Spelers/sters iets moeten/mogen leren terwijl ze niet hoeven te winnen zou ik niet kunnen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De plannen van de KNVB om tot de leeftijd van 12 jaar niet met ranglijsten en uitslagen te werken roept veel weerstand. Zo zijn los van elkaar Johan Derksen, Willem van Hanegem, Dirk Kuyt en Dick Advocaat ‘not amused’ van de plannen waar vooral Jan Dirk van der Zee en zijn volgelingen ter plaatse opgewonden van raken.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en natuur
Woensdagmorgen voorafgaand aan de training van de SV Bedum Oldstars ging het opeens over de aflevering van Voetbal Inside waarin Johan Derksen de grond gelijk maakte met Jan Dirk van der Zee. De directeur/voorzitter van de amateurtak van de KNVB had samen met zijn volgelingen wat bedacht waar velen om moeten lachen, het belachelijk vinden of zelfs boos worden. Zo was niet alleen Johan Derksen duidelijk in hun bewoordingen maar waren Willem van Hanegem, Dirk Kuyt en Dick Advocaat dat ook. Ook die lieten geen spaan heel van de Gorredijker die het amateurvoetbal in Nederland alleen maar ellende heeft gebracht. Want veel verder dan wat ‘zweefcolumns’ komt ons ‘directeurtje’ niet en waar hij vast een riant salaris voor ontvangt. Een salaris dat misschien wel betaald wordt uit wat de leden van de KNVB jaarlijks moeten afdragen. Een bedrag van ongeveer tien miljoen is namelijk datgene wat er jaarlijks aan contributie binnenkomt. Dat bedrag zal niet in de zakken van Jan Dirk verdwijnen maar dat de Gorredijker er niet voor ‘vief stuuver’ en een zak drop zit mag duidelijk zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik, om met Wim Kieft te spreken, een beetje moe van dat mannetje wordt. Maar nog meer moe word ik van mensen die opeens een kampioenschap zien als iets wat niet hoort. Opeens moet het volgens de aanstormende trainerstalenten allemaal anders omdat de wetenschap van alles bewezen heeft. Winnen is niet meer belangrijk. Alles draait om plezier hebben en waar geen plaats is voor uitslagen en standen. Ik moet eerlijk bekennen dat, nadat ik ergens in het seizoen 2018-20 19 bij de SV Bedum nog een jeugdduel heb gefloten ik nooit meer bij een jeugdduel ben geweest. Het trekt mij, door een verandering van de regels en de sfeer in en rond het veld, steeds minder. De opzet is namelijk dat het allemaal wat leuker binnen en buiten de lijnen moet zijn maar wat ik niet zie. In mijn periode als jeugdtrainer heb ik alle leeftijdscategorieën getraind. Maar nooit hoorde ik wat ik in de  paar duels die ik heb gefloten wel hoorde en waarbij het in alle duels om het winnen ging. Dat was het beeld wat ik toen had en wat ik nog steeds heb. Verder begrijp ik iets niet. De jeugdtrainers van nu zijn de jeugdvoetballers van vroeger. Jeugdvoetballers die misschien wel het moment hebben meegemaakt dat ze op de versierde kar mochten omdat ze kampioen waren geworden. Iets wat sommige, als volgelingen van de ‘club van Jan Dirk van der Zee’ hun pupillen van nu niet gunnen. Dat vinden velen, waaronder ik, raar. Iets waar jezelf met volle teugen van hebt genoten een ander niet gunnen. Zo was daar gisteren, na afloop van de training van de SV Bedum Oldstars, de discussie over het drinken van alcohol. Iets wat velen, waaronder ik, hebben gedaan maar nu niet meer doen. Maar daarom gun ik een ander prima een biertje, of meerdere, zolang ik daar geen hinder van ondervindt. Dat heb ik ook met het feit dat men binnen de KNVB het idee heeft dat jeugdspelers/sters tot twaalf jaar maar nergens meer om moeten spelen. Dat is namelijk niet goed voor hun ontwikkeling. In het seizoen ’88-’89 deed ik de Jeugdvoetbaltrainer-cursus. Twintig weken twee keer per week naar Hoogezand voor de lessen en daarnaast een vracht aan huiswerk. Niets mis mee al werd je toen verteld, het papiertje is leuk maar daarmee ben je nog geen trainer. Wel op papier maar het vak moet je nog leren. Een opmerking die helemaal klopte en je steeds meer dingen leerde die het trainersvak steeds leuker maakte. Een niet verwachtte winstpartij, kansloos verliezen of een gelijkspel uit het vuur slepen, alles maakte je mee. Maar het mooiste was dat naast het willen winnen ook de dingen waar op getraind werd in de wedstrijd gebeurden. Dat alles, het willen winnen in combinatie met de geleerde oefenstof, maakte het trainersvak mooi. Een vak waar voor mij na bijna 25 jaar door steeds weer opduikende gezondheidsproblemen een einde aan kwam. Iets wat ik toen jammer vond maar wanneer het nu was gebeurd ik dat niet had gevonden. Want spelers/sters iets moeten/mogen leren terwijl ze niet hoeven te winnen zou ik niet kunnen