Training SV Bedum Oldstars: Alles heeft een reden

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Soms moet het verstand het winnen van de liefde voor het voetballen. Dan moet je zeggen van, ik blijf thuis omdat er omstandigheden zijn waardoor je weet dat het jouw dag niet gaat worden.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en natuur
Op de derde woensdag in januari stond ik rond 08.30 uur in dubio of ik wel zou gaan trainen. Als Walking Footballer hoef je namelijk niets want je doet het vooral voor jezelf. Het enige wat je moet is je even afmelden, want dat is wel zo netjes, richting de trainer die zijn training heeft voorbereid. Maar ook deze keer won de liefde voor het voetballen het van het verstand en dat was een besluit met gevolgen. Na de koek van Herman, die jarig was geweest, en het babbelen aan de bar waren er nog wat mededelingen over een reanimatiecursus in Foxhol en de aanstaande  rentree van ‘Mike’ de bokser en Jack Poel waarbij de laatste van plan is  om na het blussen van de branden in Australië zijn kunsten weer op het kunstgras van Bedum te vertonen. Er kon gelukkig al snel gekleed worden om buiten kennis te maken met een stevig windje, wegrollende ballen en daardoor mislukte passes in de warming-up. De kernoefening ging gelukkig een stuk beter maar om nu te zeggen dat ik het gevoel had dat het bij mij lekker liep zou de waarheid niet zijn. Na de pass/trapvorm was het de hoogste tijd voor de partijvormen en ik moet eerlijk zeggen, het liep in onze partij voor geen meter. Niets klopte en bij mij klonk steeds het stemmetje wat zei, wat loop je hier te doen want je inbreng stelt geen ‘reet’ voor. Ik moet zeggen dat ik ‘stemmetje’ gelijk moest geven want het stelde ook helemaal niets voor wat ik op deze woensdagochtend liet zien. Wie dat wel had was Wim Brondijk. Wim was ‘on fire’ want alleen in het duel tegen ons scoorde het  ‘slangenmens uit Bedum vier van de vijf treffers. Dat zorgt dat hij een gedeelde eerste plaats inneemt met Tonnie ‘der Bomber’ Niemeijer, die een keer scoorde,  waar het gaat om de ‘Jan schraap me de wortel-bokaal’ als de topscoorder bij de SV Bedum Oldstars editie 2020. Zo werd het een wat vreemde training en ook een wat korte column omdat na de training op mijn telefoon stond dat mijn een maand oude kleinzoon Tim met zwaailampen en de sirene aan door een ambulance naar het Martiniziekenhuis was gebracht. Dat zorgt dat ik op woensdagmiddag zit te wachten op hopelijk positief nieuws uit het ziekenhuis en wat je direct doet beseffen, ik wist natuurlijk dat hij al wat ziek was, dat het je eigenlijk geen ‘ruk’ uitmaakt dat je een training ‘verkloot’ hebt. Maar een ding weet ik heel zeker, wanneer het  ‘stemmetje ‘ weer een keer zegt, zou je wel gaan trainen blijf ik in de toekomst thuis want ergens wist ik dat er meer met mijn jongste kleinzoon aan de hand was dan wat in eerste instantie werd gedacht. En dat was  misschien wel datgene wat ‘stemmetje’ vanmorgen bedoelde. Hij bedoelde vast, je  had beter naar Uithuizermeeden kunnen rijden om daar met Tim zijn grote zus Maud te gaan spelen ipv te lopen 'knoeien' op een trainingsveld en wat, als ik alles had geweten, ook zeker had gedaan.  .