SV Bedum Oldstars in Iran: Een tegenvallend resultaat

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Door de vertraagde binnenkomst van het nieuws uit Iran zet  ik het verslag van de mannen rechtstreeks online en daarnaast  komen de foto’s in de loop de dag  als een extra item op Puurvoetbalonline. Dit omdat de foto’s verkleinen en plaatsen nu eenmaal meer tijd kost en wat ik in maar beperkte mate heb. Dus vandaar hier het bijna liveverslag van in dit geval Bram Bakker over de belevenissen op de donderdag.
Vandaag kan gerangschikt worden in de rij van hoogtepunten van onze trip. Op het programma het hoogtepunt waarvoor wij naar Iran zijn afgereisd, nl. onze missie Walking Football promoten.
Laten wij de dag bij het begin beginnen.
PowerPoint
Na ons ontbijt om ongeveer 08.15 uur hebben wij nog even omgelummeld, want wij waren in afwachting van de PowerPoint presentatie die ons om plm. 10.30 uur door Massoud werd voorgeschoteld. Even voor de presentatie druppelden de Iraanse vrienden binnen en kon Massoud beginnen. Wat heeft hij gepresenteerd? Eerst gaf hij voor de Iraniërs een beeld van hoe ons land er uit ziet met o.a. inwonersaantal en een inzicht in onze Staten Generaal. Wat volgde was een blik op Bedum met o.a. een zijsprong naar onze aardbevingsproblematiek, een interview met de Iraanse voetbaltopper Alireza Jahanbakhsh en specifieke plaatjes over Bedum enz. Verder een interview met onze burgermoeder Erica van Lente en Arjen Robben. Ook vertelde hij iets over de Afsluitdijk. Dit waren wel de hoofdpunten. Na afloop trokken wij ons terug en hadden de Iraniërs weer een overleg met Massoud.
Wandeling
Hierna ben ik zelf nog een klein eindje gelopen door wat straatjes in de buurt van ons hotel, je moet het zelf zien, maar wat een bijzondere wereld, een paar straathonden liggen loom in de warme zon, plm. 35 graden, Twee kleine kinderen op fietsjes begeleiden een stuk of 25 schapen door de straat, om op een gegeven moment achter een zware ijzeren deur te verdwijnen. Een oude vrouw is aan het roeren in een grote pan op het vuur met iets van tomaten om, dit volgens Jabbar, te wecken en op te slaan in de kelder. En een paar oude mannen met verweerde gezichten zitten gehurkt tegen de muur een praatje te maken en een sigaretje te roken. In de verte hoorde ik het geluid van een imam uit een moskee. Heel bijzonder en mooi dat eens te hebben gezien, op een bepaalde manier gaat er veel rust van uit.
Na onze warme maaltijd gingen wij nog even rusten als voorbereiding op het hoogtepunt van deze reis, n.l. het voetballen tegen onze vrienden uit Ghoochan.
medal
De ‘Match’
Om plm. 15.30 uur stond onze bus voor en gingen wij bepakt met onze voetbalplunje richting het  z.g. Bergstadion, er stond een aankondiging dat het een toeschouwerscapaciteit had van 5000 plaatsen. Wij zagen van ver al mensen lopend naar het stadion gaan en er stonden al veel auto's. Er was regionaal n.l. veel aandacht aan geschonken en dat was te zien. De hoofdtribune zat al redelijk vol met honderden kinderen en, net als afgelopen zondag bij binnenkomst in Ghoochan werden wij weer als topvoetballers op onze oude dag benaderd. Ik moest, net als mijn maten, handtekeningen geven op armen, papiertjes en zelfs voetbalschoenen. Martin, onze president, werd geïnterviewd door de Iraanse TV, met Massoud als tolk. Op een gegeven moment moesten wij ons met behulp van onze vrienden losmaken uit de kinderschaar om ons voor te breiden en te gaan omkleden voor de match. Ik wil niet te hoog schatten, maar ik denk dat er wel enkele kleine 800 mensen op de tribune zaten. Een geweldige sfeer, heel bijzonder was dat er ook veel meisjes en jonge vrouwen waren. 
Toen was het zover, de spelers gingen in rij het veld op, voor ons waren er 2 jongens die de sv Bedum vlag, voorzien van onze namen, droegen. Wij stonden in het gelid met onze tegenstanders om, zowel het Iraanse volkslied en het Wilhelmus aan te horen! Het was gewoon ontroerend. Ook werden, zo goed en kwaad het ging, onze namen omgeroepen, wij een stap naar voren om een applaus in ontvangst te nemen.
Dan de wedstrijd, ik ben niet ontevreden, na bijna negen dagen reizen, veel eten, GEEN alcohol en niet te veel rust, werd er leuk gespeeld. Met de rust was het nog 0-0, door een klein foutje in onze defensie hebben wij de pot verloren met 0-1. Maar niet getreurd, wij hebben veel plezier gehad!
Na de match kregen alle kinderen een medaille, welke wij hen moesten uitreiken en daarna begon het handtekeningen geven opnieuw en heel veel foto momenten, ik weet wel niet hoe vaak wij deze keer al op de foto zijn gekomen
vuur
.
Vuurwerk en worstelen
Als slotstuk werd er nog een leuk vuurwerk afgestoken waarna deze hele mooie middag ten einde was en wij terug gingen naar ons hotel. Inmiddels ging de zon onder en een rode lucht achterlatend.  Om 20.30 uur hebben wij in het hotel nog een salademaaltijd genoten. 
Voor de liefhebbers stond het busje om 21.00 uur weer voor om naar Ghoochan te gaan en een demonstratie van worstelen te zien, 6 man zijn gegaan, Wim, Tonny en ik bleven in het hotel achter. Kon ik mooi even een verslag maken. Verslag van het worstelen heb ik niet, tenzij er hele bijzondere verhalen over te vertellen zijn, dan horen jullie hierover anders laten wij het, wat deze dag betreft, hierbij.