Jan van Woudenberg: ,,Bij Walking Football moet het plezier voorop staan.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Op 3 december 2014 vond in Bedum de eerste training van het Walking Football plaats waar de nu 72-jarige Jan van Woudenberg toen de initiatiefnemer van was. Bijna vijf jaar later zijn er zesendertig mannen en twaalf vrouwen die wekelijks het nodige plezier aan deze uit Engeland overgewaaide tak van de voetbalsport beleven.
                    jan
Bron Ommelander Courant Foto Herman Spier 
Jan van Woudenberg kwam met het Walking Football in aanraking toen hij eind 2013 een voetbalwedstrijd van zijn kleinzoon bezocht. Daar raakte hij in gesprek met Jaap Spanjer die vertelde dat hij voor de FC Groningen Oldstars voetbalde. Dat was het uit Engeland overgewaaide Walking Football en wat stond voor voetballen voor zestigplussers. ,,Door de enthousiaste verhalen van Jaap ben ik toen een keer gaan kijken en ik was direct enthousiast genoeg om mij bij de FC Groningen Oldstars aan te melden. Maar al snel merkte ik dat het spelen volgens de regels van het Walking Football, waarbij je niet mocht rennen maar meer moest snelwandelen, mij steeds weer een blessure opleverde. Iets wat ik uit mijn sportieve leven niet kende omdat ik tijdens mijn loopbaan bij de politie veel, en zonder blessureleed, had kunnen sporten. Ik ben in totaal tweeënveertig jaar binnen het politiekorps werkzaam geweest waarbij ik niet alleen voor het Noordelijk politieteam voetbalde maar ook volleybalde. En daarnaast deed ik aan boksen en was toen ook het hardlopen een hobby van mij,” vertelt de Bedumer die zich geregeld afvraagt wat de huidige generatie politieagenten nog aan sport doet. ,,Wanneer ik beelden van evenementen of acties voorbij zie komen waar politieagenten bij betrokken zijn dan zie ik heel vaak agenten met overgewicht. Ik moet zeggen dat ik dat richting de uitstraling van het politiekorps geen goede zaak vind. Aan de andere kant is dat niet vreemd wanneer je weet dat de agenten binnen diensttijd maar weinig meer aan sport mogen doen,” aldus Van Woudenberg die zelf ruim zestig jaar geleden als voetballer begon. ,,Toen ik elf jaar was werd ik in Groningen lid van Lycurgus waar ik na de pupillen in de B1 mocht spelen. Na drie jaar stroomde ik door na de A1 maar ondertussen was ik ook al aan een opleiding tot politieagent begonnen. Dat zorgde dat ik nooit echt in het eerste elftal van Lycurgus heb gevoetbald en wat ook niet gebeurde toen ik hier in Bedum voor CVVB ging voetballen. Ik kon door mijn onregelmatige diensten niet altijd trainen en vandaar dat ik er voor koos om in het tweede elftal of nog lager te gaan voetballen. Zo hadden we bij CVVB op een gegeven moment een vierde elftal waarvan acht spelers bij de politie werkzaam waren. Waar ik bij Lycurgus ooit als rechtsbuiten begon ging ik bij CVVB steeds een stapje terug om uiteindelijk als centrale verdediger mijn carrière te beëindigen. Hoewel de oud-politieman na zijn actieve periode als voetballer een fervent hardloper en volleyballer bleef was hij in 2013 toch blij dat hij weer met zijn favoriete sport in aanraking kwam. ,,Alle andere sporten die ik heb beoefend gaven mij absoluut het nodige plezier maar voetballen bleef voor mij toch op nummer één staan. Ik baalde dan ook oprecht dat ik bij de FC Groningen Oldstars lid was geworden al vrij snel geblesseerd raakte. Maar steeds terugkerend blessureleed zorgde echter wel dat ik mij er in ging verdiepen hoe het toch kwam dat ik steeds weer geblesseerd raakte. Eerst denk je dat het komt omdat je op latere leeftijd weer