff, Maradonna of Messi. Wie en waarom is in jouw ogen de beste: ‘Misschien zijn Maradona en Messi qua techniek beter dan Cruyff. Maar Cruyff heeft zijn voetbalvisie bijzonder goed geformuleerd en er een soort manifest van gemaakt. Zelf zag ik de voetbalregels van Cruyff op de muur van de Togtemaar school in Bedum staan en misschien staan ze ook nog op honderden andere scholen. Hij heeft iets bijzonder na zijn dood achtergelaten.”
Welke voetballer is in Iran voor de jeugd op dit moment het voorbeeld en waarom: ‘De voetballers met internationale ervaringen zijn bij de jeugd in Iran populair. De reden daarvan is, dat jongeren in Iran veel behoefte hebben om een manier te vinden om hun contacten met Europa te verbeteren. Als Iraanse voetballers in Europese clubs spelen, worden zij door de Iraanse jeugd bewonderd. Saman Qoddoes en Alireza Jahanbakhsh zijn daardoor twee van de populairste spelers.
Als Walking Footballers willen wij nog graag onze partijtjes winnen. Snap jij dat de KNVB wil dat dit bij vooral de jeugd niet meer belangrijk is: ‘Dat begrijp ik helemaal niet. Eerlijkgezegd geeft de prestatie in Walking Football heel veel energie aan mij. Hoe kunnen wij verwachten dat dit voor jongeren niet belangrijk moet zijn.”
Wat vind jij persoonlijk het vervelendste aan alles rond het coronavirus: ‘Persoonlijk vind ik het  allerergst als ik eraan denk dat mijn 92 jarige vader in Iran op zijn sterfbed zou liggen en ik helemaal niets kan doen; geen vliegreis mogelijk, dan voel ik me machteloos. Ik hoop dat de situatie snel zal verbeteren en contacten weer mogelijk gemaakt worden.”
Wat wil je verder nog in deze rubriek kwijt: ‘Wij hebben nu meer dan vijf jaar als Walking Footballvrienden contacten met elkaar. Maar we hadden vaak geen tijd om meer over elkaar te weten te komen. Gelukkig krijgen wij door deze interviews meer kans om nog dichter bij elkaar te komen. Top Johan, wat je aan het doen ben! Ook wil ik hier graag echt mijn dankbaarheid betonen aan onze Nanno. Ik kan me Walking Football zonder het harde geluid van Nanno niet voorstellen... En ook aan Jan Woudenberg, die het Walking Football in Bedum heeft opgezet, en vanaf het begin tot nu toe alle activiteiten rondom ons voetbal mogelijk heeft gemaakt.”