Sandra Komrij zet zich graag in voor anderen.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

In 1985 kwam de in Grijpskerk geboren Sandra Komrij in Eenrum wonen en werd daar werkzaam als kind en jongerenwerker. Daarnaast was ze een van de initiatiefnemers bij het opzetten van de jeugdsoos in haar woonplaats en is de tegenwoordig als docente aan het AOC Terra werkzaam zijnde Eenrumse al jarenlang als vrijwilligster aan de voetbalvereniging Eenrum verbonden.
image 2017 09 04

Bron: Ommelander Courant Foto: Herman Spier. 
Wanneer de nu 53-jarige Sandra Komrij haar activiteiten opnoemt komt ze tot de conclusie dat ze best een bezige bij genoemd mag worden. ,,Ik ben inderdaad iemand die graag bezig mag zijn. Daar haal ik namelijk mijn energie uit. Toen ik in 1985 in Eenrum kwam wonen was ik net klaar met mijn opleiding aan de PABO. Helaas was er in die periode maar weinig werk in het onderwijs. Gelukkig kon ik in Eenrum als kind en jongerenwerker aan de slag. Die werkzaamheden zorgden er vervolgens voor dat ik als vrijwilligste de jeugdsoos heb opgezet. Vanuit mijn werkzaamheden merkte ik duidelijk dat daar behoefte aan was. De jeugd wilde graag een eigen plek en ik voelde wat dat betreft met hun mee. Het als vrijwilliger actief zijn in de jeugdsoos heb ik altijd als heel erg leuk ervaren omdat het vrijwilligerswerk mij op het lijf geschreven is. Ik zie dat namelijk als mijn taak, het je ten dienste stellen van een ander. Het alleen maar aan jezelf denken is iets wat absoluut niet bij mij past.”

Een opmerking die volledig klopt wanneer de docente aan het AOC Terra opnoemt wat ze nog meer heeft gedaan of nog steeds doet. ,,Toen onze kinderen Mattheus en Ellen waren geboren en naar de peuterschool mochten werd ik gevraagd voor een bestuursfunctie bij de peuterschool waar ik uiteraard geen nee op heb gezegd. Vervolgens ging Mattheus een paar jaar later voetballen en werd ik leidster van zijn team. Dat heb ik drie seizoenen gedaan maar toen vond ik dat hij niet steeds zijn moeder in de kleedkamer mee moest hebben als de persoon die zijn veters kwam strikken. Als ouder bleef ik wel betrokken bij zijn voetballen maar niet meer als leidster. Ondertussen maakte ik al onderdeel uit van de activiteitencommissie binnen de voetbalclub en dat is nog steeds het geval. En daarnaast ben ik in 2015 toegetreden tot het hoofdbestuur,” vertelt de Eenrumse. ,,Ik ben hier weliswaar niet geboren maar voel mij ondertussen wel een Eenrumse. Ik ken hier ondertussen heel veel mensen waar ik zeker profijt van heb bij mijn activiteiten voor nu de voetbalvereniging. Zo heb ik vanuit het hoofdbestuur kantinezaken in mijn portefeuille. Dat betekent dat ik de roosters maak voor de bezetting van de kantine. Ik ben dan iemand die mensen er wijst dat we een vereniging zijn. Het woord vereniging zegt het al, dat betekent dat we het samen moeten doen. Daar is helaas nog niet iedereen van doordrongen maar gelukkig is een overgrote meerderheid dat wel. Ik zie dat echt als een missie om dat besef er ook bij het overige gedeelte van de ouders in te krijgen. Zo ben ik namelijk vanuit het protestants christelijk geloof opgevoed, je moet niet alleen voor jezelf bezig willen zijn.”

