In memoriam Jack van Dijk (v.v. Eenrum)

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Hall of Fame

Op zondag 26 juli was daar opeens het vreselijk nieuws dat op 65-jarige leeftijd Jack van Dijk was overleden. Vreselijk nieuws wat betekende dat een van de ‘harde kern’ van supporters van de v.v. Eenrum de strijd tegen de gevreesde ziekte had verloren.
ikke
Dat het de laatste maanden niet echt goed ging met mijn oud-teamgenoot Jack van Dijk bij de v.v. Eenrum hoorde ik deze week bij toeval in het dorp waar ik nog steeds warme gevoelens bij heb. Maar toch kwam het nieuws dat Jack zondag 26 juli op 65-jarige leeftijd is overleden onverwachts. Ik ken Jack al een groot aantal jaren en had het genoegen dat ik met de ‘koning van het strafschopgebied’ samen mocht spelen. Zo noemde ik hem later wanneer we spraken over zijn voetbalkwaliteiten. Jack was namelijk een echte ‘rommelaar’ in het strafschopgebied waar hij al spits van een van de lagere elftallen van Eenrum op zijn best was en menig doelpunt wist te maken. Dat Jack in de lagere elftallen speelde zat hem in zijn beroep, vrachtwagenchauffeur, wat hij uitoefende. Een vrachtwagenchauffeur en trainingen volgen was namelijk geen goede combinatie. Nadat ik rond 2000 besloot om als voetballer te stoppen zag ik de ondertussen diehard-supporter van de plaatselijke trots niet meer zo vaak maar waar met ingang van het seizoen 2008-2009 weer verandering in kwam. Ik was vanaf april sportverslagen voor de Ommelander Courant gaan schrijven en kwam daardoor ook weer wat vaker bij de v.v. Eenrum op bezoek. Daar kwam ik met regelmaat een groot aantal oud-teamgenoten tegen waaronder ook Jack. Vanaf dat moment leerde ik hem nog meer kennen als een man met een mening maar die ook voetbalhumor niet vreemd was. Dat hoorde bij hem waarbij hij het ‘jennen’ van vooral zijn voetbalvrienden Wim Nube sr en Erik Hamminga bijna tot kunst had verheven. Met Jack was het altijd fijn langs de lijn omdat mensen zo als hij de krenten in de pap zijn. Mannen zoals Jack zorgen er voor dat ik na twaalf jaar als verslaggever langs de lijn nog steeds geniet van de entourage rond een amateurduel op welk niveau dan ook. Maar de oud-voetballer kon ook kritisch zijn en was dat op een gegeven moment ook richting de OC. Daar was het beschikbare ‘scribenten-korps’ op de zondag soms te klein om alle duels te bemannen en moest er een keuze gemaakt worden. Een keuze die in zijn ogen dan te vaak ongunstig voor zijn Eenrum uitviel. Dat zorgde uiteindelijk voor een besluit waar we later vreselijk om hebben gelachen omdat ik vanaf dat moment juist met een grotere regelmaat in Eenrum langs de lijn stond. Jack was echter een man van principes waardoor het besluit wat hij had genomen niet werd teruggedraaid. Ik wilde echter niet kinderachtig zijn en daarom stuurde ik hem vanaf dat moment met regelmaat het door mij geschreven verslag van een duel van Eenrum door. Dan kwam er trouw een mail terug met zijn analyse van de wedstrijd en die vaak klopte met hoe ik het duel had gezien en beschreven. Een mail die altijd werd afgesloten met: ‘gr Ikke’. Nooit met Jack maar altijd met ‘Ikke’. Tot en met het laatste verslag van het duel tegen Bareveld bleef ik de verslagen sturen. Na de laatste keer kwam er echter geen antwoord meer van ‘Ikke’ en voelde ik dat het niet goed met hem ging. Een gevoel wat vorige donderdag bewaarheid werd en wat helemaal bevestigd werd door het bericht dat Jack op zondag 26 juli in het bijzijn van Anneke, Ronnie en Mariska was overleden. Wanneer dat vreselijk nieuws tot je komt ben je stil en ga je in gedachten terug naar de momenten dat je samenspeelde of langs de lijn stond. Maar vooral gaan je gedachten terug naar Jack van Dijk als een fijn mens. Zondag zei een van zijn voetbalvrienden, het wordt in Eenrum langs de lijn nooit meer zoals dat was. Een opmerking waar ik mij bij aansluit. Tot slot wil ik Anneke en allen die hem verder dierbaar waren heel veel sterkte wensen bij het verwerken van het verlies van het overlijden van  Jack....