Walfridus van der Werf verrast door stoppen Bedum

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Walfridus van der Werf neemt met pijn in het hart afscheid van het zondagvoetbal in Bedum.

Voor de nu 70-jarige Walfridus van der Werf kwam het bericht dat het zondagvoetbal in Bedum ter ziele zou gaan als een donderklap bij een heldere hemel. Want vanaf 1968 tot aan heden was de geboren en getogen Bedumer als vrijwilliger bij eerst de vv Bedum en later de zondagtak van SV Bedum betrokken.
image 2018 08 10
 Bron: Ommelander Courant Foto Herman Spier Bedum.

,,Toen ik het nieuws in het dorp hoorde dacht ik eerst dat het een grap was. Voor aanvang van het seizoen 2016-2017 was de situatie namelijk veel penibeler. Toen had ik dit nieuws eerder verwacht. Maar een paar dagen later werd ik vervolgens gebeld door Martin Broekmans en de voorzitter vertelde toen inderdaad dat de spelersgroep geen toekomst meer zag om als prestatieteam binnen SV Bedum verder te gaan. Ik moet eerlijk bekennen dat dit telefoontje mij aan de ene kant heel erg goed deed maar aan de andere kant ook voor de nodige pijn zorgde. Want ik ben nu eenmaal een echte zondagvoetbalman en waar nu toch wel heel erg abrupt een einde aan is gekomen.” Wanneer de Bedumer de laatste woorden uitspreekt is duidelijk zichtbaar dat hij het moeilijk heeft met het afscheid van de nu zondagtak van SV Bedum. ,, Wanneer het in mijn macht lag om het zondagvoetbal in Bedum te redden dan zou ik het direct doen. Maar helaas heb ik die kwaliteiten en netwerk niet om dat te realiseren. “ Maar gelukkig komt al snel komt de lach terug op het gezicht van Walfridus van der Werf wanneer hij vertelt over de mooie tijden die hij in al die jaren heeft meegemaakt bij vooral de vv Bedum. ,, Ik heb de tijden nog meegemaakt dat we in de tweede klasse speelden en in Nieuw Buinen voor 900 toeschouwers speelden. Nee, dat was niet als speler want zelf heb ik nooit hoger gevoetbald dan in het derde elftal van Bedum. Ik was zeker geen grootse voetballer en daarom ben ik ook nooit teamleider geworden. Als teamleider moet je ook verstand van het spelletje hebben en ik vond dat ik dat onvoldoende had om die taak te vervullen, aldus een eerlijke Walfridus van der Werf die vervolgens nog even teruggaat naar de glorietijd van de ‘Blauwen’. ,, In 1984 promoveerden we, onder trainer Jan Dob, naar de tweede klasse. In die periode deed Bedum zelfs twee keer mee in de strijd om het kampioenschap. Tot twee keer toe konden we via een beslissingswedstrijd promoveren naar de eerste klasse. De eerste keer was in het seizoen 85/86 onder leiding van trainer Jan Bats. We eindigden toen gelijk met Velocitas en verloren op neutraal terrein in Haren met 1-2 van datzelfde Velocitas. De tweede beslissingswedstrijd was in het seizoen 89/90. Oud-speler Eddie Buisman was toen trainer en onder zijn leiding behaalde Bedum een derde plaats in de competitie. Bedum won de eerste periode en Be Quick ging met de 2e en 3e periode aan de haal. Een beslissingswedstrijd tegen VV Neptunia in Ten Boer moest vervolgens uitmaken wie er promoveerde naar de eerste klasse. Na een gelijk opgaand duel trok Bedum uiteindelijk met 0-1 aan het kortste eind zodat we ons nooit eerste klasser hebben mogen noemen.” Na deze toch wel succesvolle periode, wat door Van der Werf als de meest succesvolle uit de historie van de vv Bedum wordt gezien, volgde een mindere periode van de blauwhemden. ,,In de glorietijd van Bedum hadden we zelfs een supportersvereniging. Die bestond uit ongeveer 75 leden en organiseerde tijdens