Training SV Bedum in het teken van zelfreflectie

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De training van de SV Bedum Oldstars op woensdag 11 maart stond deze keer in het teken van prima weersomstandigheden, een goede opkomst en naar jezelf kijken.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en natuur
De weersomstandigheden waren woensdag stukken beter dan een dag eerder toen de regen vooral in de avonduren met bakkenvol naar beneden kwam. Het baggerweer op de terugweg van Het Hof van Saksen waar het gezinnetje van mijn dochter Krista op vakantie was zorgde voor een ‘kloterit’ terug na een mooie dag met Morris en Noor waar te snel een eind aan kwam. Bij thuiskomst was daar het even naar mijn mail kijken maar wat niet lukte omdat de modem het had begeven. Snel handelen zorgde dat de medewerker van KPN wist dat er de volgende dag een nieuwe zou zijn en wat handig is voor iemand die i.v.m. zijn hobby, het schrijven van sportverslagen voor de kranten, van internet afhankelijk is. Zo bleef het een rare week door het overlijden van poes Bolly, het, waar ik duidelijk achter kwam, te weinig zien van Noor en Morris, het logeren van Bietsj in de opvang en het niet kunnen doen omdat je zo verdomd afhankelijk bent van iets waar je, toen je vroeger op school met een kroontjespen je naam leerde schrijven, het bestaan nog niet van wist. Dat alles zorgde dat ik op woensdagmorgen met niet heel veel vreugde mijn sporttas in stond te pakken. Ik ben echter van het principe, alleen een blessure of ziekte houdt je thuis van een training zodat de reis naar Bedum werd aanvaard. Maar, en zo eerlijk moet je durven zijn, het werd geen training waar ik aan het einde van de middag ‘woeste’ verhalen over te vertellen had aan Martine. Die komt na een dag werken standaard met de vraag, en hoe was de voetbal. Dan geef je uiteraard een eerlijk antwoord en dat was dat ik deze keer beter een rondje Aduarderzijl had kunnen doen. Niet dat de training door Nanno niet goed was voorbereid, maar ik kwam maar niet in het ritme van het ‘lekker-trainen-gevoel’. De warming-up, die ook nu weer in het teken stond van ‘je doet het voor jezelf’, ging nog maar van de pass/trap-vorm werd ik niet echt vrolijk van hoewel ik een honderd procent score had bij het afwerken. Maar zelfs dat kon mij deze ochtend niet blij maken en wat ook gold voor de partijvormen aan het einde van ook deze training op het programma stonden. Binnen ons team was er maar weinig wat echt lukte en waar ik zeker geen uitzondering op was. Verdedigend stelde het niets voor wat ik bracht en ook aanvallend was het zwaar ondermaats wat ik liet zien. Dat alles zorgde voor een stukje zelfreflectie op mijn rit naar Uithuizermeeden waar kleindochter Maud en kleinzoon Tim al op opa zaten te wachten. Een stukje zelfreflectie richting een training die mij helaas niet in een andere stemming kon brengen maar wat Maud en Tim wel lukte. En ook het filmpje van een aantal aapjes voerende Morris in Wildlands deed wat dat betreft wonderen. Want het spelen met Maud en Tim en het filmpje en de herinneringen aan een dag eerder op het Hof van Saksen deed deze training gelukkig snel naar de achtergrond vervagen. Een training die ik achteraf gezien beter had kunnen overslaan en had moeten vervangen door een rondje versneld voortbewegen om mijn ‘kop even leeg te maken’. Want wat ik ook probeerde, even lekker trainen zat er op deze qua weersomstandigheden mooie woensdagochtend niet in.