Kinderen van tien jaar en jonger dump je niet op een sportpark

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vanochtend ging ik in gedachten opeens twintig jaar terug in de tijd. Terug in de tijd dat mijn jongste dochter Saskia als achtjarig meisje bij de v.v. Kloosterburen voetbalde en je als ouder gewoon langs de lijn mocht staan.


ikke

Aan het bovenstaande moest ik denken toen ik op facebook een filmpje van de v.v. Eenrum voorbij zag komen van een jeugdduel op een hoofdveld waar verder alleen maar bestuursleden van Eenrum en begeleiders van de teams bij aanwezig mochten zijn. Begeleiders van uitspelende teams hadden ook in Eenrum de overhand omdat de ouders van de uitspelende kinderen als begeleider werden gezien. Iets wat niet van toepassing is voor de ouders van de thuisspelende kinderen. Want overal in het land moeten kinderen die thuis moeten spelen bij de ingang van het sportpark ‘gedropt’ worden en wordt het vervolgens een, tot straks en veel plezier’. Een kreet die mij twintig jaar geleden heel veel moeite zou hebben gekost. Want voor een ouder die het normaal vindt om met zijn kind naar een voetbalwedstrijd/training, of in mijn geval ook mee naar een dansles van mijn andere dochter Krista te gaan, zou dat niet te bevatten zijn geweest. Iets wat ik ook zou hebben wanneer Saskia nu in deze tijd zou hebben gevoetbald. Dan zou het wel heel erg vreemd hebben gevoeld om haar met een, veel plezier en tot straks, bij het sportveld af te zetten. Daarom begrijp ik ook niet dat men voor de onderbouw de regels niet wat soepeler had kunnen hanteren. Was dat allemaal nu zo moeilijk geweest om die max twintig ouders bij een 7:7-duel  van kinderen van tien jaar en jonger langs de lijn te laten staan. Persoonlijk denk ik van niet al waren er vreemd genoeg ook die blij waren met de beslissing van geen ouders van thuisspelende kinderen langs de lijn maar die waarschijnlijk zelf geen kinderen hebben en daardoor ook niet weten wat dit met sommige kinderen doet. Die snappen niet dat een spelertje van tien jaar of jonger een mooi moment met zijn vader of moeder wil delen. Of dat hij/zij even een aai over de bol wil wanneer het even wat tegen zit. Iets wat de uitspelende kinderen wel en de thuisspelende kinderen niet mee mogen maken. Ik weet niet wie de regels in Den Haag heeft bedacht maar ik kan mij bijna niet voorstellen dat het mannen/vrouwen met sportende kinderen zijn. Want anders bedenk je het niet dat ouders van kinderen jonger dan tien jaar thuis moeten blijven. Maar er waren dus die blij waren want zo kwamen we mooi van de ‘schreeuwende, vloekende, tierende’ ouders af. Sterker nog, er gingen zelfs stemmen op om ook nadat het coronavirus ons land heeft verlaten ook zonder ouders langs de lijn te spelen. Even dacht ik dat het 1 april was toen ik deze opmerking hoorde maar het was toch echt op 1 oktober. Geen ouders langs de lijn zou het spel van een kind alleen maar ten goede komen werd er gezegd en opeens moest ik aan mijn eigen vader denken. Mijn vader kon in onze jonge voetbaljaren door zijn werkzaamheden niet vaak langs de lijn staan maar wat hij later dubbel en dwars inhaalde. Mijn vader was geen vader die stond te schreeuwen langs de lijn. Die genoot in stilte en was hem iets opgevallen wat hem niet was bevallen werd dat in huiselijke kring besproken. Ik ken een aantal vaders dat ook zo is, vaders die ook in stilte genoten en thuis zaken met zoon of dochter bespraken of nog steeds bespreken. Maar vanuit het oogpunt van degene die zonder ouders willen spelen bekeken moeten ook die vaders maar in de ban gedaan worden i.p.v. dat een schreeuwende, vloekende, tierende’ ouder persoonlijk aangepakt wordt. Want die durf ontbreekt vaak om iemand er op te wijzen dat hij of zij een beetje dom bezig is. Daar moest ik dus aan denken vanmorgen, aan alle ouders die op een zaterdagochtend op een normale wijze langs de lijn staan maar die door een wel heel erg vreemde regel hun kind jonger dan tien jaar nu verplicht bij een sportcomplex moeten dumpen.