bent gaan voetballen maar dat was het niet. Doordat ik in contact kwam met een paar fysiotherapeuten met kennis van zaken bleek dat het geforceerd wandelen bij het Walking Football de oorzaak van mijn blessureleed was. Ondertussen was men in 2014 ook Sauwerd bezig met het oprichten van een Walking Football-team. Daar werd ik ook voor uitgenodigd. Hoewel ik toen weer geblesseerd was ben ik wel naar Sauwerd gegaan waar ik de animo voor het Walking Football niet echt groot te noemen was. Ik besloot toen om in Bedum eens te gaan polsen of daar misschien animo was voor het Walking Football. Eind 2014 zijn we toen met een groep van veertien zestigplussers, waar we Nanno Kranenborg als trainer voor hadden gecontacteerd, begonnen en waar de groep nu bijna vijf jaar later bestaat uit 36 mannen waar iedere woensdagmorgen zeker rond de achtentwintig van aanwezig zijn. Daarnaast zijn we in het voorjaar van 2017 gestart met het Walking Football voor vrouwen waar iedere donderdagmiddag twaalf vijftigplussers voor naar de training komen. In december 2014 begon men echter ook in Bedum met het Walking Football volgens de regels die vanuit de KNVB en de Ouderenbond waren aangegeven maar waar, zo vertelt Jan van Woudenberg, op een gegeven moment verandering in kwam. ,,Er waren spelers die het voetballen op deze wijze niet leuk vonden omdat ze niet mochten doen wat ze lichamelijk nog wel konden. Er waren voldoende oud-voetballers die zich nog prima konden verplaatsen maar ook zij kregen door het onnatuurlijk bewegen last van blessures waar ze in hun actieve periode nooit hinder van hadden gehad. Dat zorgde er op een gegeven moment voor dat we in gezamenlijk overleg besloten om de ‘spelregels’ wat aan te passen door het versneld voortbewegen zonder bal toe te staan. Ik noem dat bewust versneld voortbewegen want op onze leeftijd mag je dat geen sprinten meer noemen.” Maar het aanpassen van de regels door de Bedumers zorgde voor de nodige commotie binnen het wereldje van de Walking Footballers gaat Van Woudenberg verder. ,,Namens de SV Bedum ben ik op diverse bijeenkomsten geweest. Maar steeds weer kwam naar voren dat men de 80-jarige oud-voetballers weer aan het sporten wilde hebben. Dat is een prachtige gedachte maar op die leeftijd zijn er niet veel meer die nog actief zijn. Maar de categorie die men binnen de KNVB en Ouderenbond vergeet zijn de zestigplussers die net zijn gestopt met werken en waar er zijn die nog zoekende zijn hoe ze hun vrije tijd in gaan vullen. Dat is een groep waar men juist meer op in moet zetten en niet op tachtigers die toch niet meer komen. Maar je hoort en leest steeds meer dat het Walking Football wel leuk is maar men zijn ei er onvoldoende in kwijt kan. Zo las ik op een website van een vereniging een reactie van iemand die voor de tweede keer mee had getraind. Hij vond het een prima positie-spelvorm maar kon er onvoldoende zijn energie in kwijt. Die persoon tenniste nog en deed ook nog aan hardlopen. Wij hebben er ook spelers bij die naast het voetballen nog aan hardlopen en tennissen doen en ik weet zeker dat wanneer wij in Bedum volgens de, in mijn ogen, stugge regels van de KNVB waren blijven voetballen zij hun voetbalschoenen niet meer hadden aangetrokken. Er zijn binnen de SV Bedum Oldstars spelers die daardoor nooit aan een toernooi willen meedoen en dat is jammer. Maar begrijpen doe ik het wel. Want bij het Walking Football is de P van plezier de belangrijkste factor maar wanneer je belemmerd wordt in wat je nog wel kan maar door een stugge regelgeving niet meer mag is het plezier snel verdwenen.”