Mijn weekendmoment, niet meer ‘vuisten’ maar wel graag een wedstrijdformulier.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Iedere week gebeurt er binnen de voetbalsport wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets waar je soms met bewondering, respect, ontroering, pret maar ook vaak met verbazing, afgrijzen, teleurstelling in combinatie met boosheid naar kijkt.
ikke
‘Als ze nu eens op die reservebanken beginnen met het stoppen met 'vuisten ' langs alle wissels en de 'dertig ' overige stafleden ..wat een onzin zeg !!!’, was een opmerking die ik zondag op de sociale media plaatste en waar ik een dag later nog precies eender over denk. Doordat de Tv op de Peperweg 7 nog op Foxie stond, er verwachtte iemand waarschijnlijk nog ‘vliegende beelden’ van haar AZ, zag ik opeens beelden van de kraker Almere City tegen FC Groningen. Ik zag beelden van een ‘vuistende’ trainer Ole Tobiasen die minutenlang bezig was met iedereen een vuist geven als teken van veel succes tegen FC Groningen. Op dat moment bedacht ik mij, die gekkigheid wordt dus het nieuwe normaal. We gaan het dom handjes lopen schudden vervangen door het nog dommere vuisten. Waar voetbalclubs ‘ondersteboven’ gegooid worden met regels en protocollen is er binnen de voetbalwereld niemand die zegt, dit is het moment om te stoppen met het ‘vuisten’ en laat in vredesnaam ook het handje schudden voor altijd naar de eeuwige jachtvelden zijn verdwenen. Wat moet je met die rare ‘nep’-handelingen die even veel waarde hebben dan het toevoegen van slagroom aan een zoute haring. Ik heb dat handje schudden, wat ook al snel binnen het amateurvoetbal zijn intrede deed, noemt begrepen. Een gewisselde speler, die als een natte krant liep te spelen, gaat bij de hele entourage langs om handjes te schudden en wat nu vervangen is door het ‘vuisten’. Iets wat toch al een  ‘beladen’ woord is maar dat is een heel ander verhaal. Maar in aanloop naar het eerste ‘Corona-seizoen’ had de KNVB direct een mooi statement kunnen maken door de regel in te voeren, we stoppen per direct met die gekkigheid van elleboogjes en vuistjes geven en vanaf nu begroeten we elkaar op afstand. Een afstand die we ook langs de lijn aan moeten houden al schijnt dat voor nog te veel verdomd moeilijk te zijn. Er zijn er namelijk nog teveel die  denken dat het virus, wat ons ondertussen al maanden in de greep heeft ,  hun niet bij het ‘nekvelletje’  kan pakken. Maar helaas is dat een utopie want voor iedereen ligt het gevaar op de loer. Een gevaar wat zorgt dat het ook voor mij als verslaggever langs de lijn anders gaat worden. Zo zullen de bestuurskamers en kantines door mij niet meer bezocht worden maar waar ook direct de uitdaging weer in zal zitten. Want natuurlijk wil ik graag de opstellingen van de  beide teams die in actie komen  in de wedstrijd waar ik langs de lijn sta. Nu zal dat voor de teams op het hogeland en een uit het Westerkwartier voor mij na twaalf seizoenen weinig problemen geven maar wat anders is waar het gaat om de teams uit andere delen van Nederland. Wat dat betreft is er een schone taak weggelegd voor de thuisspelende verenigingen op het hogeland en een in het Westerkwartier. Waar velen het in onze regio  het op het  gebied van het verstrekken van een compleet wedstrijdformulier prima op orde hebben is dat niet overal het geval. Dat is niet alleen jammer voor de schrijvende pers, en als ik de geluiden mag geloven, voor een fonkelnieuw Tv-station op het Hogeland maar het is ook jammer voor je uitstraling als club. Maar ik ga er maar vanuit dat het allemaal wel los gaat lopen wat de opstellingen betreft maar wat ik ook hoop voor wat het ‘vuisten’ binnen de voetbalwereld betreft. We mogen namelijk hopen dat het amateurvoetbal deze ‘gekkigheid ‘ nu eens niet gaat overnemen al vrees ik ook nu weer het ergste. Ooit moest ik lachen om een opmerking van Martine die het handjes schudden binnen de voetbalwereld  zag, ik werk bijna veertig jaar in de zorg maar ik heb aan het einde van mijn werktijd nog nooit een hand van mijn baas gehad en heb ook nooit mijn collega’s de hand geschud als dank voor een leuke dag. “ Die opmerking dekt de lading helemaal, want laten we binnen de voetbalwereld in vredesnaam normaal gaan doen  en waar  het ‘handjes schudden en vuisten’ geen  maar het zorgen voor een wedstrijdformulier door de thuisspelende wel een onderdeel van moet zijn.