Een amateurvoetballer staat te vaak voor ‘lul’ langs de kant

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Door het Corona-virus ‘geweld’ moest ik opeens denken aan Martine haar gevleugelde uitspraak wanneer de wereld in de ‘brand’ staat. Dan is steevast haar opmerking, morgen regent het weer en is er weer een ander probleem.” Daar moest ik aan denken nu het amateurvoetbal voorlopig even over is en ook de betaalde boys en girls even moeten wachten.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en natuur
Door het stilleggen van het voetbal in Nederland is dat voor velen een, en terecht, belangrijk onderwerp van gesprek. Iets wat nog maar een paar dagen geleden gold voor de idioterie waar het gaat over het verschil in de regelgeving rond een rode kaart tussen het amateurvoetbal en de betaalde sector. Daar schreef ik toen een artikel over en waar ik de nodige reacties op binnenkreeg van vooral trainers. Trainers die met voorbeelden kwamen die zorgden dat mijn beeld van de regelgeving rond de rode kaart zo scheef als de toren van Pisa is. Sterker nog, daar klopt helemaal niets van en, zo schreef ik toen, waar duidelijk wat aan moet gebeuren. Om even dicht bij huis te blijven, zondag was ik aanwezig bij het duel Eenrum-Bareveld waar de clubtopscoorder van de Eenrumers aan de kant stond. De Winsumer had voor zijn ‘slaande beweging’ beweging een code toebedeeld gekregen van scheidsrechter Danny de Haas die hem een schorsing van zes duels opleverde. In het vorige artikel maakte ik de opmerking dat de arbiter waarschijnlijk niet hoger heeft gespeeld dan Zeemeeuw 11 want een arbiter met voetbalgevoel had, ook met de rug naar de situatie, geweten dat wat er gebeurde vele malen in een wedstrijd gebeurt. Het losrukken uit een situatie is namelijk van alle tijden en komt zelfs bij het Walking Football hoewel het ook daar ten’ strengste’ verboden is. Maar Tim Spijk kreeg dus zes duels schorsing aan zijn broek waar hij uiteraard beroep tegen aantekende. Een beroep dat ging via de officiële kanalen maar wat in de ogen van de bond niet goed was. Nu voetballen we voorlopig niet door de uitbraak van het Corona-virus en hebben de bond en Eenrum alle tijd om dat probleem op te lossen. Iets waar ik overigens richting de KNVB totaal geen vertrouwen in heb. Ik heb geen vertrouwen in een bond, waar ik als Walking Footballer ook nog eens 11 euro aan moet betalen, dat niet eens in staat is om zijn e-mails te beantwoorden. Dat is niet alleen slecht maar ook redelijk asociaal want dat is wel het laatste wat je kunt. Mijn eerste mail over een bier uitdelende ‘popie-jopie’ arbiter is drie maanden onderweg en de tweede mail is ook al vier week gelden verstuurd. In het eerste artikel schreef ik dat dit een onderwerp is waar de ledenraad maar eens mee aan de slag moet gaan. Die moeten namens de leden maar even vertellen dat mails beantwoorden toch niet moeilijk is en wat zelfs in een thuiswerksituatie kan. Of ik de hoop heb dat er wat gaat gebeuren durf ik niet te zeggen maar eigenlijk denk ik van wel. Dit artikel heb ik namelijk ook naar de vertegenwoordiger van de clubs in de provincie Groningen gestuurd. Dit in de hoop dat er eindelijk een wat gebeurt aan het feit dat een betaald voetballer mag blijven voetballen tot zijn zaak behandeld wordt en een amateurvoetballer te vaak voor een duel als Jan met de korte achternaam ten onrechte aan de kant moet staan.