Liever spelen in het tweede, dan wissel bij het eerste.

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

De tijden zijn veranderd laten een volgende column van Henk Doppeberg zien. Een column die gaat over een speler die lmeer wil voetballen dan dat hij steeds bij een JO19-1 op de bank moet zitten
 
Henk Doppenberg
Als Jan-Willem ’s zaterdags met zijn team, Eendracht JO19-1, in de kleedkamer zit en hoort dat hij vandaag wéér als reserve begint, trekt hij een nogal verongelijkt gezicht. Hij wil er nu net voor de wedstrijd geen drama van maken, maar besluit om komende week wel met de trainer te gaan praten. Tot op heden heeft hij namelijk gemiddeld zo’n 30 tot 35 minuten per wedstrijd mee mogen doen en dat is hem veel te weinig.

Hij traint namelijk niet twee keer per week en betaalt geen contributie om steeds maar weer op de bank te moeten zitten. Zeker omdat hij ook niet verwacht dat er op korte termijn verandering in zijn situatie komt. Toen laatst één van de vaste basisspelers geblesseerd was, haalden ze er namelijk een jongen uit de JO17-1 bij en kon hij alsnog het grootste deel van de wedstrijd vanaf de kant bekijken. Als ze een bruikbare speler in hem zagen, hadden ze daar in zijn ogen namelijk niet eens over nagedacht.

Met ingang van volgende week wil hij dus meer voetballen en als dat niet in de JO19-1 kan, dan moet het maar in de JO19-2. Natuurlijk is dat team wel van een veel lager niveau, maar dat maakt hem niets uit. Hij wil namelijk voor zijn plezier voetballen en niet iedere zaterdagmiddag met een lichaam vol chagrijn op de reservebank zitten.

Als de vereniging hem geen team naar beneden wil doen, denkt hij er heel sterk over om zijn lidmaatschap maar op te zeggen. Wat hij daarna gaat doen, weet hij nog niet. Omdat hij toch wel graag wil blijven voetballen, zou hij overschrijving naar de andere club in het dorp aan kunnen vragen. Hij heeft er echter ook al wel aan gedacht om helemaal te stoppen met voetballen op het veld en te gaan zaalvoetballen. Op die manier kan hij immers ’s zaterdags gaan werken en extra geld verdienen wat hij heel goed kan gebruiken, want het uitgaansleven wordt namelijk steeds duurder en hij wil ook nog sparen.

