SV Bedum Oldstars in Iran: Afscheid nemen en vertrek.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Door de vertraagde binnenkomst van het nieuws uit Iran zette ik het verslag van de mannen rechtstreeks online. Maar eenmaal terug in Nederland ging het sneller want vandaag, een dag na terugkomst, was daar het slotverhaal van Bram,



image 2018 08 27
Maandagmorgen om 08.30 uur genoten wij ons laatste ontbijt in het hotel in Mashhad. Om 09.30 werden we namelijk verwacht op de afscheidsbijeenkomst met de Ghoochanse vereniging op een plek elders in de stad. Eerst dronken wij in een kleine setting een kop thee met een aantal mensen. Hierna gingen wij naar de bovenzaal waar het officiële afscheid zou plaatsvinden. Mijnheer Djabani ( de vader van Massoud) opende met een gloedvolle toespraak welke regelmatig werd onderbroken door applaus en een lach en een vertaling van Jabbar.

Afscheidsbijeenkomst

Hierna kregen twee dames het woord. Zij spraken over o.a. hulp aan kinderen, in het bijzonder op het gebied van onderwijs en de gelegenheid om hen boeken te laten lezen, denk aan een soort bibliobus die de kleine dorpen aan doet om boeken uit te lenen. Kortom het doel is kinderen te laten studeren. Is een heel belangrijk item van de Ghoochanse vereniging . Daarna gaf iemand uitleg over de samenstelling van de vereniging en het doel van de ondersteuning, n.l. waar mogelijk middels o.a. financiële ondersteuning mensen die het niet zo breed hebben te helpen, ook op het gebied van te maken kosten bij ziekte. Verder werd op enig moment nog het Grunnings volkslied door ons gezongen, aan het applaus te horen viel dit goed in de smaak. Ook Massoud hield nog een toespraak, (man, wat kan die man praten). Bert kwam nog even aan het woord, hij kwam nog even terug op ons bezoek aan het evenement waar de Iraanse dichter en schrijver Ferdowsi centraal stond. Hiermee heb ik alle toespraken wel genoemd. Om ongeveer 12.00 was het dan zover: van onze gastheren ontvingen wij allemaal een fraai trainingspak met op de rug teksten in Iraans en Nederlands. Hierna was het de hoogste tijd voor een muzikaal intermezzo, waarbij diverse mannen de dansvloer opgingen en in het bijzonder onze sterren Peter en Jabbar. Met een film van de samenvatting van onze activiteiten werd de officiële bijeenkomst afgesloten. Wij gingen even buiten was frisse lucht halen want de zaal werd omgeturnd tot eetzaal, even later konden wij genieten van een voortreffelijk diner. Na afloop hiervan werden handen geschud en werd afscheid genomen van de Ghoochanse vrienden.

Terugreis

Om 14.00 uur gingen wij terug naar ons hotel, de koffers werden gepakt, gerust en sommigen maakten nog een wandeling door een nabij gelegen winkelstraat. Onze allerlaatste maaltijd, soep, frites en stukjes kip, genoten wij om 20.30 uur in het restaurant van ons hotel,  Massoud was bij deze gelegenheid omringd door neven en nichten die voor een laatste bezoek aan hem langs waren gekomen. Om 21.45 uur naar de kamers en een laatste controle of alles in de koffer of rugtas zat/paste. Om 23.00 uur was het zover, wij werden afgehaald en naar het vliegveld van Mashhad gebracht. Voordat wij achter de douane verdwenen werd nogmaals afscheid genomen van een aantal gastheren en gastdames die ons tot op het vliegveld vergezelden. Het was nu wachten tot 02.35 uur, plaatselijke tijd, het moment dat wij het Iraans grondgebied verlieten en door Turkish Airlines naar Istanbul werden gevlogen. Onderweg genoten wij nog een warme maaltijd in het vliegtuig. Aankomst in Istanbul, plaatselijke tijd 05.30 uur. Hierna wachten tot 08.20 uur, waarna de laatste vlucht Istanbul-Bremen volgde, waar wij om 10.45 uur aankwamen. Jan, Peter en Bram hielden de auto' s uit de stalling waarna de thuisreis via de Autobahn kon beginnen en er een einde aan de onvergetelijke trip was gekomen.

Samenvatting

Tenslotte wil ik nog een kleine samenvatting over onze groep geven. Wij waren een hechte groep, wij konden het goed met elkaar vinden, je bent toch maar even 13 dagen met elkaar op pad. Jammer dat Peter Terpstra op het laatste moment wegens ziekte van zijn vrouw moest afhaken. Ook wil ik Tonnie nog even noemen, ik ben alle dagen kamergenoot van hem geweest, wat heeft hij van deze trip genoten! Klasse Tonnie. Bert kon je er ook goed bij hebben met zijn Drentse humor, Martin was onze man van de toespraken, ik weet het niet zeker, 10 zullen het vast zijn geweest. Samen met Wim en Peter hield ik het dagboek bij, terwijl Peter steeds werd geroepen i.v.m. vragen over telefoon en internet. Jabbar was onze danser, vertaler/ praatpaal van Massoud en financiële man, hij liep soms met miljoenen op zak, niet euro's maar tomans (Iraanse munt). Jan was uiteraard onze Walking Football man, wat moest hij veel vergaderen met de Iraniërs en uitleg geven over de spelregels. Hij deed het op een rustige manier en het kwam allemaal voor elkaar. Goed gedaan Jan. Verder bedanken wij Johan Staal, hij plaatste ons dagboek en foto' s op een voortreffelijke manier online. Johan bedankt.

Massoud

Ja, en dan....Massoud!  Eigenlijk kan ik er geen woorden voor vinden, wat heeft hij met ongelooflijk veel passie en wilskracht deze reis op poten gezet en met een enorme bezieling de leiding van onze trip in Iran gehad. Niets was hem teveel, organiseren, vertalen, of werd er weer eens wat veranderd in de planning. Hij beet zich er in vast en het kwam weer goed. Massoud geweldig gedaan!