Nick Rijzinga en Mattheus Nubé verknocht aan de Eenrumer Toren

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Nick Rijzinga en Mattheus Nubé maakten op 17e jarige leeftijd hun debuut in het eerste elftal van de v.v. Eenrum. Nu tien jaar later maken ze nog steeds deel uit van de eerste selectie van de Eenrumers hoewel beide spelers al een groot aantal jaren in de stad Groningen woonachtig zijn.


image 2018 06 28 2
 Bron Ommelander Courant Foto Ronnie Afman Baflo

De nu 27-jarige Nick Rijzinga heeft in de beginperiode dat hij in Groningen woonde weleens overwogen om daar ook te gaan voetballen bekend hij eerlijk aan het begin van het interview. ,,Ik woon nu ongeveer acht jaar in Groningen en in het begin moest ik alles met het openbaar vervoer doen. Dan was je bijvoorbeeld best lang onderweg voor een training en dan dacht je weleens van, ik zoek het dichterbij huis. Maar wanneer je dan op de zondag in Eenrum kwam dan was je dat gevoel snel weer kwijt. Want het mooie van een dorpsclub is de betrokkenheid van de supporters. Wanneer we met Eenrum in de stad Groningen spelen zie je bijna nooit een supporter van de thuisclub maar zijn het onze supporters die je langs de lijn ziet staan.” Waar zijn teamgenoot het in het verleden dus weleens heeft overwogen om een club in zijn huidige woonplaats te zoeken is dat voor de eveneens 27-jarige Mattheus Nubé nooit een thema geweest. ,,Ik snap Nick wel hoor want ook ik moet alles met het openbaar vervoer doen. En dat kost ons iedere maand de nodige euro’s. Maar dat heb ik er graag voor over omdat ik de warmte wat de voetbalvereniging Eenrum mij geeft niet graag zou willen missen. Ik weet zeker dat ik dat bij een vereniging in de stad nooit zou vinden,” aldus Mattheus Nubé die, als hij die laatste woorden uitspreekt, lachend aangevuld wordt door zijn teamgenoot met de opmerking. ,, Daar horen vast niet de kritieken van onze harde kern van supporters bij Mattheus.” Wanneer beide uitgelachen zijn gaat de ondertussen vijf jaar in Groningen woonachtige Mattheus Nubé even serieus in op deze opmerking. ,,Toen ik tien jaar geleden net in het eerste elftal kwam kon ik maar moeilijk met kritiek omgaan. Maar door de jaren ben ik daar toch wel harder in geworden en raakt het mij niet echt meer. Ik weet wat ik er allemaal voor doe om op de zondag zo goed mogelijk te kunnen presteren. Ik train twee keer per week en daarnaast bezoek ik twee keer per week de sportschool. Dat gevoegd bij het reizen naar Eenrum voor trainingen, wedstrijden en mijn werk bij Athleteshop, daar ben ik vooral verantwoordelijk voor het aannemen van nieuwe medewerkers, zorgt ervoor dat ik mij niet hoef te vervelen.” Dat laatste geldt ook voor Nick Rijzinga die naast zijn baan als receptionist bij Lentis een studie commerciële economie volgt. ,,Doordat we met ingang van het komend seizoen weer op dinsdag en donderdag gaan trainen mis ik de dinsdagtraining omdat ik dan naar school moet. Ik baal ik er wel een beetje van dat ik geen twee keer kan trainen. Want gezien onze selectie zal de concurrentie voor een basisplaats ook in het nieuwe seizoen groot zijn. Zo is David Albert Villalta overgekomen van VV Winsum omdat hij, zo heb ik begrepen, graag op zondag wilde voetballen omdat hij in de zaal ook voor het eerste team van Futsal Winsum speelt. En verder zijn er ook een paar, dat ondertussen hun debuut in het eerste elftal hebben gemaakt. Dus wat dat betreft heeft onze trainer straks keuze genoeg,” aldus Nick Rijzinga die evenals zijn teamgenoot overigens geen voorstander is van een roulatiesysteem. ,,Dat hadden we vorig seizoen wel en dat was