SV Bedum Oldstars: ‘Ieder huis heeft zijn kruis.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Een whiteboard, ‘zestien’ gemiste kansen en de coupe van Jan Gast en ieder huis heeft zijn kruis waren de belangrijkste ingrediënten tijdens de derde training van de SV Bedum Oldstars in 2020.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en natuur
Het was een grote groep die woensdagmorgen naar de sportkantine van Bedum was gekomen voor weer een training t.b.v. het verbeteren van conditie en het onderhouden van de sociale contacten. Al snel ging het over een mogelijke aanstaande reis van enkele Bedumers naar Polen en over de blauwe hoedjes op het veld. Blauwe hoedjes die als organisatie dienen voor oefeningen waar je soms wel maar ook weleens niet vrolijk van wordt. Maar ook ging het over de coupe van Jan Gast. Niet een coupe van Jan in de vorm van het overnemen van de taken van Nanno. Jan was naar de kapper geweest. Een kapper die, zo vertelde Jan, in scheiding lag en wat zijn weerslag had op Jan zijn kapsel. De coiffeur zat namelijk vol van zijn aanstaande scheiding en botvierde dat op Jan zijn tot op dat moment weelderige haardos. Ik wil niet zeggen dat de ‘ratten eraan gevreten’ hadden maar veel scheelde het niet en daarom vond ik de vraag, wanneer maakt de in scheiding liggende ‘haardokter ‘ het af niet vreemd . Ondertussen zeilde er ook een traktatie over de bar want Massoud was jarig en werd er even later gezongen voor onze Iranese vriend die het, precies eender dan onze andere  voetbalvriend Jabbar, moeilijk heeft met de toestand in hun geboorteland. Na het zingen was daar opeens een whiteboard. Een whiteboard waar mijn kleinzoon Morris van bijna 3 jaar,  kleindochter Maud van 1 ½, kleindochter Noor van vier maanden en kleinzoon Tim van nu ruim 5 weken heerlijk op kunnen ‘tekenen’. Maar op het whiteboard wat wij voor onze neus kregen zagen we de oefening die wij in de kern van de training uit mochten voeren. De uitleg was helder en de oefening werd later op de ochtend bij vlagen goed uitgevoerd en wat hoop geeft voor de toekomst van het Walking Football in Groningen. Want de geluiden die je weleens hoort geven het beeld dat het Walking Football-ensemble van FC Groningen, gekscherend ook wel de ‘Haarlem Globetrotters genoemd, wel wat impulsen van goed voetballende zestigplussers kan gebruiken. Zo werd het weer een mooie ochtend in Bedum waar het kunstgras, besproeid door moeder natuur, prima bespeelbaar was en voor de ene speler  de partijtjes  beter verliepen dan voor een ander. Zo had ik de kans om zeker tien keer te scoren maar stond de teller na drie partijen  nog op nul . Hoe anders was dat bij der Bomber Tonnie Niemeijer die weer vijf keer had weten te scoren, en daarmee ruim aan de leiding gaande in de strijd om de 'Jan schraap mij de wortel-bokaal,   en daar vijf kansen voor nodig had. Het missen van de ‘tien ‘ kansen lag overigens aan mijzelf  en niet aan mijn schoenen, teamgenoten, het gras, de harde wind, seks voor de wedstrijd of meer uitspattingen zoals het tot mij nemen  van een vracht aan alcohol. En het lag al helemaal niet aan de scheidsrechters Hans Drenth en Jan Smit. Waar Hans wat meer als ‘Basje Nijhuis’, en dus losser, fluit is Jan meer een ‘Jochem Kamphuis’ die het strak houdt. Maar  beide invulling van het arbitreren is dikke prima en waar je als voetballer maar  mee om moet gaan en niet moet gaan lopen mauwen wanneer er, en wat in mijn ogen terecht was, tegen je gefloten wordt. Er is een spreekwoord, ieder huis heeft zijn kruis, en het voetbal of een andere sportactiviteit is er juist voor om de zorgen van ‘thuis’ even daar te laten waar het hoort. Iedereen snapt best dat zoiets niet altijd lukt maar dat moet wel de insteek zijn is mijn idee. Zo kwam er een einde aan een morgen met mooie, en dus ook  helaas even wat minder mooie, dingen maar eindigde hij voor mij briljant. Op het moment dat de woensdagmorgen van 22 januari namelijk  overging in de middag lag mijn uit het ziekenhuis teruggekeerde  kleinzoon Tim heerlijk te slapen, was kleine Maud op haar whiteboard een ‘tekening’ voor opa aan het maken en was ik mijn gemiste kansen allang vergeten……