Het verlangen naar Eurovoetbal

Geschreven door Kick Mulder op . Geplaatst in Columns

Mijn zus heeft tot op de dag van vandaag een hekel aan voetbal. Ze heeft het niet getroffen overigens, want zowel mijn zwager als mijn neefjes spelen iedere zaterdag nog hun wedstrijden. Met mama langs de kant, dat dan weer wel. De allergie van mijn zus voor het voetbal is terug te voeren naar Eurovoetbal. Het volledige Pinksterweekend, en later zelfs ook de vrijdagavond, betekende bij ons thuis Eurovoetbal. Geen weekendje weg naar Sporthuis Centrum zoals klasgenoten dat wel deden, nee, gezellig drie dagen met het hele gezin naar de Esserberg in Haren.
kimu
En daar had mijn zus zich dan maar te vermaken. Een paar gulden in de jaszak, wat springkussens, ijsjes en vooral heel veel heen en weer lopen, meer viel er voor haar niet te beleven. Hoe anders was dat voor mij. Ik ben ooit in één van de eerste edities van het toernooi als klein hummeltje met mijn vader tijdens de finale vertrokken. Het was in 1982 toen FC Groningen voor het eerst de finale haalde. Langer hield ik het niet meer uit… maar mijn vader was al lang blij dat ik voetbal net zo leuk vond als hij. De jaren die volgden, stonden voor ons altijd volledig in het teken van dit prachtige sportevenement. De auto werd ’s ochtends volgeladen met de tuinstoelen en broodjes ei, waarna in alle vroegte (want je moest immers de 9.00 uur wedstrijd ook gewoon zien) de jacht naar een parkeerplaats rondom de Esserberg begon.

Seedorf, Kluivert, Ulf Kirsten, maar ook Bert Zuurman werden eens uitgeroepen tot beste speler van het toernooi en hen werd een grote voetbaltoekomst voorspeld. Vaak kwam dat uit en zag je inderdaad zoals ook de slogan van het toernooi was ‘vandaag bewonder je de talenten van morgen’. Voor mij was Eurovoetbal ook de jacht op vaantjes, speldjes, handtekeningen en shirtjes. Zo lukte het mij eens een handtekening van Johan Cruijff te scoren, die na een paar dagen gestalkt te zijn geweest door mij maar toegaf en een krabbel in mijn speciale boekje zette, naast die van ‘Don’ Leo Beenhakker en talloze andere coryfeeën. Ook het originele wedstrijdshirt van het Braziliaanse Flamengo was een waardevol bezit. De spelers kwamen letterlijk uit de sloppenwijken en bezaten helemaal niks. Zij mochten na de laatste wedstrijd hun shirts ruilen voor een trainingsjas of in mijn geval, een regenjas.

Eurovoetbal is voor mij een aaneenschakeling van positieve herinneringen. Wat te denken van de jingles van Café Bar Vinkhuizen of Baderie Resan? En ook mocht ik als kleine jongen op de bank naast trainer Dick van Vlierden zitten tijdens een wedstrijd van FC Groningen (had mijn vader geregeld). Mijn oom Henk was als sportfotograaf verantwoordelijk voor de foto’s van het programmaboekje van Eurovoetbal (met mijn zus en ik er jaarlijks in). Later werkte ik als student voor OOG Radio en deed ik verslag vanaf de Esserberg. Helaas haakten steeds meer topclubs af vanwege het slechte veld op de Esserberg. In de allerlaatste editie (van 2012) maakte ik Eurovoetbal op het veld mee, als teammanager van FC Groningen O17. Ook een fantastische ervaring met het bereiken van de finale tegen Ajax Cape Town. Nu was ik zelf de prooi voor de kids die een speldje of vaantje wilden bemachtigen van de FC.  Maar hoewel de publieke belangstelling nooit heel veel minder werd, namen de geldzorgen toe en bleek de editie van 2012 de laatste te zijn.

Het was dan ook een echte verrassing enkele weken geleden toen ik las dat een aantal mensen bezig zijn Eurovoetbal nieuw leven in te blazen. Ik heb me inmiddels bij hen gemeld om te helpen. Het zou super zijn als in 2022 Eurovoetbal weer op de kalender staat. Of mijn zus hier dan bij is, waag ik sterk te betwijfelen. Voor haar zou het Pinksterweekend ook best in CenterParcs mogen plaatsvinden.