best weleens frustrerend. Dan had je bijvoorbeeld twee duels in de basis gestaan en wist je bijna zeker dat het jouw beurt was om wissel te staan. Wanneer je dan in de bus naar Eenrum zat was dat niet altijd een fijn gevoel.” Dat laatste wordt bevestigd door Mattheus Nubé. ,,Dat gevoel van Nick herken ik wel. Dat had ik ook weleens dat ik dacht van, waar doe ik het voor. Maar wanneer ik vanuit de bus de Eenrumer toren weer in beeld zag komen was ik dat gevoel direct weer kwijt. Wat dat betreft heeft de Eenrumer toren wel iets magisch, zegt de kleine middenvelder van Eenrum die vreemd genoeg bijna nooit scoort. ,,Ik heb in mijn tien seizoenen als speler van het eerste elftal nog maar vijf keer in de competitie gescoord. En dan te bedenken dat ik in de jeugd als spits ben begonnen en toen aan de lopende band doelpunten maakte.” Waar Mattheus Nubé vijf competitietreffers achter zijn naam heeft staan zijn dat er voor Nick beduidend meer. De voetballer, die echt op alle plaatsen in het elftal te gebruiken is, scoorde namelijk in totaal 62 keer voor de hoofdmacht van de roodbaadjes en waarvan 15 in het kampioensjaar dat nog maar een paar weken achter ons ligt. Als beide voetballers terugdenken aan het seizoen 2017-2018 dan overheerst vooral de trots dat het gelukt is om in het jaar dat Eenrum zijn 100- jarig jubileum vierde het kampioenschap in de wacht te slepen. , Ik denk wel dat we, gezien het verschil van uiteindelijk twaalf punten, absoluut de terechte kampioen zijn, steekt Mattheus van wal. ,,Natuurlijk hebben we een paar keer geluk gehad met zeges die pas in de slotfase tot stand kwamen. Maar dat schijnt ook een beetje het geluk van een aanstaande kampioen te zijn.” Nadat beide zijn uitgelachen over die laatste opmerking voegt Nick daar nog aan toe dat hij in het uitduel tegen Amboina, die de Eenrumers tegen alle verhoudingen met 0-1 wonnen, zijn lelijkste goal ooit heeft gescoord. ,,We stonden in dat duel gigantisch onder druk en het wachten was eigenlijk op een doelpunt voor Amboina. Maar die goal bleef uit en ergens diep in de tweede helft mochten wij een vrije trap nemen. De vrije trap werd genomen door Siebrand Solinger die de bal helemaal verkeerd raakte. Via een verdediger van Amboina kwam de bal opeens voor mijn voeten terecht en even later was het 0-1. Dat was echt een zwaar onterechte zege maar wel een belangrijke. Want vervolgens verloor Amboina ook nog eens vijf punten tegen Yde de Punt en kon het kampioenschap ons eigenlijk niet meer ontgaan.” Een kampioenschap wat zowel Nick Rijzinga als Mattheus Nubé aan een iemand in het bijzonder heel erg gunden. ,,Zonder ook maar iemand te kort te willen doen, begint Mattheus Nubé op serieuze toon, wil ik toch Jannes de Vries noemen. Natuurlijk zijn er talloze mensen heel erg actief binnen de voetbalvereniging maar onze voorzitter spant wat mij betreft de kroon. Wanneer ik alleen al kijk hoeveel tijd hij alleen al in de festiviteiten rond het jubileum heeft gestoken verdiend dat veel respect en waardering en was het kampioenschap van het eerste elftal en de bekerwinst van de EKC-dames een mooie beloning .” Aan de woorden van zijn teamgenoot wil Nick Rijzinga nog graag iets aan toevoegen. ,,Onze voorzitter is ook iemand met een luisterend oor. We weten allemaal dat er overal wel een keer iets gebeurt wat opgelost moet worden en wat hij dan ook doet. En dat gevoegd bij het voetballen voor een mooie club met een trouwe aanhang, doet mij beseffen dat Eenrum voor altijd onze club zal blijven.” En aan die laatste opmerking heeft een instemmend knikkende Mattheus Nubé niets meer toe te voegen.