Als ‘Walking Football on tour door Het Hogeland maar geen ‘schrijfblok’ wordt.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Iedere week gebeurt er binnen het amateurvoetbal wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets waar je soms met bewondering, respect, ontroering, pret maar ook vaak met verbazing, afgrijzen of teleurstelling in combinatie met boosheid naar kijkt.
ikke
Donderdag viel de Ommelander Courant op de deurmat en al snel daarna viel mijn oog op het artikel met als kop’ Walking Football on tour door Het Hogeland’. Een kop die uitdagend genoeg was om het artikel te lezen. Duidelijk leesbaar was  dat het artikel opgestuurd was en waar natuurlijk niets mis mee is. Maar jammer is het toch dat de initiatiefnemer, Het Huis van de Sport, het weer heeft over iets wat verboden is. Want bij het Walking Football is het verboden om te rennen. Dat was ruim vier jaar geleden ook mijn eerste kennismaking met het Walking Football toen ik in Uithuizen een demonstratie zag van de SV Bedum Oldstars die de zestigplussers in Uithuizen  de spelregels van het Walking Football lieten zien. Tijdens die demonstratie wist ik toen al zeker, een balletje trappen is leuk maar ik ga niet als een ‘stijve harlekijn’ achter een bal aan waggelen. Want dat was wat ik zag, een stel voetballers, dat op een wijze die in de buurt van snelwandelen moest komen, aan het voetballen was maar waarbij voetballen teveel gezegd was. Dat was mijn eerste kennismaking met WF maar in juni 2017 volgde er een tweede toen ik door Bedumer Bram Bakker erop geattendeerd werd dat men in Bedum sinds kort de regels van het Walking Football iets had aangepast. Het vrijlopen en terug verdedigen mocht versneld gebeuren maar het versneld voortbewegen met de bal  aan de voet was niet toegestaan. Verder bleef ook de regel van geen lichamelijk contact gelden en was ook een sliding niet toegestaan. De uitleg van Bram sprak mij aan en na een kijkronde werd ik een week later lid van de SV Bedum Oldstars. Een beslissing waar ik tot op de dag van vandaag nog geen seconde spijt van heb. Zo heeft het voetballen er  ook voor gezorgd dat ik wat aan mijn fitheid ben gaan doen en ik van ruim 96 kilo naar 82 kilo ben gegaan. Dit omdat ik niet als een ‘hijgend hert’ aan een training wil deelnemen maar dat ik met mijn nog steeds redelijke technische bagage ook nog iets kan toevoegen. Dat zorgde dat ik naast het voetbal ook drie keer per week een duurloop doe en dat zorgt weer  dat ik normaal gesproken fit op een training verschijn. Dat geeft mij een goed gevoel en helemaal omdat ik in Bedum als voetballer dat mag doen wat ik nog steeds leuk vind en dat is voetballen. Het enige waar ik mij aan moet houden is de regels zoals hierboven omschreven en wat mij op het lijf gesneden is. Ik ben een voetballer van aannemen spelen want, en dat is mijn mening, postbodes lopen er in dorpen en steden en horen niet op een voetbalveld.thuis Maar nog even terugkomend op mijn kijkochtend in Bedum, ik zat toen naast een inwoner uit Sauwerd die voor de Oldstars van FC Groningen speelt. De man uit Sauwerd liet duidelijk merken dat hij niets had met de aanpassing van de regels zoals in Bedum was gebeurd. Vreemd was het vervolgens wel toen ik ook hem later op het HANN-toernooi en op een training in Hoogezand bezig zag het niet mogen rennen even niet in het boek ‘handleiding Walking Football’ stond vermeld. Want dat was het beeld wat ik kreeg van de ‘papagaaien’ die om het hardste riepen dat ‘Bedum’ fout bezig was overal wordt gerend . Zo was het  niet ‘Bedum’, waar alles open en transparant gebeurde, wat fout was. Het waren juist de Walking Footballers binnen andere verenigingen die ‘fout’ waren. Maar is fout wel het juiste woord of zit het nog graag willen voetballen gewoon nog diep in je genen. Ik denk van het laatste waarbij het op onze leeftijd logisch is dat de een nog meer kan dan een ander. Een mooi voorbeeld is Hans Apotheker. Dat is een teamgenoot waar ik enorm veel respect voor heb. Hans is door zijn ziekte wat minder mobiel dan hij graag zou willen maar beleeft aan de training in Bedum veel plezier. Voor deze bijzondere plezierige teamgenoot  loop ik met alle plezier een stapje harder zodat ook hij lekker kan ‘ballen’. Ik ben blij dat ik dat, versneld voortbewegen, nog kan en wat mij een fijn gevoel geeft. Daarom vond ik de zin, het is bij het Walking Football verboden te rennen ook zo triest en laat direct zien dat een medewerker van het huis voor de sport die het Walking Football on tour gaat organiseren zijn huiswerk niet goed heeft gedaan. Want had hij er niet verstandig aan gedaan om eerst Winsum/Sauwerd, Uithuizen en Bedum, waar het al een paar jaar gespeeld wordt, te consulten om zo tot een gedegen plan van aanpak te komen. Want het ‘on tour’ mag leuk en snel klinken, mij doet het bijna van mijn stoel vallen van het lachen. Zo zijn er wel wat puntjes van aandacht zoals daar is welke ondergrond er het beste geschikt is. In februari van dit jaar was er een open training in Ulrum waar de FC Groningen Oldstars een demo-training en waar men toen sprak van een ‘baggerveld’ waar het hoofdveld van de Ulrumers mee werd bedoeld. Voor het ‘on tour-programma’ is het daarom te hopen dat september en oktober geen natte maanden worden en om over een eventueel vervolg maar niet te spreken. Want er komt eigenlijk maar een complex echt in aanmerking voor Walking Football en dat is Warffum waar men over een kunstgrasveldje beschikt. De overige complexen hebben dat niet en wat je voetballers op leeftijd niet aan moet willen doen. Er zijn nadelen aan nepgras maar het voordeel is een goede demping en het veld is egaal. Heel eerlijk, baggeren door prutzooi zou een reden zijn geweest om niet weer te gaan voetballen. Maar we gaan het ‘Walking Football on tour’ beleven maar toch moet mij tot slot nog iets van het hart. Enkele weken geleden werd ik door de coördinator Walking Football OKVC/Ezinge benaderd of ik aan zijn groep de regels van Bedum wilde uitleggen. Dit omdat ik ooit een keer bij een aantal spelers van OKVC/Ezinge had meegespeeld en toen van de ‘Bedum-stijl’ had vertelt. Ik liet weten dat ik daar voor open stond maar wat nu helaas niet gaat lukken omdat ook OKVC/Ezinge zich bij de ‘Hogeland-tour’ heeft aangesloten. Dan maar niet denk ik dan maar waarbij ik een ding zeker weet, als er dingen ‘verboden worden dan is ook aan Walking Football geen donder aan. Daarom zie ik deze tour ook geen succes worden omdat ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat ook dit project een bekend ‘schrijfblokverhaal’ is. En wat ik daar mee bedoel is dat wanneer in mijn schrijfblok nog tien blaadjes zitten ik een nieuwe pak omdat het dan weer beter schrijft. En dat gevoel heb ik bij veel ‘snelle’ managers/beleidsmedewerkers ook. Komt er op een gegeven moment een nieuw project in beeld dan verdwijnt het ‘schrijfblok’ waar men mee bezig is met een noodgang in de prullenbak.