SV Bedum Oldstars: Een fraai T-shirt, postbodevoetbal bij Oranje en stoppen met zeuren

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Na twee weken van inactiviteit wat betreft het voetballen was het op woensdagmorgen weer raak. Want de enkelblessure was verdwenen en ook de Siberische Beer had ons land gelukkig weer verlaten.
je profielfoto
Het was nog wat rustig in de kantine van SV Bedum waar gastvrouw Dineke al druk was met koffie zetten en verdere acties die bij een kantinedienst horen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het daarom ook mooi vind dat onze trainer zijn welkomstwoord altijd begint met ‘welkom Dineke en niet met ons als eerste welkom te heten. Ere wie ere toekomt en wat Nanno prima aanvoelt. Dat is nog maar een ding wat onze trainer goed aanvoelt want ik kan het niet vaak genoeg zeg, ik vind zijn trainingen, behalve de eerste twintig minuten, fantastisch. Waarom de eerste twintig minuten niet zal men dan denken maar dat verhaal is simpel. Zo lang ik al op een voetbalveld rondloop heb ik al een ‘schurft hekel’ aan oefeningen zonder bal en dat zal ook nooit veranderen. Ik weet dat het erbij hoort om de spiertjes warm te maken maar dan nog. Voordat de training begon was daar eerst nog het moment van Geert Brands. Geert was, net als Wessel Hoekzema, jarig geweest en had vanuit de familie een bijzonder cadeau gekregen. Als ‘aanstichter’ van het cadeau was ik door Geert zijn zoon Luuk al op de hoogte gebracht. Want het verhaal van  ‘Geert de ijskrabber van Bedum’ was binnen de familie rondgegaan en wat er voor had  zorgd dat Geert een fraai T-shirt als cadeau aangeboden kreeg.
image 2018 03 08
Na het nodige gelach in kleedkamer 2 was het vervolgens tijd voor het omkleden en direct waren de eerste fanatieke korte broek dragers weer zichtbaar. Ik was nog niet zo ver want ik ben de bronchitis van een aantal weken nog niet vergeten. Waar ik nog in een stevige mist naar Bedum reed werd het weer gelukkig steeds mooier zodat de training van 7 maart onder prachtige omstandigheden werd afgewerkt. Nanno had zoals gezegd weer een prima training bedacht waarbij het conditionele aspect niet werd vergeten. Want een minuut arbeid met bal op tempo is prachtig maar voor zestigplussers best zwaar. Maar om eerlijk te zijn, dat is wel waar we naast het plezier wat we hebben voor naar de training komen. Voor een potje ‘figuurzagen zonder inspanning’ komt denk ik niemand naar het sportcomplex van SV Bedum.
Na de oefeningen zonder en met bal was er tenslotte het afsluitende mini-toernooi tussen geel-paars-groen en oranje. Een mini-toernooi waarin oranje speelde zoals het ‘grote’ Oranje de laatste jaren doet. Kort gezegd het sloeg helemaal nergens op wat wij als team lieten zien. Een team dat het ‘postbode-voetbal’ hoog in het vaandel heeft staan gaat nooit winnen en wat woensdagmorgen bewaarheidt werd. Niets klopte er binnen ons team maar wat iets is wat een keer kan gebeuren. Over één ding waren teamgenoot Wim Brondijk en ik het dan ook snel eens, slechter dan deze morgen zou het niet snel meer worden. Als excuus zouden we nog aan kunnen voeren dat de bril van Wessel, onze rots in de branding, stuk ging maar dat was pas in de derde partij dus dat is dus geen excuus. Nee, wat oranje betreft, ik denk niet dat bondscoach Ronald Koeman deze ‘oranjemannen’ gaat selecteren. Na de warme chocolademelk en mijn traditionele Mars ging het richting Ezinge waar er even tijd was voor mijn ‘scrol momentje’ op de sociale media. Ik was al aardig hersteld van de training maar opeens werd ik weer ‘doodmoe’. Het Walking Football schiet op steeds meer plaatsen als een paddenstoel uit de grond. Want naast Leek, waar men net begonnen is, zal het binnenkort ook in Delfzijl los gaan. Dat las ik namelijk op de sociale media en wat prima berichten zijn. Maar waar ik figuurlijk ‘doodmoe’ van wordt is dat gezeur dat er bij Walking Football niet gerend mag worden. De dikste onzin noem ik dat want ik durf te zeggen dat er bij alle Walking Football-trainingen gerend wordt. Iets wat helemaal niet erg is maar als het maar gebeurt zonder de bal aan de voet. Want niemand hoeft mij uit te leggen dat ik als 61-jarige onze nestor van 82 op snelheid wel voorbij kom. Dat is niet de bedoeling maar het zorgen dat je door een kort sprintje in een vrije positie komt is juist wel de bedoeling bij het voetballen. Iets wat we vroeger allemaal hebben geleert en we nu opeens niet meer mogen omdat er voor het Walking Football opeens een nieuw wiel moest worden uitgevonden. Daarom zou het  mooi zijn dat startende verenigingen een keer in Bedum  komen kijken om te zien wat het verschil is tussen natuurlijk en onnatuurlijk voetballen.