de thuiswedstrijden ludieke verlotingen. Zo konden de toeschouwers raden hoe zwaar een krentenbrood was of hoeveel meter aan touw er om een rollade zat. Maar toen de resultaten minder werden ging het ook bergafwaarts met de supportersvereniging, verteld de Bedumer die ruim vijftig jaar als tuinman werkzaam was. ,,Ik ben begonnen bij mijn broer. Daar heb ik vijftien jaar voor gewerkt. Vervolgens een vijftal jaren voor een woningbouwvereniging in Groningen en de laatste dertig jaar voor de gemeente Bedum.” Als zijn werkzaamheden als tuinman ter sprake komen dan volgt bij automatisch de vraag hoe een ervaren tuinman tegen kunstgras aankijkt. ,,Voor SV Bedum is het een uitkomst. Doordat er nu meer gebruik gemaakt kan worden van het kunstgrasveld worden de andere velden, en zeker het trainingsveld, meer gespaard dan voorheen gebeurde, verteld de man die dertig jaar geleden de taak van materiaalman binnen de eerste selectie voor zijn rekening nam en die taak tot aan juni van dit jaar heeft vervuld. ,,Ik heb al gezegd dat teamleider niet iets voor mij was maar het zorgen dat alles voor de trainers en spelers klaar lag was wel mijn ding. Ik kon met alle trainers prima overweg en ook met spelers had ik nooit problemen. Er waren er wel soms bij die last hadden van de ‘ziekte van Koning’. Dan waren ze op zondagmiddag niet vooruit te branden omdat het op zaterdagavond in toen nog Fame of in de kroeg te gezellig was geweest. Nu lachen we erom maar toen dachten we er wel eens anders over, vertelt Walfridus van der Werf die de teloorgang van het zondagvoetbal duidelijk wijt aan het stapgedrag van de huidige generatie voetballers. ,,Dat het voetballen op zondag hier in Bedum ophoudt te bestaan komt absoluut niet door de fusie zoals er wel beweerd wordt. Dat noem ik klinkklare onzin. De waren reden is het tegenwoordige stapgedrag. De jeugd gaat tegenwoordig veel later op stap dan wij vroeger deden. En daardoor willen ze niet meer op zondagmiddag voetballen, vertelt de man die in de laatste vijfentwintig jaar drie keer een wedstrijd van de Bedumers heeft gemist. ,, Mijn vrouw wist niet beter dan dat mijn zondagmiddag voor Bedum was. Ik was namelijk niet alleen bij thuiswedstrijden maar ook bij de uitduels aanwezig en waarbij ik bij de thuiswedstrijden ook de kaartjesverkoop deed. Dus wat dat betreft mag je wel zeggen dat ik voor de besteding van de zondagmiddag wel even in beetje in een zwart gat val, vertelt de op en top vrijwilliger bij wie, als hij de laatste woorden uitspreekt, weer de emoties tevoorschijn komen. Iets wat volstrekt logisch is want de opa van kleine Sophie, dat is het grootste geschenk wat ons is overkomen, heeft ruim veertig jaar onderdeel uitgemaakt van iets wat niet meer zal terugkeren. ,,Het zondagvoetbal in Bedum komt niet meer terug. Misschien nog een keer zoals nu in Winsum gebeurt als een recreantenteam op de zondagmorgen maar niet meer als een team in de standaardklasse. Daar hoef je niet voor te hebben gestudeerd om je dat te realiseren. Maar toch ik blijf het zeggen het is echt dood en doodzonde dat het zondagvoetbal nu ook uit Bedum verdwijnt. In veel plaatsen, zoals Appingedam, Delfzijl, Uithuizen en Winsum, gebeurde dat al eerder maar wat had ik graag gezien dat het hier in Bedum anders was gelopen. Maar het is niet anders en daarom ga ik mij nu wat meer op FC Groningen richten. Daar ging ik eerder nooit op zondag heen omdat het zondagvoetbal Bedum altijd bij mij op de eerste plaats kwam. En ik herhaal het nogmaals, daar neem ik met pijn in het hart afscheid van.”