Het sociaal aspect is echt een stokpaardje van Sandra Komrij die vervolgens met een mooi voorbeeld komt. ,,Bij een prima prestatie van ons eerste team wil ik nog weleens voor een schaal met bitterballen zorgen. Ik geloof dat ik daar zelfs al een beetje om bekend sta. En dat is niet om te laten zien van, kijk mij eens. Dat doe ik alleen maar om mijn betrokkenheid bij de voetbalclub en dus ook het eerste team te tonen.”

Naast haar vele activiteiten als vrijwilligster is Sandra Komrij sinds 2002 als docente, met als vakken Nederlands en Godsdienst, aan het AOC Terra verbonden. Dat zorgt daarom voor de bijna onvermijdelijke vraag wat ze van de opmerking, de jeugd van tegenwoordig is moeilijk, vindt. ,,Ik hoor dat vaak maar bestrijd dat ten zeerste. De jeugd is tegenwoordig veel mondiger dan wij vroeger waren wat natuurlijk mede komt door de sociale media. Daardoor is de jeugd anders geworden maar niet moeilijker. Waar ik mij meer aan stoor is dat er, wanneer er in de opvoeding iets fout gaat, direct naar het onderwijs gekeken wordt. Maar de problemen komen in eerste instantie bijna altijd vanuit de gezinssituatie. We kennen allemaal de verhalen van de jeugdige voetballer die door zijn vader of moeder op de voetbalclub gedropt wordt met de toevoeging dat ze hem een paar uur later weer komen ophalen. Wat dat betreft heeft onze huidige demissionaire regering de zaken ook niet handig aangepakt. Tien jaar geleden werd er vanuit de regering op gehamerd dat de scholen de leerlingen verplicht moesten stellen om maatschappelijk actief te zijn. Vanuit het AOC Terra mocht ik dat project toen begeleiden. Voor de jeugd ging er opeens een nieuwe wereld open. Ze zagen opeens dat vrijwilligerswerk voor plezier zorgt. Niet alleen voor een ander maar zeker ook voor hen zelf. Ik weet nog goed dat er hier in Eenrum een jongen was die sceptisch tegen een taak als vrijwilliger aankeek. Nadat hij een jaar onze F-junioren had getraind kwam hij na dat jaar met de vraag of hij dat mocht blijven doen. Want hij had er met volle teugen van genoten. En daarom is het jammer dat onze huidige regering het verplichte er weer af heeft gehaald waardoor het project op veel scholen helaas is verdwenen, aldus Sandra. Maar opeens veranderen we van onderwerp wanneer het aanstaande jubileum van de voetbalvereniging Eenrum ter sprake komt. De roodbaadjes bestaan op 1 april 2018 namelijk honderd jaar wat natuurlijk gevierd gaat worden. ,,Dat is natuurlijk een mijlpaal die we overigens niet heel groots gaan vieren. We zijn geen rijke vereniging en hebben daarnaast de laatste jaren aardig in ons complex geïnvesteerd. Maar onze jubileumcommissie zal vast met een mooi programma komen. Wat ik er van begrepen heb moeten we dan denken aan een reünie en een jubileumboek en natuurlijk een feestavond. Want laten we wel zijn, een jubileum, en zeker wanneer je als vereniging honderd jaar bestaat, moet wel gevierd worden, aldus de oma van kleindochter Yara, op haar mag ik iedere maandag oppassen, die binnen de voetbalvereniging op handen gedragen wordt, zo verteld Eenrum-voorzitter Jannes de Vries. ,,Ik zeg vaak, en zonder iemand te kort te doen, Sandra is een vrijwilliger uit de buitencategorie. Ze is organisatorisch echt heel erg sterk en verzaakt nooit. Het is echt iemand waar je altijd op kunt rekenen en in  eigenlijk alles het voortouw neemt. Daarin gaat ze weleens te ver door bepaalde dingen zelf op te pakken waar anderen verzaken. Maar zo is ze nu eenmaal en dat kan niemand in haar veranderen. Dat is nu eenmaal haar passie, dingen goed willen doen en altijd klaar staan voor haar medemens.”