Vandaag lijkt de trainer hem helemaal te vergeten en daarom daalt zijn stemming met de minuut. Ver in de tweede helft krijgt hij echter toch een teken om zijn warming up te gaan doen en mag hij nog net niet helemaal tien minuten spelen. Daarom loopt hij na afloop met een ontevreden gezicht naar de kleedkamer en besluit hij, in tegenstelling tot zijn eerdere plan, de trainer gelijk maar aan te spreken.Zaalsma, heb je even?’ ‘Is het dringend?’
Ja, nogal.’‘Loop dan maar even mee naar buiten.’
‘Prima.’   
Als ze op een rustige plek achter de kleedkamers staan, vertelt Leo wat zijn probleem is.
‘Ik heb geen kritiek op je opstelling en zeg ook niets verkeerds over mijn medespelers, maar wil veel meer speelminuten krijgen. Als dat niet in de JO19-1 kan, dan ga ik wel in de JO19-2 voetballen. Ik ben er echter klaar mee om steeds maar weer op de bank te moeten zitten en denk niet dat ik daarmee iets heel raars zeg.’
De al wat oudere trainer blijkt zijn probleem wel te begrijpen, maar probeert hem toch op andere gedachten te brengen.
‘Ik heb zeker wel begrip voor je, want niemand wil immers altijd maar weer op die reservebank zitten. Voor jou zit er echter niets anders op en voor ons ben je trouwens de ideale wisselspeler. Je komt op dit moment echt tekort voor een basisplaats in de JO19-1, maar als je op deze manier door blijft gaan, zit je er tegen het einde van dit seizoen wel heel dicht tegenaan. Je bent echter veel te goed voor de JO19-2. Als je bij hen gaat voetballen, is dat dus ontzettend slecht voor je ontwikkeling. Je kansen op selectievoetbal bij de senioren kun je op die manier dan ook wel vergeten, want je gaat er een mindere voetballer van worden.’
Leo schudt zijn hoofd.
‘Je verhaal is heel mooi, maar ik heb ik er helemaal niets aan. Ik wil namelijk maar één ding en dat is voetballen en niet op de bank zitten. Desnoods speel ik in de JO19-2 en train ik met de JO19-1. Ik wil ook wel jullie vaste wisselspeler blijven,  maar aan mijn huidige situatie moet gewoon een einde komen. Je zegt trouwens wel dat ik niet ver van een basisplaats af zit, maar eerlijk gezegd geloof ik daar niet zo heel veel van. Toen John een paar weken geleden niet kon spelen, haalde je Patrick uit de JO17-1 er namelijk bij en mocht ik nóg maar iets van 20 minuten spelen.’ ‘Dat kwam omdat John aanvaller is en jij middenvelder of verdediger.
‘Als je mij echt had willen laten spelen, dan had dat met één of twee omzettingen prima gekund. Het was natuurlijk je goed recht om het anders op te lossen, maar vertel me dan nu niet dat ik door hard te trainen wel een basisplaats zal weten te veroveren. Ik ben in jouw ogen, en waarschijnlijk heb je best gelijk, gewoon niet genoeg voor de JO19-1. Daarom heeft het voor mij dus geen  enkele zin om op deze manier door te gaan en wil ik naar een lager team, wat de consequenties daarvan ook zijn.De hoofdzaak voor mij is dat ik op een zo plezierig mogelijke manier wedstrijden kan spelen en in welk team dat is, maakt me helemaal niets uit. Die selectie is voor mij dus echt niet zo belangrijk. Voetbal is immers ontspanning en ik mis het talent om er óf mijn werk van te maken óf er bij de amateurs een beetje mee te kunnen verdienen. Daarom wil ik plezier hebben en niet meer iedere week balend op de bank zitten.’

‘Ik vind het jammer en ben bang dat je spijt gaat krijgen van deze beslissing, maar zal je verzoek doorgeven aan de TC. Je hoort van hen dus wel wat er is besloten.’
Volgens mij heb je me niet goed begrepen. Ik zei namelijk net dat ik wedstrijden wil voetballen en een selectieteam onbelangrijk voor me is. Dus zit ik nog maximaal één keer op de bank bij de JO19-1 en daarna is het aan jullie wat er verder gebeurt.’‘Oké, maar de vereniging heeft toch ook nog iets te zeggen. Stel dat zij vinden dat je in de JO19-1 moet blijven.’
‘Dat is geen probleem voor me, maar dan wil ik wel meer voetballen en als ik daar de kans niet voor krijg, stop ik er helemaal mee.’
‘Leo, het kan echt niet anders. In de JO19-2 speelt verder namelijk niemand die ik als wisselspeler kan gebruiken. Je bent dus echt heel belangrijk voor het team.’
‘Als jullie me echt graag bij de JO19-1 willen houden, zullen jullie iets moeten verzinnen waardoor ik veel meer kan voetballen, want anders ga ik echt wat anders doen.’
‘Oké, het is me duidelijk. Volgende week hoor je meer.’‘Goed.’
Hoe langer de trainer over Leo nadenkt, des te beter hij hem begint te begrijpen. Zeker als hij eraan denkt dat de tijden zijn veranderd. Vroeger vonden bijna alle jongeren het namelijk een grote eer om in een selectieteam te voetballen, maar dat is door de jaren heen een heel stuk minder geworden. Zeker bij de jongens en meisjes die niet overlopen van het talent en eigenlijk vindt hij dat helemaal niet vreemd.